Papatya falı gibi.

Satılacak, satılmayacak…

Davası bitecek, bitmeyecek…

Satışı iptal edecek, edilmeyecek…

Teminatı yanacak, yanmayacak…

Ve sonunda;

Alıcı çıkacak, çıkmayacak.

*      *

İzmir Limanının bahtsızlığı.

Türkiye’nin en büyük ihracat limanı.

Yarım asından fazla süre hizmet veriyor.

Ege ihracatının neredeyse tümü buradan yapılıyor.

Ama kaderi bir türlü değişmiyor.

*      *

3 Mayıs 2007’de özelleştirme ihalesine çıkarıldı.

1 milyar 275 milyon dolar veren konsorsiyum kazandı.

Ege İhracatçılar Birliği de ortakları arasında yer aldı.

Ama özelleştirme kararına dava açıldı.

Tam 29 ay sürdü.

Danıştay’ın kararı ile hukuki engel kalktı.

Bu kez küresel ekonomik krize yakalandı.

*      *

İhaleyi alan Global-Hutchison ve EİB ödeme güçlüğüne girdi.

Süre istedi, “Nisan’da toparlanırız” denildi.

Özelleştirme İdaresi kabul etmeyince, 15 milyon dolarlık teminat da gitti.

*      *

İhalede ikinci gelen Çelebi Holding’e teklif götürüldü.

Önceki ihaleyi 5 milyon dolar farkla kaçıran Holding, bu kez “Şartlar değişti” dedi.

Düşünme süresi istedi.

45 olmadı yasal olarak 90 gün beklenecek.

“İstemiyorum” derse, çok zayıf ihtimalle üçüncü teklif verene gidilecek.

Arkas Holding’e…

İlk ihalede 1 milyar 230 milyon dolar veren Arkas’a, rakamı yükseltmesi istenecek.

Kabul görmezse, yeniden ihaleye çıkacak.

*       *

En az bir yıl daha gidecek.

*       *

Biz yine papatya falına dönelim:

“İzmir’in yüzü gülecek, gülmeyecek…

Gülecek, gülmeyecek…

Gülecek, gülmeyecek…

İş Tiyatro Savaş Dinçel Sahnesi Oyuncuları “Uçurtmanın Kuyruğu” ile 12 Mart Cuma ve 13  Mart Cumartesi saat 16:30 ve 20:30 saatlerinde sahnede olacaklar.

Savaş Dinçel’in yazıp yönettiği oyunda rolleri Aykut Taşkın ve İlker Ayrık paylaşıyor. Güzel övgüler alan oyun tek perde ve bir buçuk saat ama bir çok insan sıkılmayacağınızı garanti ediyor. Aslında çok uzun da sayılmaz.
Neyse, yer İzmir Sanat… Biletler 4TL ve 7,5 TL

Yedi senelik bir aradan sonra 5 Mart 2010′da Fransa’dan başlayacak Cranberries Avrupa turnesi kapsamında İstanbul ve İzmir’de olacak.

22 Temmuz’da İstanbul’da Küçükçiftlik Park’ta sahne alacak grup 23 Temmuz Cuma gecesi İzmir’de, daha doğrusu Çeşme’de ama henüz yer belli değil. İstanbul’daki konserin bedeli 78-165 TL olarak belirlenmiş ama İzmir konserinin bilet fiyatları da henüz belli değil.

Koskoca 2 stadımız varken, koskoca stadyum konserleri vermiş bir grubu, Çeşme’nin bir kaç binlik mekanlarının birine tıkacak olmaları üzücü. Tesellimiz İzmir’e geliyor olmaları… Pardon küçük İstanbul’a…

Önümüzde 28. Tiyatro Günleri başlayacak. Başlamadan bünyeyi alıştıralım dedim. Bu ay İzmir sahnelerinde neler var bakalım istedim.

Uzun zamandır ismini duyduğum, ya fırsatını bulamadığım yada onlar oynamadığı için bir türlü izleyemediğim Tiyatro Oyun Kutusu 19 Şubat’ta “Misery Öldü”yü sahneleyecek. Bu oyunu uzun zamandır oynuyorlardı ve bu da son gösterim. Bu arada oyunun sahneleme yöntemi biraz farklıymış bu yüzden en fazla 55 kişi izleyebiliyor.
Misery Öldü

Gerilim/ In Yer Face
Mevzusu: Paul Sheldon’un geçirdiği trafik kazası sonucunda bacakları parçalanmıştır. Annie Wilkes onu bulup, şehirden kilometrelerce uzakta olan evine getirir. Eski bir hemşire olan Annie, aslında bir seri katildir. Bir çok psikolojik hastalığı vardır. Krizler geçirir. Katotonik hallere bürünür. İşlediği cinayetlerden yargılanmış ama delil yetersizliği nedeniyle hep kurtulmuştur. O dönemde medya “canavar kadın” lakabıyla yer almıştı. Annie tamamıyla garip “ürkütücü” bir kadındır. Babasını, birçok bebeği ve hastasını zalimce öldürmüştür. Çocukluğundan beri sadist eğilimleri olan Annie Paul’a karşı aşırı bir hayranlık duymaktadır. Paul, onun sürekli takip ettiği Misery dizisinin popüler, ünlü yazarıdır.
Nerede / Ne zaman:
19 Şubat Cuma 20:30′da Desem Tiyatrosu‘nda (Eski Güzel Sanatlar Fakültesi’nin binası, Alsancak Stadı yanında).

