Geçenlerde İtalya’da yapılan bir araştırmada Serie A takımlarının taraftar sayıları yayınlandı. Rakamlar bize göre çok ilginç. Bu rakamlarda %10′luk bir yanılma payını gözardı ederek konuşacağız. Buna rağmen İtalya’nın en fazla taraftara sahip takımı 10 milyon civarı bir rakamla Juventus olmuş. Bizim ülkemizde telaffuz edilen seyirci sayılarının yanında komik kalmış 10 milyon! Bizim İstanbul takımları 20 milyondan açıyorlar kapıyı. 25 hatta 30 diyenine bile rastladık. Onlara göre neredeyse ülkenin yarısı aynı takımı tutuyor! İtalya’da Juventus’u İnter 5 milyon 900, Milan ise 5 milyon 800 gibi rakamlarla takip ediyorlar. Bu bahsettiğim takımlar dünyanın en büyük 10 takımından 3′ü.. Sayısız kupaları ve ve başarıları var. Müzelerine girsek, kupa sarhoşu olur çıkarız. Dünyanın her köşesinde fanları, fanatikleri var. Ama taraftar sayılarına baktığımız zaman bizimkinlerin neredeyse 4/1′i durumundalar. Böylelikle her şehir kendi takımına destek olurken, onların daha üst düzeylerde yarışmasına olanak sağlıyorlar.

Hep aynı soruyu soruyoruz; Takımlarımız Avrupa’da neden başarısız? Neden oyuncularımız Avrupa’nın üst düzey takımlarında oynamıyorlar? Bu soruların temellerine indiğimizde hep aynı sonuç çıkıyor karşımıza. Sistemsiz bir ülke olduğumuz burada da önümüzdeki en büyük engel konumunda.. Bizler kendi oturduğumuz, büyüdüğümüz, doyduğumuz şehirlerin takımlarına destek olacağımıza, onların gelişmelerine ve büyümelerine katkı sağlayacağımıza, şehrimizden kilometrelerce uzakta, belki de hayatımızda hiçbir maçını canlı izleyemediğimiz ve izleyemeyeceğimiz İstanbul takımlarına hayran oluyoruz, onları destekliyoruz. Nedir bu olayın açıklaması? Başarıya daha kolay yoldan ulaşmak olabilir mi? Şehrinin takımının bırakın Avrupa’yı ligde dahi başarılı olması zorken, bizler her yıl şampiyonluğa oyanayan takımların peşinden gitmek zorunda mıyız? Bu mu bizlerin futbol sevgisi! Sonra 70 milyonluk ülkenin 3 takımı kendi aralarında birbirlerini yesin, pastanın büyüğünü onlar alsın, sadece biz asarız-keseriz rollerine bürünsünler, yeri geldiğinde de hepimiz aynı geminin içindeyiz duygusallığı yaşatsınlar bizlere… Sizleri bilmem ama artık doyduk bunlara. Bu ülke de futbol adına ne kadar yanlış olay varsa, bunların başlangıcını İstanbul’un 3 takımı ve onların gözünü hırs bürümüş yöneticileri başlatıyor..

Ne yazık ki futbol kültürümüz de yok. Bu sistem varolduğu sürece olması da mümkün değil. Bu olguyu kafalardan atmak da kısa vadede oluşacak gibi gözükmüyor. Kendimden örnek vereyim. 7 göbek İzmir’liyiz. Oturduğum semtin takımının maçlarına giderek büyümüşüm. Babamın omuzunda, maç kuyruklarında girmiş o aşk içime.. Güzelyalı benim için cennetin baş köşesi. Göztepe ise hayatımın anlamı.. Her hafta maçına gidebiliyorum, takımıma maddi ve manevi destek oluyorum. Şuanda bunların bir sonuç vermediğini bilsem de, en azından ben o hazzı duyuyorum. Şimdi hangi akla hizmet o ruhu, o sevgiyi yaşayamayacağım başka bir şehrin takımını tutayım. Bana ne faydası var? Başarı diyorsanız, uzaktan, o başarının içinde olamadıktan sonra, o başarıda az da olsa benimde bir katkım olmadıktan sonra bünye kabul eder mi bunu? Gerek Altay’lı, gerek Karşıyaka’lı taraftarlarında bu düşüncelerde olduklarını çok iyi biliyorum. Bu olay yaşadığımız yere olan bir sorumluluk duygusu, şehir bilincidir. Bunlara duyarlı yeni nesiller görmek hem ülke futbolundaki hem de çevremizdeki gelişmeleri hızlandırır.

