Bu akşam avukat yeğenim Fatoş‘la bir telefon görüşmesi yaptım. Hoş bir sohbetti, beni yıllar öncesine, çocukluğuma götüren çok hoş bir sohbet…

Önce çocukluğumdan bazı cümleler aktarıvereyim! “Dur yapma!”, “Sen bilemezsin!”, “Sen yapamazsın!” Bir de hiç unutamadığım davranışları olurdu annemin.

Mahalle arasında, top oynuyoruz, ben genelde kaledeyim. Annem elinde alışveriş filesiyle köşede göründü mü, hemen kaleden kenara çekilirdim. Çoğu kez de gol gelirdi o esnada.

Kenara çekilmemin sebebi, annemin top oynadığıma kızacağını düşündüğümdendi. Hemen elindeki fileye hamle yapardım. Yaşım 14-15 arası bir şey.

- Anneciğim, sen yorulma, ben gidip alışveriş edeyim Havrasokağı’ndan (Pazaryerimiz)

- İstemem, istemem bırak şu fileyi!

Kızgınlıkla giderdi kendisi. Bana güvenemezdi.

Domatesin çürüğünü, limonun susuzunu, karpuzun kabağını, kavunun keleğini, ekmeğin hamur gibisini alacağımı düşünürdü.

Hiç güvenemezdi rahmetli annem bana. Bu güvensizlik ortamı, ölünceye kadar da sürdü.

49 yaşında, Annem için temelli dönüş yaptığımda, benim 27 yıl onsuz Almanya’da yaşadığımı hiç düşünmezdi.
Hep hiçbir şey beceremeyeceğimi düşünürdü. Öyle düşüne düşüne de rahmetli oldu gitti.

Rahmetli hayatı bana da zehir etti, kendisine de. Bana iyilik yaparken kötülük yaptığını fark edemedi. Nur içinde yatsın!

*****

Ben kaledeyim ya annem pazara giderken, topu takip edemez, arka arkaya goller yerdim. Aklım hep annemde, onun geleceği istikamete bakmaktan boynum tutulurdu. Elinde dolu alışveriş filesiyle görünür görünmez koşardım ona doğru, kale Allah’a emanet. Papara yiyeceğimi biliyorum da, bari arkadaşlarımın önünde azarlamasın!

- Ver anneciğim, ben taşıyayım, sen yorulmuşsundur.

Elimi iterdi rahmetli, hışımla,

- Bırak, bırak ben taşırım, buraya kadar taşıdıktan sonra. Sen eşşek kadar adam buralarda top oyna, ben çarşılara gideyim.

Annem gittikten sonra bir üzüntü çökerdi içime, bir daha kaleye de dönmez, oturur köşeye düşünürdüm. Arkadaşlarım da oyunu bitirirler, beni teselli ederlerdi.

*****

Bu akşam yeğenim Fatoş’la o tatlı sohbeti yaptıktan sonra, oğlu Fırat‘ı sordum. 2 senedir görmediğim Fırat’ı. Halini, hatırını sordum, tam benim kaledeyken annem tarafından azarlandığım yaşlarda.

Fırat’ın durumu biraz değişik. Annesi ona da güvenmiyor ama hiç azarlamıyor. El bebek gül bebek durumları yani.

- Ver bakayım Fırat’ı telefona! Sen onun üstüne çok düşüyordun, 8-10 yaşlarındayken bebek muamelesi yapar, arkasından mama yedireceğim diye koşardın.

Biraz sonra Fırat telefonda. Çok kibar bir çocuk Allah için, hatırnaz da. Hal hatır sorduk birbirimize, sesi delikanlı gibi. İyi bari hanımevladı değil.

- Fırat Kemaraltı’nda benim dükkan, bir gün gel de bol bol resimlerini çekeyim. Hem özledim seni.

- Tamam dayı gelirim. Bak annem yine konuşmak istiyor.
Ben biliyorum arkasından ne geleceğini de işi gırgıra almaya çalışıyorum.