Basit Bir Ev Kazası

Mevzusu: Evliliğinin içinde çırpınan her kadın gibi Songül de sevgi arayışı içinde. Kendince Nobel’e aday(!) bir aşk romanı yazmaya kalkışması, aslında onun hayallerinin bir hayalete dönüşmemesi için çabalamasından başka bir şey değildir. Songül’ün bu komik hayatını kahkahalarla izlerken düşünmeden de edemiyoruz.
Nerede / Ne zaman:
4 Mart Perşembe 21:00′ AKM’de…

Kuşlar Mahkemesi (Çocuk Oyunu)

Mevzusu: Yaşarken hepimizin karşılaştığı engeller var. Peki doğarken bir engelle aramıza katılanları, en son ne zaman düşündük…Birlik-beraberlik ve hoşgörü üzerine, neşeli bir çocuk oyunu Kuşlar Mahkemesi…
Nerede / Ne zaman:
Oyun, 21-28 Şubat Pazar Karşıyaka Ragıp Haykır Sahnesi’nde, 25 Şubat Perşembe Dr. Selahattin Akçiçek Kültür Merkezi’nde, 7 Mart Pazar Konak Melek Ökte Sahnesi’nde 11:00 ve 14:00 saatlerinde sahnelenecek.

KOCA BİR AŞK ÇIĞLIĞI

Mevzusu: Bir zamanların efsanevi oyuncusu Hugo Martial (Selçuk Yöntem ) yıllar sonra iki kişilik bir oyunla sahnelere dönmeye hazırlanmaktadır. Heyecanlı ve endişelidir. Ama provanın ilk gününde diğer oyuncunun oyunu bıraktığını öğrenir. Menajer (Ömer Akgüllü) ve yönetmen (Bekir Aksoy ) duruma bir çare ararlar. Hugo Martial ya on yıl önce ayrıldığı umutsuzca hatırlanmayı bekleyen alkol tedavisinden yeni çıkmış eski eşi Gigi Ortega (Tilbe Saran) ile oynamaya razı olacak yada hem unutulmuşluğa geri dönecek hem de bütün ekibi işsiz bırakacaktır.
Nerede / Ne zaman:
19-20 Şubat Cuma ve ertesinde 16:30 ve 20:30′da İzmir Sanat‘ta

Bir taşocağı düşünün:

Ruhsatı eski Bornova Belediye Başkanı’nın ‘oluru’ ile verilsin…

Tahsisli alanını istediği gibi genişletsin…

Bakanlıkça yönetmeliği aykırı üretimi belirlensin…

Bölge halkını sokaklara döksün…

Çevredekiler kapanırken, o çalışmaya devam etsin…

Ormanlık koruma yollarını betonlaştırsın…

Yeni Belediye Başkanı tarafından ruhsatı iptal edilsin…

Savcılıkça soruşturma açılsın…

Büyükşehir Belediyesi’nce mühürlenmesin…

Üstüne üstlük…

Bu koşullarıyla Büyükşehir Belediye şirketi ihalesine alınsın…

Düşük fiyat verdiği için ihaleyi kazansın…

Ve tıkır tıkır çalışsın!

*      *

Nasıl anlatacağız?

Hukuk devleti olduğumuzu…

Yasa ve yönetmeliklere inandığımızı…

Adaletin varlığını…

Yöneticilerin tarafsızlığını…

Dolayısıyla neyi savunacağız?

*      *

Konu; taşı ocaktan çıkaran firma değildir.

Devlet kurumlarının durumudur.

Vilayeti, belediyesi, adaleti, orman idaresi yetmedi bakanlığı eksik kalıyorsa;

Bir yerlerde bir yanlışlık vardır.

O yanlış, vatandaşın güvenine vurulan darbedir.

Ve o yanlış, inançların yıkılmasıdır.

*       *

Mesele, hak ve hukuka saygıdır.

Bunun aksine yol açılmamasıdır.

*       *

Yoksa…

Taşocağı neden kollanmakta,

Firması neden korunmakta,

Ruhsatsızlıktan niye mühürlenmemekte,

Belediye şirketine nasıl mal satmakta,

Ormandaki talana niçin göz yumulmakta…

Soruları ve sorgulaması haddimiz değildir!

*       *

Vatandaşın boyu-posu bellidir.

Bornova Belediyesi yeni logosunu arıyor. Muhtemelen hali hazırdaki logodan sıkılınmış veya son zamanlarda düzenlenen belediye logo yarışmalarından etkilenilmiş, bizim neyimiz eksik denilmiş…

Son katılım tarihi 18 Mart. Ödüller 5bin, 3bin ve 2bin TL olarak belirlenmiş.

Jüriler; İzmir Ekonomi Üniversitesi’nden Doç. Dr. Hakan Ertep, 9 Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nden Öğretim Görevlisi Ömer Durmaz, Yaşar Üniversitesi’nden Öğretim Üyesi Devrim Türker, Reklam Merkezi’nden Semih Akın Tozlu, Parma’dan Öcal Zehir, Tasar’dan Levent Yücesoy ve Bornova Belediyesi’nden Ümit Tunçağ.

Ayrıntılı bilgiliyi Bornova Belediyesi web sitesinden öğrenebilirsiniz.

Bu arada Bornova eskiden bamyasıyle meşhurdu.

Yazıcının kartuşu bitmiş, kalem bitmiş, kaat bitmiş. Aman yalebbim, Konak’a gitme zamanı gelmiş de geçiyormuş nerdeyse.

Konak’a gitmek için bütün bunlar bahane. Haftada en az bir kez gitmezsem, haftam güzel geçmez. Havanın burnumu ve kulaklarımı yokmuş gibi hissettirmesi, dışarı çıkmama engel değil.

