Kemeraltı’na her gittiğimde, hayatın sıradanlığı içinde, mekânların da sıradan olduğunu düşünüp, bakıp ama görmeden geçerdim.

Son okuduğunuz roman, hocanıza aitse -Hidayet Karakuş / Şeytan Minareleri- ve romanda Sivas Katliamı ile birlikte İzmir, Kemeraltı tüm ayrıntılarıyla anlatılıyorsa, romanın etkisinden sanırım; girişte soldaki çınar ağacının fotoğrafını çekerek girdim bugün Kemeraltı’na.

Kemeraltı büyük, canlı bir anakonda demiş Sn. Karakuş romanında.

Bütün hanlarından, otellerinden bahsetmiş. Ki hep dikkatimi çeken, her önünden geçtiğimde baktığım, Şükran Oteli’dir. Bugün onu bu haliyle bakımsız, harap, görmek hoş değil ama… Amanın sonunu tahmin ediyorsunuzdur sanırım.

Kemeraltı’nın içinde, geniş avlulu çarşılar var. Abacıoğlu Hanı, Piyaleoğlu Hanı, Arap Hanı, Kızlarağası Hanı…

Kızlarağası Hanı en sevdiğim han. Antikacıları, halıcıları, takıcıları ve çayhaneleri ile oranın çekim gücüne dayanamıyorum.

Abacıoğlu Hanı restore edilip, sergi salonu yapılmış.

Han duvarları; taştandır, taştan…

Resim sergisi vardı ve yağlıboya resimler güzeldi. Öyle yorgundum ki; -öncesinde bin kilometre yürüdüyseniz elbette yorgun olursunuz,- o yüzden bu resimlerin hangi sanatçıya ait olduğunu söyleyemeyeceğim, üzgünüm.

Tavsiye: İzmir’de oturuyorsanız, bu güzel resimleri görmeye gidebilirsiniz.

Abacıoğlu Hanı restore edilmiş edilmesine de; kardeşim her iş mi yarım olacak! Eleştiri getirmekten bıktım artık. Yerdeki tahtalar leş gibiydi. Zamanın tortusu üzerinde olduğundan; rutubetli, havasız ve ekşi bi kokusu vardı. İnanın bir an önce çıkmak istedim güneşe ve kalabalığa.

Kalabalık ki, ne kalabalık…

Sadece insanlar mı? balkonlara tenteciler, sünnet kıyafeti satıcıları, kına gecesi kıyafeti satan dükkânlar, gelinlikçiler, kolonyacılar, nikah şekercileri, enfiyeciler, ayakkabıcılar, çorapçılar, hangi birinin fotoğrafını çeksem şaşırdım.

Fotoğraf çekerken, insanların kişiliklerini de anlıyorsunuz. Bazıları çaktırmadan poz veriyor, bazıları tam çekerken özellikle, önünüzden geçiyor –pisss kabaaa- bazıları “ne çekiyonn film mi yapcannn?” diyor. Ben de “evettt bildinizzz, alın verin ekonomiye can verin, kısa filminizi yapıp, facebookta paylaşcam. Paylaşmayı çok severim. Her paylaşımda çoğalırız abiler…” dedim. Tabii derim…

Genelde Kestane Pazarı’nın oradan, slalom yaparak yürürüm. Bugünse Kemeraltı’nın ana caddesinden yürüdüm. Tekstil sanayi “çılgın Türkleri” unutmamış. “hop dedik karşında Türk var, çılgın Türkler” v.b sloganlı tişörtler üretmiş müteşebbislerimiz.

Ben çıldırmamış bi vatandaş olarak gülümseyerek, sadece fotoğrafını çektim.

Kızlarağası’nın arka kapısının karşısında yeni bi balıkçı açılmış. İspanyol şarkıları eşliğinde, midye, kalamar ki, -gözlerin parlamasına sebep olan, cana can katan ikili- ve diğer balıklar missss gibi kokular eşliğinde servis ediliyordu. Bu nefis kokulara can dayanır mı? Cevap veriyorum: dayanmaz. Oturduk, elimiz mahkûm. Oturmamak günah. Ben de günah işlemekten korkan, sevap işlemeye meyilli bi insan olduğumdan, hemen mideye gönderdik. İyi etmişiz. Yaradı hakikaten de…

Bana “ya fiyatı, ya fiyatı, paylaşımcı yazıcı” derseniz, bende “çok uygun çok uygun, gelip burayı ziyaret edin,” deyip sevaba girmenizi öneririm

Kemeraltı’ndan çıktıktan sonra ne yapılır? Tabii ki kitapçıya uğranıp, bi kitap kapılır. Aceleyle eve gelinir.

Çay demlenir…

Daha ne yapılacaktı ki?

Yazıcının kartuşu bitmiş, kalem bitmiş, kaat bitmiş. Aman yalebbim, Konak’a gitme zamanı gelmiş de geçiyormuş nerdeyse.

Konak’a gitmek için bütün bunlar bahane. Haftada en az bir kez gitmezsem, haftam güzel geçmez. Havanın burnumu ve kulaklarımı yokmuş gibi hissettirmesi, dışarı çıkmama engel değil.

