Zamanında bir yazı yazmıştım Pepe Rosso hakkında.. Fiyatlarının gereğinden fazla yüksek, yemeklerinin ise çok iyi olmadığı hakkında.. Tam 2 sene sonra, o yazıma bir yorum geldi.. 19 Eylül 2007′de yazmışım, 28 Eylül 2009′da gelmiş yorum.. Pepe Rosso’nun yeni yerini açtığı birde orayı denemem gerektiği düşüncesini söylemiş “adsız”..

Bu aralar da oraya baya işim düşüyordu, yeni yerini sordum, Gül Sokak’ın Kordon’a bakan köşesinde olduğunu duydum.. Hemen meşhur Kardeşler Büfe’den Kordon’a çıkınca.. Oturduk, ilk açılan Pepe Rosso ile karşılaştırınca yer bulma gibi bir sorununuz hiç yok.. Hem yeni açılmış olması dolayısıyla insanların bilmemesi, hem de yeni mekanın eskisinin ortalama 3 katı büyüklüünde olması yer için muazzam bir alan kazandırmış.. Gittik güzelce oturduk yerimize..

Haliyle yeni personel, yeni bir nokta.. Ama aynı menü, aynı fiyatlar, aynı yemekler.. Bu sefer farklı bir şeyler denemek istedim. ( Tavuk Fajita 14 TL, Et Fajita 22 TL, Sarımsaklı Ekmek ve İtalyan Usulü Sarımsaklı Ekmek fiyatları sırasıyla 5,5 TL – 6,5 TL – 9 TL diye hatırlıyorum. )

Gördüğünüz üzere “İtalyan Usülü Sarımsaklı Ekmek” (parmesan ve fesleğen ile), “Tavuk Fajitas” sipariş ettim ve Sprite istedim yanına da. Misafirim de sadece çorba içmek istediğini söyledi.

Çorba ve sarımsaklı ekmeğin gelmesi kısa sürede olduysa da, Tavuk Fajita’nın gelmesi neredeyse 45 dakikayı buldu. Ancak yemekten sonra bende duramadım, neden bu kadar geç geldiğini sordum. Nedenleri bir nebze mantıklıydı. Yeni açılan bir mekan olduğu için, mümkün olduğu kadar yemekleri bekletip, yeni mekanlarında güzel zaman geçirmemizi istediklerini, şayet daha erken isteseydim daha erken getirebileceklerini ilettiler. Benim seçeneğim ise, baştan bana gelip yemeği bekletip bekletmemelerini sormaları olurdu. Zaman hakkında bir sorunum yoktu, memnuniyetle bekledim. Ama dediğim gibi önceden sormaları daha iyi bir seçenek olabilirdi..

Yemeklere gelince.. Sarımsaklı ekmek (aslında daha çok ince ufak bir italyan pidesi) güzeldi ancak fiyatını düşününce çok da mantıklı gelmiyor. Tavuk Fajitas, çok güzel değildi ancak kötü de demek yanlış olur. Benim normlarıma göre 7/10 gibi. Tavuklar daha ufak kesilebilir, yeme zorluğu minimuma indirilebilirdi bir de.. Fajitas’ın en güzel yanı soslarıydı. Hem benim kese yoğurdu diye direttiğim, mekanın ise kendi özel ekşi yoğurdumuz dediği yoğurt, hem guacamelo sos hem de acı sos gayet güzeldi..

Sonuç olarak, evet geçen sefer gittiğimden daha güzel, daha ucuz ( 2 senedir fiyatlar aynı diye düşündüğümden bu da.. En azından zam gelmemiş.. Yoksa hala gayet yüksek..) ve en güzeli sıra beklemeden yenmiş bir yemek. Çorba + Sarımsaklı Ekmek + 1 içecek + Tavuk Fajitas + 2 Çay = 35,5 TL hesap..

Benim için yeni bir seçenek oluşmuş gibi.. Bir kaç sefer daha gittikten sonra fikrimi sabitlerim diye düşünüyorum.. En azından o önyargımı kırdım ve gidilebileceğini gördüm.. En nihayetinde şimdilik herşey dahil bir 6/10..

Menü ve diğer ayrıntılar için www.peperosso.com.tr

Bu yazı, eş zamanlı olarak www.gunlerdenbugun.com sitesinde de yayınlamıştır.

Son yılların en gözde turistik mekanlarından biri Şirince. Eski bir Rum yerleşimi. İzmir’in burnunun dibinde. Selçuk ilçesine bağlı ve adıyla müsemma şirin mi şirin bir köy.