Bizim sokaklar merdivenli, yokuşlu güzel sokaklar. Yokuş aşağı, ellerim ceplerimde, bir türkü tutturmuş yürüyorum. Türküyü içimden tutturdum tabii ki, ıslığı bile ritmle çalamam. Müzik kulağı sıfır…

Karataş’tan acele adımlarla yürürken yürürken, köşeyi dönüyordum kiii ve hatta döndüm kiii, biriyle çarpıştım. Elimdeki mini poşeti düşürmeme neden oldu. Gözlerim hışımla eyleme sebep olanın gözlerinde çaktı. Aman Yalebbimmm o gözler? Sanki sanki…. Evet arkadaşım “Y”. 10 yıldan sonra reklam filmi gibi karşılaşma…

İkimiz de birbirimize sarıldık. “heyhat nerelerdeydin sen? Sonra birbirimizi tekrar görmek için, 3 adım geri. İtiraf ediyorum “Y” değişmiş. Bu arada “Y” ın adını açıkça yazmamamın sebebi paylaşımcı olmamamdan kaynaklanmıyor. Kendisine izmirlife.com da bu olaydan bahsedijeem deyince, “hayır lütfen beni medya malzemesi yapma” diye hiddetlendi.

“Tamam arkadaşım merak etme, hiddetlenme, sakin ol, bak artık yaşlanmışsın da, tansiyonun, şekerin vardır senin” diyerek egosunu sıfırladım, ezikledim. Biraz ego şişkinliği hastalığı vardır da, laf aramızda.

Elimin birini cebimden çıkarıp, koluna girip, hararetli bir şekilde yürüyerek,10 yıl boyunca neler yaptığımızı anlatarak Konak’a geldik.

“Y” hemen acıktı. “Hadi beni güzel bir yere götür” dedi. “Emrin olur –Y- jiim, gel seni “merdane’ye” götüriim” dedim. Merdane deyince ampul yandı. “Ne yani beni bunca yıldan sonra börekçiye mi götüreceksin? Tüüüü yazıklar olsun sana” dedi. “Suuussss konuşma, bu merdane, senin bildiğin merdanelerden diil” dedim. Sanırım çemkirmemden biraz tırstı, biraz da misafir umduğunu değil, bulduğunu yer” diye düşünüp, efendi efendi kaderine razı oldu.

Yürüyerek Hisarönü’ne kadar geldik. Girişte birkaç adım attığınızda görürsünüz, sağ taraftaki börekçi dükkanı –merdane’dir.-  O kadar çeşitli börek vardır ki, ben her seferinde, hangi böreği yesem diye düşünür, sonra da favorim olan poğaçayı duble çay eşliğinde yerim.

“Y” da tavsiye ettim. Yüzünü buruşturarak kabul etti. Börek deyince sinirleri kalkan insan, bir ısırık alıp, damağı poğaçanın tadını alıp, poğaça midesi ile buluştuğunda, öyle hissettim ki, göz kenarlarındaki çizgiler, botokslanmış gibi düzeldi. “Oooo bak merdane’nin poğaçaları böyledir işte, adamı gençleştirir.” dedim. “Sen 10 yıldır buraya geliyor olmalısın” dedi. “Eee evet ehü ehü ehh” diyerek memnuniyetimi bildirdim.

Arkadaşımın karnını doyurup, aynı zamanda –merdane’de- gençleşmesini sağladıktan sonra, kendimizi Hisarönü camiinin önünde bulduk. “Hadi gel girelim” dedim. Gözlerini hayretle açarak baktı. “Bak şimdi n’apıyosun bööle? Seni kültürel değerlerden, tarihten uzaklaşmış görüyorum, hiç yakışmıyor” diyerek, kolundan çekip, camiye soktum. Açık söyleyeyim ben de ilk kez girdim ve çok beğendim. “Y” o kadar beğendi ki, fotoğraf  bile çekti.

Oradan Kızlarağası Hanı’na doğru yol aldık. Ben burayı çok severim Çiniciler, antikacılar, gümüşçüler, dericiler, halıcılar yok yoktur. En çok da eski plaklara ve antika objelere bakmaya bayılırım.

Hanın üst katında ise çayhaneler vardır. Buradan avluyu kuşbakışı seyredebilirsiniz. Biz yukardaki çayhanede kahve içip, konuşup güldükten sonra kalktık.

Oradan Kemeraltı’na vurduk kendimizi. Köşede rengârenk şekerciler vardır. Fındıklı, susamlı, tarçınlı akide şekerleri… “Dur ağzımız tatlansın, akide şekeri alayım” dedi. Elimizde kesekâğıdı, ağzımızda akide şekeri, Kemeraltı’nın girişine kadar geldik.

Kemeraltı’nın ilk girişinde pasajlarda sinemalar vardır. “Hadi illa girelim” dedi. “Avatar” dedi. “Iııhhh” dedim. Sonra da “iyi iyi misafir sayılırsın, tamam” deyip kaprise ayar verdim. Filmi izledik, beğenmedim. “Y” çok beğendi.

Çıktığımızda hava daha da soğumuştu. Sıccakk sıccaakk kestane kebap alıp, içimizi ısıtmaya çalıştık.

Havlu atmak…

Kelime karşılığı pes etmek.

Başarısızlığı kabul edip, mücadeleyi bırakmak.

Büyükşehir Belediye Başkanı da öyle dedi:

“Havlu attık… Beceremedik”

Aziz Kocaoğlu, İzmir’in yeni fuarını belediye olarak yapacaklarını söyledi.

Odalar, özel sektör, işadamları çekilmiş.

Tarih: 2 Şubat 2010.

*       *

Kim, neden “Havluyu attırdıysa” ayıp etti.

İzmir’e de kötülük.

Ne oldu böyle?

Çok değil daha bir yıl önceydi.

23 Şubat 2009. Belediyenin resmi sitesindeki Başkan’ın açıklaması:

“100 milyon TL’lik projenin ana sözleşmesi tamam… 1-2 aya kazmayı vururuz… Bunu malzeme olmasın diye seçim öncesinde gerçekleştirmek istemiyorum…”

*       *

Ana sözleşme denilen şirketin.