Soyut değil, somut fikirlerin konuşulduğu ve icraata geçirildiği, şehir bilincinin en üst seviyelere geldiği zamanları bizler görür müyüz bilmiyorum? Ama en azından bunun hayali bile güzel. Bizler bunu gerçekleştirmek için projeler yürütüyoruz, fikirlerimizi çarpıştırıyoruz. 70 milyonluk bir ülkede spor bilincinin yanısıra futbol bilinci de oluşursa, her takımın eşit şartlardaki yarışı bu ortaya attığımız fikirlerin temelini oluşturacaktır. Ondan sonra herşeyin farklı gelişeceği, bizimde İtalya, Almanya, İspanya ve ya İngiltere ligleri gibi yarışın zevk verdiği bir Süper Ligimiz olur mu?

Umut Tosunlar

Dün internet sitelerinde ve bazı bloglarda Galatasaray’lı Arda Turan’ın 2 yıl önce kız arkadaşıyla çektirdiği fotoğraflar yayınlandı. Fotoğraflara etiket olarakda “samimi” ibaresini koyduk. Ardından taraftar forumlarında ve belli başlı sitelerde özel hayat mevzusu yeniden alevlendi. Olaydan sonra Galatasaray’ın resmi sitesinden, Arda Turan yazılı bir açıklama yaparak; özel hayatına ait olan bir takım resimleri kamuoyuyla paylaşanlar ve bunu yayınlayan gazeteler hakkında hukuki haklarını saklı tutacağını belirtti.

“Kamuoyuna mal olmuş kişiler” diye bir terim vardır. Siyasetçisinden sanatçısına, sporcusundan şarkıcısına kadar geniş bir yelpazeyi kapsar bu anlayış. Halk arasında kısacası “ünlü” kelimesiyle ifade edilir bu terim. Bu kişilerin gizli çekilmiş, basından saklanmış bilgilerine ya da resimlerine ulaşınca bu bilgiler altın değeri kazanır. Mutlaka bunlarla ilgilenenler olduğu kadar, benim gibi bu konulara alerjisi oluşanlar da var.

Arda Turan’dan başladık, onun konusuyla devam edelim. Şuanda Türkiye’nin yaşı itibariyle en yetenekli futbolcusu. Böyle olunca gazetelerde ve televizyonlara yaptığı her olay, ağzından çıkan her kelime didikleniyor. 2 yıl önceki resimleri hakkında söylenenler, ortaya atılanlar normal bir insanı bile çileden çıkartabilir boyutlarda. Yarın bir gün kötü bir performans sergilediği vakit, bu resimler tekrardan gündeme gelecektir. “Arda havalandı”, “Gece hayatı Arda’yı bitirecek” başlıları atılmaya başlanacaktır. Yabancı değiliz bunlara. Bu konuları gazetelerinin manşetlerine taşıyanlar, gazetecilik kisvesi altında şimdiye kadar kaç kişinin günahına girmişlerdir? Bir insanın, ünlü olsun-olmasın özel hayatı kimi ilgilendirir. Evinde çekilmiş fotoğrafları ya da arkadaşlarıyla gece gezmesi kimi ilgilendirir? O adam ya da bayan her kimse, sorumlu olduğu kişilere ya da kurumlara karşı görevini yerine getirdikten sonra, nerede ne yaptığından bana ne, sana ne! Bu konuların temelinde basın özgürlüğü yatıyor. Basın tabiyki özgür olacak, hür olacak.. Yalnız bir insanın özel hayatını gözler önüne sererken de biraz insaflı olacak. Aynısını, o haberleri gazetelerine, televizyonlarına koyan yetkililere yapsak tepkileri ne olur? Karısıyla ya da sevgilileriyle çekilmiş özel fotoğrafları milletin meze konusu olsa ne olur? Ama onlar ünlü değil, olmaz öyle şey değil mi? Bu hareketler sadece bize özgü değil, dünyanın her yanında benzer olaylar yaşanıyor ve yaşanmaya devam edecek. Bizler ise gazetenin önemli konularından önce, magazin sayfalarını okumaya devam edeceğiz..

Umut Tosunlar

Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde en nadide yer neresidir? deseler, cevabım tereddütsüz İzmir olur. Türkiye’nin en modern, en çağdaş, yaşanması en güzel şehri olduğu tartışma götürmez bir gerçektir. Şehir olarak ileri olduğumuz konular olduğu gibi, bir türlü aşama kaydedemediğimiz konularda fazla.. Yaklaşık 3,5 milyonluk nüfusa sahip bir şehirden beklentilerin daha yüksek olması gayet doğal. Ki bu şehrin ismi İzmir ise.. Burdan yola çıkarak, son yıllarda her kesimce sıkça dile getirilen “İzmir Futbolunun” neden istenilen yere gelemediğinden, elimizden geldiğince, yerimiz yettiğince kısa bir özet geçelim.. Yoksa bu konu satırlara sığamayacak kadar geniş ve ayrıntılı bir olay..

