AŞK üzerine çok şiirler yazıldı. Herkes kendi bakış açısına göre tanımlayabilir aşkı. Ama Türk insanı, bilhassa küçük şehirlerde ve kırsal kesimde aşkı pek bilmiyor. Genç kızlarımızın çoğu aile baskısından kurtulmak ve yeni gelişmekte olan seks duygularını tatmin etmek için, karşılarına ilk çıkan erkeğe aşık oluveriyorlar.

Bunun adı aşk değil tabii, başka düşüncelerin ortadan kaldırılması ön plana geçiyor. Aşk, zaman ister. Tüm duyguların harekete geçmesi gerekir. Mantık ve duyguların bileşiminden oluşan aşklar her zaman uzun ömürlüdür. AŞKIN GÖZÜ KÖRDÜR mantığı değil tabii.

Aşkın gözü niye kör olsun! Zaaflarımıza mı teslim olacağız? Niye? Ekonomik problemlerin ön plana çıktığı bu çağda, aşık olmadan önce düşünmek gerek?

* Ben kime aşık oluyorum? Bu insanın iç güzelliği de dış güzelliği gibi mi?

* Ekonomik durumumuz bir aileyi geçindirecek güçte değilse, evlenilir mi?

* Benim mutluluğum, ailemi perperişan edecekse, beni yetiştiren bu yaşa getiren ebeveynime ihanet etmem doğru olur mu?

* Karşımdaki insan samimi mi? Benim vücut güzelliğimi mi seviyor yoksa tüm huyumla, suyumla kabul edecek mi beni?

* Burada sıralamakla bitiremeyeceğim birçok konuları düşünmeli aşık olmadan önce. Bir kimseden hoşlanabiliriz, onunla flört edebiliriz. Ama aşık olmadan önce çok düşünmeliyiz. En büyük aşklar bile, maddi imkânsızlıklar yüzünden kısa sürede yıkılır veya örf, adet, gelenek, mahalle baskısı gibi nedenlerle mutsuzluk içinde sürer gider.

Aslında yıllar önce yazdığım bir aşk şiirini buraya aktarmak istedim ama birkaç cümle yazmadan, şiiri kondurmadım.

Aşk insanı mutlu etmeli, süründürmemeli!

Mustafa Mumcu, İzmir, 28. 01. 2009

Evlilik; iki karşı cinsin sevgi ve saygı anlayışlarını birleştirerek, yasamı maddi ve manevi ortak paylaşmaktır.
Evlenme; bu inançla bağlılık akdini imzalamaktır.
Öğleden sonra açın Televizyonu görün, kutsal müessesenin halini…
Her kanalın programı ayrı. İsmi de…
Biri ‘izdivaç’, bir diğeri ‘dest-i izdivaç’.
Çalgıcısı, şarkıcısı hepsi içinde.
Mahallelerden özel toplanan akıl hocaları(!) yanda tribünde.
Alkışlamak söz verilirse ‘olur veya olmaz’ demek için…
TV programı değil, trajikomik insan pazarı.
Ortada bir paravan veya perde.
Göbek atıp, omuz titreterek ortaya çıkan sunucunun çığlıklarıyla başlayan çaresizliğin ucuz panayırı.