İsmi İFKAŞ. Açarsan; İzmir Fuar ve Kongre Merkezi A.Ş

TOBB yüzde 35, belediye yüzde 30, Ege Serbest Bölge yüzde 15, kalanı da Esnaf Birliği ve işadamlarının.

*       *

Biraz daha geriye gidelim.

28 Mart 2008. Mermer fuarı 14. kez açılıyor:

Başkan Kocaoğlu kürsüden konuşuyor:

“ Burada yerimiz kalmadı. 300 firmayı kabul edemedik. Yeni fuarımıza engel kalmadı… Hedefimiz 2009’e yetiştirmek…”

*        *

Bir önceki yıl; 2007…

Yine fuarın açılışı. Başkan kürsüde:

“ İnşaat için engelimiz kalmadı… 5 Nisan’da projelerin sunumu yapılacak… Ardından inşaat…”

*       *

Daha da önce. 15 Şubat 2006.

“Şu an takvime veremiyorum. Salt belediyeye kalırsa üç buçuk yılı bulur… İşadamları elini taşın altına koyarsa süre kısalır…”

*       *

17 Mart 2005. Başkanın seçildikten sonra açtığı ilk fuardan:

“ Yer arıyoruz… Yeni fuarı yaparsak, 2015 de EXPO’ya talip oluruz”

Oysa 2004’de Rahmetli Ahmet Piriştina Gaziemir’i belirlemişti.

*        *

Sizce, havlu neden atılmıştır?

Fotoğraf: vila-int.com

“Haziran Gecesi” adlı diziyi eminim ki bir çoğunuz hemen hatırlayacaktır. Havin ve Baran’ın tutkulu aşkları, uzunca bir süre dizi severleri kendilerine meftun etmişti. İşte o Haziran Gecesi’nde, çok şık bir restoran-bar vardı. Galata, Kuledibi’nde. Muhteşem ismiyle, “Enginar“ı iple çekerdim diziyi izlerken. Enginar’da müzik yapan Melih Görgün’ün duygulu şarkısı “On Dört Bahar Geçti”, nerede ise dizi kadar popüler olmuştu. Bugün, hala Kuledibi’ne yolunu düşürenler, Enginar’ı yerinde görebileceklerdir.

Yaşadığımız günler efendim, İzmir ve Ege’nin pazarlarında, o ” enginar ” denilen mucizevi sebzenin arz-ı endam ettiği, pazar tezgahlarının gelini olduğu günlerdir. Bölgenin en önemli enginar yetiştiricileri, İzmir’in mahzun ve muhteşem bölgesi Karaburun tarafındadır. Karaburun-Mordoğan yöresinin kendine has bir çok güzelliğinden sadece birisi de enginarın nerede ise anavatanı olmasıdır.

Enginar, son derece lezzetli aroması, tadı ve ağızlara layık yemekleri ile önemli bir gastronomik ajan olmasının yanısıra inanılmaz bir sağlık dostu da aynı zamanda. Her türlü karaciğer hastalığında, doktorların nerede ise ilaçlardan önce tavsiye ettikleri enginarın şeker, mide, tansiyon gibi sıhhat problemlerinde de olumlu etkileri olduğu biliniyor. Müthiş bir vitamin ve doğal enerji kaynağı aynı zamanda.

Efendim, Ege-Akdeniz mutfağında ve beslenme tarzında enginarın yeri çok başka. Zeytinyağlı yapılabildiği gibi kıymalı enginar dolması da sıkça yemek masalarını süslemekte. Nadiren de olsa muhteşem bir lezzet olan enginar çorbası, yemek başlangıçlarını oluşturabiliyor. Leziz kestirmeli terbiyesi, havuç ve patates garnitürleri ve dereotu aromatik katkısı ile bembeyaz bir porselen tabakta servis edilen soğuk zeytinyağlı enginarı tabi ki es geçmem mümkün değil ama naçizane benim favori enginar yemeğimin, kıymalı enginar dolması olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

Dolmasını yapmak için alacağınız enginarların, yaprak uçlarının kapalı, dışa doğru açılmamış olması gerekiyor. Tabi ki enginarın tazeliğini, tarladan yeni kesilip tezgaha konulup-konulmamış olduğunu anlamak çok önemli. Bunun da en basit ve bilinen yöntemi, enginarı, uzun sapının ucundan tutup çıngırak sallar gibi sallamak. Sapın, kazık gibi olmaması, gayet elastik bir şekilde sallanması gerekiyor ki sulu ve taze olduğunu anlayabilelim. Bir diğer önemli husus da yaprakların uçlarının yeşil rengini değiştirmemiş olması. Şayet kahverengimsi lekeler mevcut ise yaprak uçlarında, o zaman ürünün soğuk aldığını ya da başka bir organik problemi olduğunu gösteriyor.

Enginarlarımızın, çanak şeklinde olan tepe bölgesini en dip kısmından, kesmek suretiyle sapından ayırıyoruz. Parmağımızla, hafifçe ortasından ayırıp akar suyun altında yıkıyor ve büyükçe bir kaba koyduğumuz limonlu suyun içinde beklemeye alıyoruz. Tüm çanaklar bu şekilde hazırlandıktan sonra kalın saplarının dışında bulunan sert kabuğunu bıçakla soyuyor ve içindeki beyaz kısmını da çubuklar şeklinde doğrayıp limonlu suya koyuyoruz.