- Dayııı…

- He dayım!:))

- Dayı ya, Fırat orayı bulamaz ki! Kendisi gelemez! Servis arabasıyla okula gider eve gelir. Hiç sokağa çıkmaz, ders çalışır hep. Ben getiririm onu bir gün!
- Eeee.. Fatoş’cuğum bu çocuk biraz da yalnız gitsin gelsin ya! Böyle çocuk mu yetiştirilir? Yarın bir gün bir mevkiye gelirse sen mi götürüp getireceksin iş yerine? Bu çocuk yarın bir gün uluslarası bir toplantıda panele katılırsa, sen mi “van minıt, van minıt, olmaz!” diyeceksin?

Karşılıklı gülüşmeler filan ama olmuyor. Fatoş yeğenimi çok seviyorum. Fırat’ı da! Ama 15 yaşında bir gence artık bebek muamelesi yapılmaz ki. Kemeraltı dediğimiz, İzmir’in göbeği. Atlayacak otobüse, Hatay’dan, gelecek Konak’a. Bunu beceremeyecek ne var?

- Kaç yaşında Fırat?

- 15 yaşında dayı. İlköğretim sonda.

Şaşırdım kaldım da şaşkınlıktan bu bloğu yazdım.

İçinizde çocuğuna böyle bebek muamelesi yapan anneler, babalar var mı acaba?

Varsa, bu nasıl bir duygu?

Gençlerimizi yarına hazırlamalıyız. Sadece okutarak, ders çalışmasını sağlayarak, onlara hep iyi davranarak değil. Bazen sert davranışlarımız da olabilir ama dayak asla!

Çocuklarımızı yetiştirirken, hayata da alıştırmalıyız. Diğer insanlarla temasını, sağlamalıyız. Tek başına oraya buraya gidecek, bakkaldan, çakkaldan alışveriş edecek.

Öyle beynini bilgilerle doldurur, ama insanlarla konuşmayı öğretemezsek, uluslararası toplantılarda bile van minıt‘tan öte gidemezler ve olmaaaz! diye devam ederler.

Herkese saygı ve sevgiler. Sana da Kandıralı!
(Bu fıkrayı bilen bilir de bir de ben anlatayım: Bölük sabah eğitiminde. Komutanın sert sesi, “- Bölüüüük dur!” Herkes durur ama Kandıralı er sert adımlarla yürümeye devam eder. Komutan: “-Sen de Kandıralı!” deyince durur.)

Burada Kandıralı’dan kasıt, topluma uyum sağlayamayanlardır.

Mustafa Mumcu,

Manisa Belediye Başkanı Bülent KAR; Türk Dünyası Belediyeler Birliği Toplantısı için Ankara’ya gittiğinde, AKP Manisa Milletvekilleri Bülent ARINÇ ve Hüseyin TANRIVERDİ ile görüşmüş.

Kendisine, 19 Mayıs gösterilerinde Celal Bayar Üniversitesi öğrencileri kızlarımızın kıyafeti hakkında eleştiriler yöneltilmiş.

İşin ilginç yönü Belediye Başkanının tavrı:

“Üniversite öğrencilerinin kıyafetlerinin Ankara’da huzursuzluk yarattığını gördük. Step gösterisinde böyle kıyafetlerin uygun olmadığı söylendi. Biz bu konuda programı yapan İl Milli Eğitim Müdürlüğümüz ile görüştük. Önümüzdeki yılki kutlamalarda bu tatsızlığın yaşanmayacağını sanıyoruz. Öğrencilerin kıyafetleri ile bu kadar ön plana çıkmamız ve gündeme bu şekilde gelmemiz hoş olmadı.” demiş.

Alın size bir belediye başkanı örneği. İktidarın kuklası. Ağzı var dili yok. Kulaklarıyla dinleyebiliyor da ağzıyla konuşamıyor. Bu muhteremlere iki kelime söyleyemiyor. Belki de kabahat onda değil sistemde. söylese görevden alınacak bir türlü. Yakında İl Milli Eğitim Müdürüne de yol görünür. Bileti kesilmiştir.