Bizim sokaklar merdivenli, yokuşlu güzel sokaklar. Yokuş aşağı, ellerim ceplerimde, bir türkü tutturmuş yürüyorum. Türküyü içimden tutturdum tabii ki, ıslığı bile ritmle çalamam. Müzik kulağı sıfır…

Karataş’tan acele adımlarla yürürken yürürken, köşeyi dönüyordum kiii ve hatta döndüm kiii, biriyle çarpıştım. Elimdeki mini poşeti düşürmeme neden oldu. Gözlerim hışımla eyleme sebep olanın gözlerinde çaktı. Aman Yalebbimmm o gözler? Sanki sanki…. Evet arkadaşım “Y”. 10 yıldan sonra reklam filmi gibi karşılaşma…

İkimiz de birbirimize sarıldık. “heyhat nerelerdeydin sen? Sonra birbirimizi tekrar görmek için, 3 adım geri. İtiraf ediyorum “Y” değişmiş. Bu arada “Y” ın adını açıkça yazmamamın sebebi paylaşımcı olmamamdan kaynaklanmıyor. Kendisine izmirlife.com da bu olaydan bahsedijeem deyince, “hayır lütfen beni medya malzemesi yapma” diye hiddetlendi.

“Tamam arkadaşım merak etme, hiddetlenme, sakin ol, bak artık yaşlanmışsın da, tansiyonun, şekerin vardır senin” diyerek egosunu sıfırladım, ezikledim. Biraz ego şişkinliği hastalığı vardır da, laf aramızda.

Elimin birini cebimden çıkarıp, koluna girip, hararetli bir şekilde yürüyerek,10 yıl boyunca neler yaptığımızı anlatarak Konak’a geldik.

“Y” hemen acıktı. “Hadi beni güzel bir yere götür” dedi. “Emrin olur –Y- jiim, gel seni “merdane’ye” götüriim” dedim. Merdane deyince ampul yandı. “Ne yani beni bunca yıldan sonra börekçiye mi götüreceksin? Tüüüü yazıklar olsun sana” dedi. “Suuussss konuşma, bu merdane, senin bildiğin merdanelerden diil” dedim. Sanırım çemkirmemden biraz tırstı, biraz da misafir umduğunu değil, bulduğunu yer” diye düşünüp, efendi efendi kaderine razı oldu.

Yürüyerek Hisarönü’ne kadar geldik. Girişte birkaç adım attığınızda görürsünüz, sağ taraftaki börekçi dükkanı –merdane’dir.-  O kadar çeşitli börek vardır ki, ben her seferinde, hangi böreği yesem diye düşünür, sonra da favorim olan poğaçayı duble çay eşliğinde yerim.

“Y” da tavsiye ettim. Yüzünü buruşturarak kabul etti. Börek deyince sinirleri kalkan insan, bir ısırık alıp, damağı poğaçanın tadını alıp, poğaça midesi ile buluştuğunda, öyle hissettim ki, göz kenarlarındaki çizgiler, botokslanmış gibi düzeldi. “Oooo bak merdane’nin poğaçaları böyledir işte, adamı gençleştirir.” dedim. “Sen 10 yıldır buraya geliyor olmalısın” dedi. “Eee evet ehü ehü ehh” diyerek memnuniyetimi bildirdim.

Arkadaşımın karnını doyurup, aynı zamanda –merdane’de- gençleşmesini sağladıktan sonra, kendimizi Hisarönü camiinin önünde bulduk. “Hadi gel girelim” dedim. Gözlerini hayretle açarak baktı. “Bak şimdi n’apıyosun bööle? Seni kültürel değerlerden, tarihten uzaklaşmış görüyorum, hiç yakışmıyor” diyerek, kolundan çekip, camiye soktum. Açık söyleyeyim ben de ilk kez girdim ve çok beğendim. “Y” o kadar beğendi ki, fotoğraf  bile çekti.

Oradan Kızlarağası Hanı’na doğru yol aldık. Ben burayı çok severim Çiniciler, antikacılar, gümüşçüler, dericiler, halıcılar yok yoktur. En çok da eski plaklara ve antika objelere bakmaya bayılırım.

Hanın üst katında ise çayhaneler vardır. Buradan avluyu kuşbakışı seyredebilirsiniz. Biz yukardaki çayhanede kahve içip, konuşup güldükten sonra kalktık.

Oradan Kemeraltı’na vurduk kendimizi. Köşede rengârenk şekerciler vardır. Fındıklı, susamlı, tarçınlı akide şekerleri… “Dur ağzımız tatlansın, akide şekeri alayım” dedi. Elimizde kesekâğıdı, ağzımızda akide şekeri, Kemeraltı’nın girişine kadar geldik.

Kemeraltı’nın ilk girişinde pasajlarda sinemalar vardır. “Hadi illa girelim” dedi. “Avatar” dedi. “Iııhhh” dedim. Sonra da “iyi iyi misafir sayılırsın, tamam” deyip kaprise ayar verdim. Filmi izledik, beğenmedim. “Y” çok beğendi.

Çıktığımızda hava daha da soğumuştu. Sıccakk sıccaakk kestane kebap alıp, içimizi ısıtmaya çalıştık.