Enginarlar suda beklemede iken içini hazırlayabiliriz. Isıttığımız yağda kuru soğanlarımızı pembeleşene kadar sote ediyor, kıymamızı kavuruyor ve nihayetinde domates salçamızı, bir miktar dolmalık pirincimizi, tuzumuzu, karabiberimizi de ilave edip ateşi kapatıyoruz. Ve işin bir diğer önemli lezzet ayrıntısı: Dereotu. Dereotu ile enginar ayrılmaz ikilidirler. Tüm enginar yemeklerinde mutlaka dereotunu kullanırız. Burada da son olarak bir demet, taze dereotunu çok ince kıyıp dolma içimize karıştırıyoruz.

Bundan sonrası bilindik uygulamalar. Enginarlarımızın içini dolduruyor, kıymanın üzerine bir miktar limon sıkıyor ve saplarıyla birlikte az suda pişmeye bırakıyoruz. Enginar dolmasını yemek de ayrı bir ritüel. Önce yapraklarının iç kısımlarını alt ve üst dişlerimizin arasında sıyırıyoruz. Arada birkaç çatal da dolma içinden ve saplarından alıyoruz. Tüm yaprakları sıyırıp-soyma işi bittikten sonra afiyetle, göbek denilen ortada ve en dipteki kısmı kalıyor. İşte hazine orada, ulaştınız. Üzerinde, çok ince ayva tüylerinden oluşan bir tabaka var. O kısmı çatalla kazıyorsunuz. Kazıyorsunuz derken kolayca çıkıyor ve işte o göbek kısmının lezzetini size nasıl tarif edebilirim ki? Hiçbir şeye benzemiyor hayatta, çok farklı bir aroması ve lezzeti var. Ama çok çabuk bitiyor. Belki de ondan çok lezzetli.

İşte böyle dostlar. Zaman, enginar zamanı. Ege’de, yapmayanı döverler zaten. Ancak diğer bölgelerimize de şayet enginar geliyorsa, pazarlarda, marketlerde bulunabiliyorsa; bu muhteşem lezzeti denemeyenlere ısrarla tavsiye ederim ki damaklarını enginarın mucizevi tadından, bünyelerini sağlık faydalarından mahrum bırakmasınlar.

Not: 01/02/2007 Tarihinde yazmış olduğum bir yazımdı. Üzerinde çok kısa ilaveler yaparak, bu sene ki enginar sezonumu açmam münasebetiyle sizlerle yeniden paylaşmak istedim. Ağzınız tadı, gönlünüz muradı daim ve baki olsun efendim. Hoşça bakın zatınıza.(A.S.)

İzmir’in Göztepe semtinde oturuyorsunuz.

Bir misafiriniz gelse ve istese:

“ Karşıyaka’yı özledim. Akşam orada demlenelim…”

Ne diyeceksiniz?

*    *

Sıkıntıyla, biraz utanarak;

‘Ama saat 23.00’de döneriz…’

‘Geç saatlere kalamayız…’

‘Tek mekâna gideriz… İkincisi olamaz’ demek mi?

Veya dobra dobra söylemek:

‘Orada içkili yerler 23.30 da kapanıyor’

Her ikisi de şaka gibi.

Ne yazık ki; acı gerçek.

*     *

Karşıyaka Belediyesi’nin kararı, sıkıyönetim bildirisi gibi:

-         Eğlence yerleri, içkili restoranlar hafta içi saat 23.00, hafta sonu 23.30 da kapanacak.

-         Kapanış saatinden yarım saat önce servis kesilecek.

-         Saatinde çalışanlar dâhil herkes terk edecek.

-         Uymayanlar Kabahatler Kanunu’na göre ceza yiyecek, tekrarında faaliyeti men edilecek

-         Kolluk kuvvetleri her akşam kontrol edecek.

*      *

Karşıyaka 1928′de bucak, 1954′de ilçe ilan edilmiş.

Öncesi, sonrası tarihinde böyle yasak yok.

Tanrı vergisi güzelliğiyle özgürlüklerin toprağı olarak anılmış, isim yapmış.

*      *

Hangi akla hizmet, fikre itaat ise…

Belediye Başkanı Cevat Durak görevinin 6’ncı yılında yasağı getiriyor.

Denetim, uzlaşma yerine yasak!

Son derece kararlı:

“Herkes uyacak, taviz yok…”

Bu laftan sonra ‘çağdaş, yaşanabilir, haklara saygılı Karşıyaka‘ hatırlatmasına gerek yok.

Beğenmezsen kepengi indirir;

Kabul edersen gözleme- ayran satarsın.

Yersen!

*       *

Merak ediyorum…

Bu kararı, ilçede kaymakam, İzmir’de Vali alsaydı ne olurdu?

Kimler ayaklanır, bayrak-pankart- yürüyüşler kaç hafta sürerdi?

İçişleri Bakanı’nın istifası istenir…

Başbakan İzmir düşmanlığıyla suçlanır…

“Türkiye laiktir, laik kalacak…” diye bağırmaz mıydık?

*      *

Eğri oturalım, doğru konuşalım.

Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu…

Peşin anlaşalım.

Bağırmak, çağırmak yok.

Hele küfür asla…

Hesabı, kitabı önümüze koyalım.

Muhalifin ağzı kapansın.

Dostların kafası karışmasın.

*      *

BİT’ler yine sakız oldu.

BİT dediğimiz; Belediye iktisadi Teşekkülü.

Yani şirketleri.

*       *

Bit’ler açıklanmazsa, bitmeyen senfoni olacak.

Büyükşehir Meclisi’nde yine tartışma konusu.

Muhalefet tatlı sert bastırıyor:

“Şeffaf olun… Kar-zararı açıklayın… Sorulara cevap verin… Biz de beyaz oy verelim, destekleyelim”

Başkan Aziz Kocaoğlu gergin, şeridi değiştiriyor:

“Siyaset yapıyorsunuz…”

Sonrası malum…

Karşılıklı sinirli atışma, tartışma.