Fotoğraf: Zeliha Poyraz
Şirince’ye defalarca gittim yıllar içerisinde. Ve her gidişimde daha bir kalabalıklaşmış, daha bir ticarileşmiş ve maalesef ki daha bir özgünlüğünden sıyrılmış, koparılmış görmekteyim bu cennet köşeyi. Bu durum ne yazık ki ülkemizde turizm anlayışının, çok rastlanır makus bir neticesi.

Son Şirince ziyaretimde, farklı ayrıntılar düştü not defterime. Mesela bunlardan biri, daha önceleri defalarca önünden geçtiğim ama bir kez olsun girip denemediğim, “Bizim Ev” adlı kır restoranıydı.

Kalabalık bir aile grubu olarak gittik, Şirince yolu üzerindeki mekana. Yanımızda altı yaşlarında, afacan mı afacan üç tane çocuk olduğundan mıdır, yoksa genel müşteri hizmeti anlayışları mı böyledir bilemiyorum, bir miktar soğuk karşılandık. Özellikle birkaç personel vardı ki tabiri caizse “niye geldiniz” der gibiydiler.

Mutfağın sorumluluğunun kendisinde olduğunu anlayabildiğimiz orta yaşın biraz üzerindeki güleç yüzlü hanımefendi ise servis personeli ile tam bir tezat oluşturacak şekilde cana yakın ve pozitifti. Bu artı elektriği, yaptığı yemeklere de geçmiş olacak ki masaya gelen her şey cidden harikaydı.

Yaprak sarma, şakşuka, taze fasulye, soğan kavurma, çöp şiş ve köfteler; her biri yek diğerinden nefisti. Isıtılarak servis edilen köy ekmekleri, değme pastanelerin meşhur pasta ya da keklerine taş çıkartacak cinstendi. Ekmek sepetlerinin biri doldu biri boşaldı yemek boyunca.

Bizden sonra gelen turist grubuna yapılan servis özeni, klasik yurdum turizmcisinin tüm niteliklerini gözler önüne serer gibiydi. Yazık ve çok yazık ki o mutfak başarısına, bu servis ve sunum hiç ama hiç yakışmadı.

Oldukça sıkı yenen yemeğin üzerine, Şirince’nin dar ve dik, tarih kokan sokaklarında yürümek farz oldu. Anneler Günü de olması hasebiyle o küçük köy tıka basa doluydu. Araçları park edebilecek yer bulmak dahi problem olmaktaydı.

Şirince denince akla gelen en önemli iki şey şarap ve zeytinyağı. Özellikle meyveli şaraplar, neredeyse köyle özdeşleşmiş durumda. Aklınıza gelebilecek pek çok meyvenin kullanıldığı şaraplar satılmakta. Özellikle Anneler Günü’ne özel yapılmış, meyve şarabı promosyonları dikkatimi çekti.

Bazı satıcı ve üreticilerle sohbet ettim. Her meyve şarabının aslında meyvenin kendisinden yapılmadığından, bildiğimiz beyaz şaraba esans katılmak suretiyle elde edildiğinden bahsettiler. Özellikle çok tutulan ve satılan ahududu-böğürtlen şarabı gibi şarapların aslında esanslı şaraplar olduğunu ifade ettiler.

Meyve şarapları ile ilgili bir diğer konu da saklama şartlarına yönelik. Bu şaraplar yıllandırılmaya müsait şaraplar değil. Oda sıcaklığında bir sene, buzdolabında ise üç yıla yakın saklanabiliyor. Ve bir diğer önemli husus da klasik üzüm şarapları gibi yatık olarak değil dik muhafaza edilmesi gerekiyor.

Bazı dost tavsiyelerine uyarak gittiğimiz birkaç şarap satış noktasında, satış ve sunum yapan kişilerin; şaraplar konusundaki müşteri yönlendirmeleri, verdikleri teknik bilgi ve detaylar çok ama çok amatörce idi. Bu konuda, bence şarap esnafı kendisini geliştirmeli. Çünkü bölge, geçimini neredeyse bu işten sağlamakta.

Benzer mekanlara, Bozcaada’da da gittim. Oradaki şarap ve şarapçılık kültürü çok daha gelişmiş idi. Şarap satıcıları, tadımcılar nerede ise bir somelier seviyesinde müşterilerini bilgilendirebiliyor, yönlendirebiliyorlardı. Şirince de bu anlamda bir mesafe kat etmek istiyorsa, konuya çok daha profesyonel bakmalı diye düşünüyorum.

Siz yine de Şirince’ye giderseniz, envai çeşit gözlemelerden ve illa ki kabak çiçeği dolmasından yemeden gelmeyiniz efendim.