Milletvekilleri milleti temsil etmek, onlara hizmet vermek için mi göreve talip oluyorlar yoksa milleti yönlendirmek için mi?

Bu genç kızlarımızın hocaları öğretim görevlileri var, ebeveynleri var. Her şeyden önce gelişmiş beyinleri, kendi hareketlerini, davranışlarını kontrol edebilecek zekaları var. Bunlara silah zoruyla, tehditle mi 19 Mayıs gösterilerinde görev veriliyor? Seçiliyorlar, isteyen katılmaz.

Bülent ARINÇ, kendi eşinin giyim tarzını Türkiye’ye yaymak için çaba mı sarfediyor? Gösterilerde öğrencilerimiz türban mı taksınlar? Karaçarşafa mı bürünsünler?

40-45 yıl önce benim gençliğimde de genç kızlarımız bu kıyafetlerle çıkarlardı 19 Mayıs gösterilerine. Kimse rahatsız olmazdı.

O zaman da Müslümanlardan oluşan bir millettik. Şimdi mi Müslüman olduk?
Bu muhteremler hâşâ Allah’ın elçileri mi?

Her şeye karışıyorlar da vatandaşın açlık sınırında yaşayanlarınının gün geçtikçe çoğalmasına karışmıyorlar.

Kadın Kolları Kurultayları ile, nasıl oy avcılığı yapılması gerektiği planlanıyor. Ellerinde sefertaslarıyla oralarda buralarda dağıtılan bedava yemeklere hücum ettiriliyor vatandaş. Zira fakirleşmeleri için gereken her şey yapıldı. Şimdi de iktidara bağılmlı hale getiriliyorlar.

Eeee… Seçimlerde oylar, kekliğim vak vak… Vatandaşın çoğu çaresizlikten oy veriyor, yönetimden memnun olduğu için değil.

İktidar esir almış bir kısım vatandaşı. Erzak yardımı, çocukları yatılı okutumaları, maddi yardım vs. Bu işlemler tüm vatandaşlar için uygulansa o zaman eyvallah diyeceğiz. Ama sadece kendilerine oy vereceklere uygulanıyor.

Çeşitli yöntemlerle de oylar ipotek altına alınıyor. Bunun adına da DEMOKRASi diyorlar. “47% ile iktidara geldik, davamızdan geri dönmeyiz”, diyorlar da davanın ne olduğunu herkese açıklamıyorlar.

Bereket versin ki ülkemizde çağdaş, ileriyi görebilen insanlar, yöneticiler de çok. Celal Bayar Üniversitesi Rektörü Prof. Dr Semra ÖNCÜ, Belediye Başkanı Kar’ın açıklamasının son derece yersiz olduğunu belirtmiş,

“Kıyafetler ve sergilenen dans gösterileri gayet moderndir. Bunun yadırganacak herhangi bir şeyi yok” demiş. Bu gösterilerin ilk kez olmadığını hatırlatan Prof. Öncü, “Her yıl 19 Mayıs’ta buna benzer gösterilerde erkek ve kız öğrencilerimiz görev alıyor. Öğrencilerimiz yaptıkları gösterilerle, bayrama katılan Manisalılar tarafından ayakta alkışlanıyor. Bu yılki törenlerde de en çok alkışı bizim öğrencilerimiz aldı” diye konuşmuş.

Ülkemizi çağın gerisine taşımayı dindarlık olarak gören zihniyet, iktidarda kendisine görev verilmese de sesini kısmıyor. Bület ARINÇ Bey de bunların en önde gelenlerinden. Ama amaçlarını gerçekleştiremeyeceklerini gördüklerinde inşallah vakit kendileri için çok geç olmaz.

Mustafa Mumcu, 24 Mayıs 2008 saat: 12:50