*      *

Güvenilir yönetiminin ilkeleri;

Adillik, şeffaflık, hesap verilebilirlik, sorumluluk ise…

Ve yöneticisi kendine güveniyorsa…

Ne var korkacak, çekinecek?

*      *

İzmir Bit’inin amiral gemisi İZBETON.

Bütçesi, kadrosu, iş parkıyla koca şirket.

Bugünlerde sorgu odasında gibi;

‘ Derelerin temizlik ihalesini şirket kime bıraktı, kaça bıraktı? Alan neden işi bıraktı?

Memba suyu satışlarında kasa raporu?

Ormandan alınan moloz sahaları?

Taşeron firma sözleşmeleri? Vs.

*       *

Kaptansız gemi olur mu?

Hele amiral gemisiyse…

İZBETON’da 1,5 aydır genel müdür yok.

Baş tacı eski genel müdür, bir gecede alındı.

Otobüs işletmesine yardımcı müdür yapıldı.

Mutlak makul sebebi vardır.

Rütbesi sökülen susarsa…

Rütbesizlere yutkunmak düşer.

*       *

Neşeli bağlayalım. Fıkra bu ya…

Müfettiş, öğrencilere sorar:

-       İçinizde en akıllı, dürüst, becerikli kim?

Hep bir ağızdan cevap gelir:

-   Biricik öğretmenimiz!

Ulu manitu, hay 1000 kunduz; Urla’ya bu kaçıncı gidişim? Bilmiyorum, saymadım ama numerotörü çalıştırdığımda 2586. kez diye cevap veriyor. 2586. kez oraya gidiyor olmamız bizi bozmuyor, bozamaz da… 2587. kez gidiyoruz, o halde…

Urla, Vourla… Türkçe meâli ne diye sorasanız, “katır kuyruğu” derim. Meâli pek de öyle iç açıcı değil-MİŞŞŞ, ama idare edin artık.

Havanın hafif grimtrak olması bizim 20 dakikalık seyahatimize trak getirmiyor tabii ki… Emektera atlıyoruz. Güzel bi cd de yerleştiriyoruz. Ne dinliyorsun diye ısrar etmeyin, söylemem. Sizin tahayyülünüze bırakıyorum. Bu yazıyı okuyup da “tahayyül” nedir? diye sorarsanız da, bilmeyenler için “hayal” dir, diyorum. Bugünlerde böyle kelimelere heves ettiysem, sizi de, ne bu, ne bu kelimenin meâli, diye kıvrandırtmak istemem.

Güzelyalı sahil yolundan, Levent Marina’nın oradan vınnnlıyoruz. Kocaman kocaman martılar cayyykkkk, cayyykkk, caaykkkkkk diye bağırıyor. Ne de lafazan şeyler bunlar böyle, hiç çeneleri kapanmıyor. Neyse ayağımın altındaki vınnnnn pedalına kuvvetlice bastığım için çok çabuk gişelere geliyoruz bile…

Esas seyahat benim için şimdi başlıyor. Buradaki manzarayı size nasıl anlatsam bilmem ki? İzmir’i bilenler için İstihkâm viyadüğü diyorum. Sağ tarafta mandalin bahçelerinin olduğu ve denizin sonsuzluğunu izlediğiniz yer desem, ne demek istediğimi anlarsınız değil mi? Ya, bulutların üstünde olmak desem… Siz de of of offf, dersiniz biliyorum. Bu otoyolu, bilmeyenler için de ennn kısa zamanda gelip, buradan; Seferihisar, Urla, Karaburun, Çeşme’ye, herhangi istediğiniz bir yere gitmenizi tavsiye ederim, hem de çok tavsiye ederim.

Kekik vadisinden bolca kekik kokusu ve oksijeni ciğerlere çekerek ilerliyoruz. Ama Urla İskele’ye Kalabak yönünden gitmenizi pek tavsiye etmem. Ne bileyim o yol bana biraz sevimsiz geliyor. Hele ki ağaçlı yol gibi alternatifiniz varken. O yüzden, o yola girmenize gönlüm razı olmaz, hiç olmaz… Ağaçlı yolu şööle tarif edebilirim; hani şu reklam filmlerindeki fiyakalı arabaların, bize daha da fiyakalı gösterildiği baştan çıkarıcı yollar var ya, işte bahsettiğim ağaçlı yol, reklamlardaki o yollardan 10687568. daha güzel. Arabanın içinde siz de, müziğe avazınız çıktığı kadar eşlik edin. Süpperr oluyor. Ama çok da abartmayın, boğazınızın tahriş olmasını istemem, hiç istemem, Vourlaseverler derneği üyeleri. Tamam bu ayrıntıdan sonra direksiyonu sola çeviriyoruz. Az ve de uz gittikten sonra, sağ tarafta sıralanmış kafelerin oraya geliyoruz. Bizim her zamanki tercihimiz “Deniz 6 kafe” servis süper, mekân süper, manzara süper. Daha ne olsun?

