Bir hayvan aşığı düşünün.
Kara sevdalı gibi.
Varını, yoğunu, aklını, ömrünü hayvanlara adayan.
* *
Bu tutkuyla, sekiz yıl önce İzmir hayvanat bahçesine işçi olarak girer.
O dönem, kentin simgesi fil Pak Bahadur vardır.
Birbirlerine ısınır, adeta bütünleşirler.
Zamanla dişi fil Begümcan getirilir.
İki Asya fili, onun tek uğraşı olur.
* *
Hislerini anlayabilmek, isteklerini öğrenmek için eğitim şarttır.
Profesyonel hayvan bakıcılığı programına başlar.
Sertifikasını alır.
Yetmez.
Bu hafta sonu, İzmir ve çevresinin en önemli uğrak yerlerinden biri olan “Efes Antik Kenti-Meryem Ana Evi-Şirince Köyü” bölgesinde idim. Yazacak birkaç konu var ama içlerinden, bana en ilginç geleninden başlamak istiyorum. Diğerleri de sonraki bir ya da iki yazımda…
Şirince’nin, o defalarca gidip gezmeme, dolaşmama rağmen her seferinde farklı lezzetler aldığım, dar ve taşlı yollarını hıncahınç dolduran yerli-yabancı turistlerle tıklım tıklım, küçük çarşısında adımlıyorum.
Ve her zaman ki gibi bir şarap dükkanının önünde buluyorum kendimi. Başlıyorum tadım yapmaya. Bir, iki, üç, ahududu, böğürtlen, yabanmersini şarabı derken tadımını yaptığım şarapların üreticisi firmanın sahiplerinden; otuzlu yaşlarının hemen başlarındaki genç arkadaşla başlıyoruz sohbete. Tabi ki sohbetin girizgahı şaraplar. Benim şaraptan epeyce anladığımı kısa zamanda fark eden genç adam bırakıyor meyve şaraplarını, tezgahın altından çıkardığı daha özel kırmızılarını tattırmaya başlıyor bana bu sefer.
Keyfim, ben, sen ve yol…
Yola çıkmak heyecanlandırıyor. Bugün oldukça heyecanlıydı. Heyecanı sezdik mi ne, cd çalara pulp fiction sondraci yerleştirdik. Yolda iyi gidiyor tavsiye ederim.
Yarımada turlama sezonunu açtık.
Otoyol bildiğiniz otoyol, kekik kokuları, lacivert deniz ve karşıdan karşıya geçen kelebekler…
Her zaman saptığımız Urla sapağını es geçtik. Karaburun sapağına kadar geldik. Duble yolları aştık. Yüksek Teknoloji’nin orada yol çalışması vardı. Labirentin arasından dolaşır gibi direksiyonu hızla sağ, hızla sol yaparak Gülbahçe yoluna girdik. Bu kıvrımlı yol acayip hoşuma gidiyor. Takır takır ses çıkarması, hızla dönülen virajları, yokuşu ve yokuş aşağı giderken gaza basmak. Epey bi eğlenceli…
Tüm bunlar yol falan eğlenceli de, ne yazık ki, Gülbahçe, Balıklıova, Mordoğan, üçlemesi sarmıyor. Karaburun ehhh şöyle böyle. Ama şu yukarıda saydığım üçleme bi düzensizliğin, bi kaosun temsilcisi sanki.
İzmir Büyükşehir Belediyesinin meclis onaylı 26 yönetmeliği vardır.
Alanı, konusu, sektörü, hizmetine göre kuralları belirler.
Yaptırımları içerir.
Bunlardan biri;
İlan ve Reklam yönetmeliğidir.
“Goooooolllll…”
Tam 10 yıl böyle bağırdı.
Her seferinde ayrı bir heyecan, coşkuyla.
Bu onun işiydi.
Topu kaleye girerken görecek;
Boğazı yırtılıncaya kadar haykıracaktı:
“Goooooolllll…”
Dikkat ettiniz mi bilmem? Anarşik Teyzem’den uzun zamandır hiç bahsetmiyordum Anarşik Teyzem kışı İstanbul’da kuzeninin yanında geçirdi.
Artık sıkıldım. Dayanamadım ve çağırdım. “Kışı geçirdin, bahar geldi geçecek ve sen hala oradasın, reva mı bu?” diye sitemlerimi de belirttim telefonda.
Dayanamadı geldi. Ben çağırmasam geleceği de yoktu.
Geçtiğimiz hafta onun evinin birikmiş işleri ile uğraştık. Nihayet bitti işler.
Hadi dedik bugün, şehir dışına sakinliğe gidelim, yaprakların hışırtısını, martıların carıldamasını dinleyelim.
Ben Urla dedim, o “artık bıktım” dedi. “sakin şehir Seferihisar’ı ne zamandır görmedik, cittaslow ünvanını aldıktan sonra ne gibi değişiklikler olmuş, bizzat tespitlerimizi kendimiz yapalım” dedi.
→ İlk yorum sizden olsun Anarşik Teyzem·cittaslow·Seferihisar·Sığacık·Teos·Tunç Soyer
İşimiz muhasebecilik değil.
Mahkeme kurmak hiç değil.
Dikkatimizi çeken raporda…
Mantık ve sağduyuyu paylaşımdır.
* *
Yasa gereği, belediyelerin gelir-gideri denetlenir.
Meclisin seçtiği üyeler bu işle görevlendirilir.
* *
İzmir Buca Belediyesi 2009 denetleme raporundan:
Temsil ağırlama gideri 168 bin 770 lira.
Resmi, dini ve milli bayram ilan bedeli 195 bin 515 lira.
Spor derneğine yardım 145 bin 300 lira
Başkanlık makamı kahvaltı-yemek 29 bin 972 lira
Müzik ve dans festivali yemek 12 bin 690 lira
Adnan Saygun Kültür Merkezi’ne gittim.
Burası eski eshot garajının olduğu yere yapılan, devasa bi kültür merkezi. Yalnız dikkatinizi çekeceğim husus, bu devasalığı; girişteki tüm alanın mermerlerle kaplanan bahçesinden ileri gelmiş olmasından kaynaklanıyor.
Aslına bakarsanız, içeriye girdiğinizde de, gereksiz alan o kadar çok ki, resim sergisinin bulunduğu odaya gitmek için bin adım atmanız gerekiyor. Bilmiyorum hangi mimar projelendirmiş burayı. Oldukça büyük bi arsayı, nasıl katledip, küçük bi alana çeviririm diye epey bi kafa yormuşa benziyor.
Neyse asıl görmek istediğimiz cam ve seramik sanatçısı Birgül Başarır’ın eserlerini izlemekti. Gerçekten de çok güzel eserler üretmiş. Biçok ulusal ve uluslararası ödülleri olan bi sanatçı. Kendisini buradan tebrik etmek de asli görevimizdir efendim.
→ İlk yorum sizden olsun Adnan Saygun Kültür Merkezi·Birgül Başarır
Teee İstanbul’lardan geldi haberi “pazar günü buluşuyolar güzel fotolar çekersin” diye…
Gittik.
Eylem’le tanıştık. Ateşbaz’ın kurucusu. Her pazar toplandıklarını söyledi. Doğrusu pek umrumda değildi. Ta ki İsa’nın adını bilmediğim ecnebi menşeli arkadaşının “staff” dedikleri iki ucu yanan sopaları çevirene kadar…
Eğer iddia doğruysa…
Eğer yanıtı bulunamıyor…
Veya verilemiyorsa…
Bu insanlık ayıbı hepimizindir.