İzmir’in diğer şehirlere göre farklılığından girişte bahsetmiştim. Bu farkın en belirgin özelliklerinden biri de, kendi insanına yeteri kadar destek olmamasıdır. Önemli bir ayrıntı bu.. Bana göre ticari ve siyasi alanlar dışında, kentin beklentilerinin karşılanmadığı en önemli olay futboldur..Futbolda özellikle son yıllarda arzulanan başarıların gelmemesinin en büyük payı takımları kötü yöneten idarecileri kadar, şehrin ileri gelenleri de bu işte pay sahibidir. “Ağlamayan çocuğa meme vermezler” misali, takımlarımızdan biri ancak yarıştığı kulvarda iddalı konuma geçtiği zaman, saklanan başlar günyüzüne çıkıyor. Tabi bu işi sevdiklerinden değil, kendilerinin de bir türlü yazılı ve görsel medyada yer alacaklarından dolayı hepsi birer İzmir sever, spor sever konumuna geliyorlar! Bu zamanlarda şehrin idari amirleri, belediyesi, sanayi ve ticaret odaları ve sivil toplum kuruluşları hizmet verme yarışına giriyorlar! Bu da istenilen düzeyde oluyor mu? Elbette hayır.. Bu tip işlerin göstermelik olduğunu idrak etme yeteneğimizi yine sizler geliştirdiniz.

Bir futbol takımı kurmak, onu yönetmek oldukça emek ve maddiyat gerektiren işler. Bu iş gönül verdiği takıma destek yerine köstek olan şehrin varlıklı aileleri için ise bir hobi niyetinde. Günümüz ekononik koşullarında spor özellikle futbol kulüpleri yönetmek ile üst düzey bir şirket yönetmek arasında bir fark kalmadı. Hadi aslanım, hadi koçum günleri geçti! Profesyonel yönetimlerin ve yöneticilerinin günü artık. Sadece parası olup, İç Anadolu’da tüccarlık yapan kişilerin bu işlere soyunamayacağı kadar değişti günümüz futbolu.. Malum İzmir’in Süper Ligde takımı yok. Kulüpler ve yöneticileri günlük başarılarla kendilerini ve taraftarlarını avutuyorlar. Esasında taraftarın bilinçli olanı herşeyin farkına. Bu kafa yapıları, bu yönetim anlayışıyla takımının bir yerlere gelmesinin mümkün olmadığını o da biliyor. Ama sevdası belki de herşeyin önünde, gördüklerini görmez yapıyor. Televizyonlarda her pazar akşamı maç özetlerini izlerken, her İzmir’li gibi benimde boynum bükülüyor. Süper ligi dolduran seyircisi olmayan ve belediye destekli kulüpler yerine Göztepe‘yi arıyor gözler. Belki de sadece İzmir’in güneyinde oturanların gözleri arıyordur! Bu da kent futbolunun başarısızlığının bir diğer ve önemli boyutu. Bir takım taraftarı, şehirdeki diğer takımın kendisinden daha yukarılarda olmasını kesinlikle istemez. Buraya kadar herşey tamam, bende istemem.. Fakat İzmir takımları aynı liglerde oynarken de, birbirlerine destek olmamışlardır, olmazlar. Ondan sonra televizyonlarda İzmir futbolu tartışıldığı zaman, mangalda kül bırakmayan yöneticilerimizin sahne..

Anlayacağınız hep aynı hikaye.. Artık bu filmi başa sarıp izlemekten sıkıldık. Bu şehrin elde etmesi gereken en önemli olgu, birbirine destek olacak jenerasyonlar yetiştirmek olmalıdır. Bizler bu kafa yapısıyla gittiğimiz sürece futbolumuz bir yere gelemeyeceği gibi, her geçen yıl İzmir adı spor kamuoyundan uzaklaşacaktır. Umarım yakın bir zamanda şehri sportif anlamda eski günlerine döndürme çalışmaları ciddi anlamda hız kazanır. Tabi bu sadece bir temenni. Ne yazık ki bulunduğumuz konum itibariyle elimizden daha fazlası gelmiyor. Başarılı, heyecanlı ve iddalı bir İzmir görmek dileğiyle…

Umut Tosunlar