Yalebbim ne diyorum ben? Tevbe tevbe… Daha ne mi olsun? Nasıl atlarım; azzz sonra midemizde bando çalmaya başlayacak, O zaman “Deniz 6” kafenin nefisss kumruları, bandonun gürültüsünü susturur. Hem güleryüzlü, hem ciddi, hem saygılı işletmeciye kumru siparişini veririz, duble çay ile birlikte. Çok bekletmez, gelir kumrular. İçinden sosisler fırt fırt fırlayaverir. Deniz 6’nın işletmecisi, kumruya sanki iş çıkış saati belediye otobüsü muamelesi yapmıştır. Sağlı sollu ilerleyelim, ne diyomm orta sııraaa, ilerleyinnnn, yer işgal etmeyin, der gibi, malzemeleri de tıkıştırmıştır. Sosis, sucuk, kaşar peyniri, bolca bolcadır. İşte o yüzden malzemeler fırtlayıp durur. Ben ziyan olmasın diye, masadan kalkar, deniz kenarına otururum. Doğanın dengesini sağlayalım; ördekleri de besleyelim. Denize dökülen sosis parçalarını, ördeklere veririm. Amannn carlaya carlaya, koca totolarını sallaya sallaya gelirler. Sadece içinden fırtlayanları değil, üst satırda saydığım yiyeceklerden de veririm. Sanki kahkaha atarlar. Bi de bu ördeklerin başında bi oymak beyi vardır. Bana der ki; “daha ver, daha ver.” Ehh ben doymuşumdur, doymuşumdur ama “tok açın halinden anlamaz” atasözünü de yalanlarım. Karşıya geçip bakkaldan bi ekmek alırım. Minik minik lokmalar koparır, beyazlara, yeşil başlıya atarım. Nihayet doyar kursakları… Hadi bakalım şimdi yaylanın şöyle de, endamınızı göreyim derim. Sanki beni duymuşlar gibi, bi hizaya girerler. Badi badi endamları ile kendilerini de bişey sanarlar…

Ben sonsuz gökyüzüne ve denize bakmanın keyfine vararım. Çisil çisil yağmur yağarsa da, emektera atlayıp, vınnnn gazına yavaşça basarız. Hani çabucak vınnnnlamamak açısından, tam yerine gelmişiz, manzara kaçar mı? Iıı ıhhh, asla…

Sloganı güzel.

“Üreten, gelişen, koruyan İzmir için”

İşlevi geniş.

Avrupa Birliği Bölgeler Komitesine ev sahipliği yapıyor.

Hedefleri büyük.

Kenti marka haline getirmek.

İsmi karizmatik.

İzmir Kalkınma Ajansı.

Kısacası İZKA.

Dünya bağlantılı ajansımız İzmir’de…

Tahta çerçeveye raptiyeli kâğıt duyurularını elektrik direğine bağladı.

Telle…

İlanın amacı; yatırımcıya çağrı.

Turizm, çevre, kırsal kalkınma, tarım yatırımı.

Projenizi getirin, desteğinizi alın.

Hibe niteliğinde… Geri ödemesi yok.

Yılın son günü DPT sürpriz yaptı.

İzmir’e 31 milyon TL gönderdi.

Nisan-Mayıs’ta dağıtılacak.

*       *

Ajansımızın geçen yıl 29,4 milyon TL’si vardı.

Önce yine çağrı yaptı, başvuruları topladı.

Kurumsal birimleri inceledi.

Yönetim Kurulu (İzmir) karar, Devlet Planlama (Ankara) onay verdi.

Sosyal kalkınmada 71, KOBİ’lerde 98 proje mali destek gördü.

*       *

Yokluk, kriz döneminde büyük rahmet.

Projeni ver, yeter ki ikna et.

Kasanı rahatlat, kafanı da…

Ayrıca “Devlet destek verdi” havasını da at.

*       *

Çekinmeyin, korkmayın.

Her fikir bir umuttur.

Her proje de iyi para yapabilir.

Birkaç örnek…

Geçen yıl hangi proje, ne almış?

*      *

Küçük yuvarlak, bayatlamayan ekmek

894 bin 540 TL.

Pet şişeden şeffaf levha

496 bin 350 TL.

Kuruyemiş altyapısını geliştirme

800 bin TL.

Sızma yağa yeni şişe

541 bin TL.

Marula ambalaj

168 bin TL

Bebek odasına su bazlı boya

965 bin TL.

*      *

Koşun, kaçırmayın…

İZKA’mız iyidir, berekettir.

Yeter ki…

Kendinizi iyi tanıtın.

Rezervasyon yaptırmış olduğumuz saate göre yaklaşık yarım saat gecikmeli olarak ulaşabiliyoruz Kaplan Dağ Restoran’a. Ve kapıda araçlarımızı park etmeye çalışırken, cep telefonlarımızdan aranıyoruz. Eğer gelemeyeceksek masamız kapanın elinde kalacak. Geldik, kapıdayız diyoruz da durumu kurtarıyoruz.

Evet, İzmir’in yeşiller diyarı bereketli ilçesi Tire’nin Kaplan köyünde bulunan “Kaplan Dağ Restoran”ı, her geçen gün ününe ün katmaya devam ediyor. E haklılık payları da yok değil tabi bu durumda.

Burası daha önceleri köyün kahvesi imiş… Ve işletmecisi tarafından kiralanarak bir restoran haline dönüştürülmüş. Özellikle Ege otları ve tabi ki meşhur Tire köftesi ağırlıklı zengin mutfakları ile kısa zamanda adlarını duyurmayı başarmışlar. Ünlü gezgin ve gurme Mehmet Yaşin’in yazı ve kitaplarında, tv programında kendilerinden bahsetmesiyle de bilinirlikleri iyiden iyiye artmış.

Şu anda “Kaplan Dağ Restoranı”na rezervasyon yaptırmadan gittiğinizde boş masa bulup da yemek yeme şansınız yok denecek kadar zayıf. Belki çok sakin ve hafta içi günlerinde bir ihtimal.

Tire’nin içinden Toptepe mevkiine doğru, kısa ama inanılmaz virajlı ve dik bir yoldan tırmandıktan sonra Kaplan Köyü’ne ve harikulade-enfes orman yolunun bittiği yerde de restorana ulaşıyoruz. Sağımız solumuz, her yer; ceviz, kestane, palamut ve çam ağaçları ile çevrilmiş durumda. Tertemiz bir serinlik var, doğal mı doğal ortamda. Ve hemen aşağıda göz alabildiğince geniş ve bereketli Tire Ovası uzanıyor.