Sözde yuva kurma peşinde erkeklerin çoğunun saçı beyaz.
İlginçtir; yine çoğu dede sakallı.
Takdimle birlikte sunucu anons ediyor, evlenecek kişi ritme ve becerisine göre döne döne oynuyor.
Ardından, yaşı-başı, mali-mülkü soruluyor. Nefes nefese cevap veriyor.
Tapusu fazla, cüzdanı şişkin olana talep anında yağıyor.
‘Bir sıcak çorba- bir temiz yatak’ diyenler ise ‘bekle’ komutuyla tribüne çıkarılıyor.
Oynamaya sıkılan veya mecburiyetten iki dönen kadınların ise çoğunun başı bağlı.
Başörtülü, bazıları türbanlı.
Neredeyse hepsinin öyküsü ve talebi aynı:
“Eşimi kaybettim-boşandım, çocuklarım büyüdü. Rahatlık istiyorum”
Sıralıyor:
“Güzel evi, iyi maaşı olsun. Şehirli –köylü fark etmez”
“Dövmesin… Beni gezdirsin”
Ortada perde; bir yanda kadın, bir yanda erkek…
Anlaşma olasılığı, mal-mülk durumu.
Biri zayıf veya ikisi de yetersiz ise…
Perde hemen açılıyor.
Boya, posa, kılığa, kıyafete bakma yok. Tek söz:
“Elektrik alamadım…”
Ekonomik karneler iyi ise… Boyun kırmalar ve nağmeyle yanıt ;’anlaşabiliriz…’
Bu hafta, Ankara’da 5. Aile Şurası yapıldı.
Oturumlarda; boşanma oranının giderek arttığı, ailelerin ekonomik geçimsizlikle dağıldığı altı çizilerek vurgulandı.
Başbakanımız açış konuşmasında, yine ‘3 çocuk’ dedi.
Ekledi:
Mevcut durumumuzu korumak için şart… İki çocuk olması gerilemektir… Bu durumu korumak değildir. Üç olursa durumu korumaktır…”
Ekmek-yuva arayanlar bugün yine TV’deler.
Döne döne oynuyorlar…

Erdal İZGİ

Kız kısmı çağırır da oğlan durabilir mi? Uçtu gitti, yanında da biz. ”Abla” kontenjanından oradaydım ben de. Oğlumuz sevdiğiyle barıştı, yüzüğünü taktı. Kısmetse düğünümüz var yakında.

Delikanlı pırlanta gibi bir kardeşimiz. Seviyor kızı, evlenmek istiyor. Aileler de tanıştı, iş tamamına erecek derken amanın! Ayrıldılar.

Oğlan perişan, kız perişan.

Kızımız birdenbire evlilik kararının ciddiyetinden ürküyor. Ciddi bir konu çünkü. Flört etmeye benzemiyor bir yuva kurmanın heyecanı. Genç bir kızın gayet doğal halleri aslında bu haller.

Onlar üzgün, biz üzgün. Oğlan perişan kız perişan.

Bizimki geceyi nasıl geçirmiş haberi yok. Yemeden içmeden gözüne uyku girmeden şaşkın şaşkın dolanıyor ortalıkta. Ne yapacağını bilemez, elini kolunu koyacak bir yer bulamaz hallerde.

Dün akşam üzeri Beşiktaş’ta oturuyoruz sahildeki çay bahçesinde. Bir telefon. Kızımız ”gel” demiş, ”yüzüğümü istiyorum” demiş. Bir anda değişti halleri, aman aman. Aman ki ne aman. Beşiktaş’tan Beykoz’a nasıl gittik bilmiyorum. Diğer arkadaşım geçti direksiyona, bizimki elinden gelse arabayı kanatlandıracak.

Öteki arkadaşım Nihal, ayrı bir yazımın konusu. Allah herkese onun gibi dost, arkadaş nasip etsin diyeceğim. Bizim delikanlıyla dertleşiyor, herşeyinde yanında olmaya çalışıyor, dün akşam da biraz kafasını dağıtayım, morali düzelsin istemiş.

Beykoz’a giderken çiçeğimizi de aldık, dönüşte de düğün pastası niyetine çikolatalı keklerimizi yedik.

Çok güzeldi ama. Aşk harika. Sevenlerin sarmaş dolaş halleri bambaşka. Nasıl sarmaşıyorlar nasıl koklaşıyorlar görülecek şeydi.

Bu tür küçük ayrılıklar aslında ayırmıyor daha bir kuvvetli bağlıyor sevdalıları. Aşktan daha kıymetli birşey yok dünyada.

Kızımız bebek gibi, dünya güzeli, ilk kez gördüm çok beğendim ne yalan söyleyeyim. Oğlumuz olgun, aklıbaşında, efendi, pırlanta gibi bir delikanlı. Çok iyi bir eş, çok iyi bir aile babası olacak. Birbirlerine de o kadar yakışıyorlar ki o kadar olur.

Yüzüğümüzü taktık döndük, usulünce söz, nişan, düğün olacak. Bendeniz de nikah şahitlerinden biriyim kısmetse. İlla da olacağım diye pek bir mızmızlandım ama.

Allah herkese böyle güzel bir olayın için de bulunmayı nasip etsin.

Oğlaaannn bizimmmm kız biziiimmmm….

Shalimar