Kartal yuvası gibi dağın ovaya tüm ihtişamıyla nazar ettiği uçurumda kurulu mekana girdiğimizde, rezerve edilen masamıza yerleşiyoruz. Yaklaşık on beş kadar çeşidin olduğu meze tabaklarından müteşekkil tepsi ile garsonumuz meze siparişlerini almaya geliyor yanımıza. Envai çeşit ve türde zeytinyağlıların neredeyse her birinden birer tabak sipariş etmemek için kendimizi zorluyoruz.

Kabak çiçeği dolmaları, zeytinyağlı yaprak sarmaları, sızma zeytinyağı ve baharatlarla aromatize ettikleri arpacık soğan turşuları ve mellengeçli kara kabakları özellikle dikkatimi çekiyor.

Ana yemek olarak tabi ki Tire köftesi ve keşkek söylüyoruz. Koyun kıymasından yapılan köfteler ve az pişirilmiş domatesleri oldukça lezzetli. Keşkek de başarılı ama üzerinde salça ile servis etmelerini biraz yadırgıyorum. Bunun yerine tereyağında çevrilmiş kırmızı pul biber sosu ilave ederek sunsalar sanki daha iyi olacak gibime geliyor. Üzerine koyacakları birkaç dal maydonoz ise ala olacak bence.

Serviste biraz geç kalabiliyorlar. Bu denli yoğun trafiği olan meşhur bir restoran için çok daha profesyonel işleyen bir servis sistemi arıyor gözlerim. Ekmekler kızarmış geliyor ama yemek esnasında sipariş ettiğinizde biraz beklemeniz gerekebiliyor.

Özetle, Tire Kaplan Dağ Restoranı damak tutkunları için kesinlikle gidip görülmesi ve lezzetlerinden tadılması gereken bir mekan. Bence geliştirmeye açık yönleri var ama yine de kazanmış oldukları ünlerini hak ederek bu noktaya geldikleri kesin.

Midenizi tıka basa doyurduysanız da dert etmeyin. Yemeğin üzerine yapacağınız bir dağ yürüyüşü tüm yediklerinizi eritecek kadar güçlü bir etkiye sahip. Gökyüzünüzü göremeyeceğiniz kadar sık ağaçlarla kaplı ormana bırakabilirsiniz kendinizi.

Fotoğraf: Yalçın Özgül (Flickr)

столовеKomisyon raporu yetişirse bugün meclise gelecek.

Kordonboyu galibi belli olacak.

Esnaf mı, belediye mi?

Alınacak karara göre;

Ya değişim başlayacak.

Veya gerginlik sürecek.

Şarkılara ilham, âşıklara mekân;

İzmir’in ünlü Kordonboyu nicedir sancılı.

İşletmeciler farklı düzenleme istiyor.

‘Tenteler yenilensin. Kapalı hale getirilsin… Yönetmelik değiştirilsin”

İsteğe karşılık Başkan Aziz Kocaoğlu endişesini söylüyor:

“Sahra çadırları kurdurmam”

Esnaf, ‘Tek taraflı demokrasi’ suçlamasıyla köprüleri atıyor.

* *

Sonrası malum…

Asabi esnaf, memurun burnunu kırıyor.

Zabıta, ‘Can güvenliğimiz yok’ diyor.

Denetimi, operasyonu yarıda bırakıyor.

Otorite zayıflıyor, kurallar kendine göre işliyor.

* *

Oysa Kordonboyu yönetmeliği vardır.

Uzunluğu bin 800 metre, 150 dönüm alan için 2000 yılında meclis özel yönetmelik çıkarmıştır.

Yaya yolu, ticari kullanım alanı…

Aydınlatma donanımı, kent mobilyası…

Kaldırım genişliği, zemin kaplaması…

Ölçüsü, biçimiyle tek tek yazılmıştır.

Uyulacak esaslar, alınacak izinler bile…

Yaptırımlarıyla sıralanmıştır.

Yönetimini de Büyükşehir Belediye Başkanına vermiştir.

* *.

O dönemde aykırı ses çıkmamıştır.

Ne tentesi, ne pisti sorun olmamıştır.

Bugün ise Kordonboyu ciddi sıkıntıdır.

Ve bu nedenle değişim için baskı kurulmuştur.

Son kararı da belediye meclisi verecektir.

* *

53 işletmenin isteği olursa…

Kordonboyu güzelliği, farklı güçle renklenecektir.

Sabah erken saatler…

İşe gitme vakitleri.

İzmir’in içinde oturup da yakın çevre ilçelerde çalışanlar genellikle belediye otobüsü ile gidip geliyor.

Sabah otobüsleri kalabalık oluyor bu yüzden.

Memurlar, tamam…

Öğrenciler, tamam…

Öğretmenler, tamam…

Yaşlı dedelerin ne işi olur o saatte o otobüslerde?

Hadi bir gün yazlığa gitti bakmaya…

Öteki gün bahçeye gitti ilaç atmaya…

Devrisi gün hacıanneyle dalaştı sabah sabah, vurdu kendini yola.

Tamam.

Anlamışem.

Ama bizim otobüste her gün bizimle gidip bizimle gelen dedeler var.

Zorları ne?

Vallahi bilmiyorum.

Hastaneye desem…

Değilmiş.

İlk günlerde onları da işe gidiyorlar sanıyordum.

Sonra arkadaşlar anlattı:

Sabah namazı kılınca yola düşüp bizimle gelip meydandaki kahveye gidiyorlarmış.

Arkadaşları varmış.

Çay içip kahvaltı ediyor gazete okuyorlarmış.

Öyle 10 tane dede gösterdiler.

Kadrolu otobüs dedelerimizmiş hepsi de.

Kaç kere kendim duydum, otobüste arkadaşına rastladığında neden gittiğini sorana ”Bir hava alıp geleceğim, para vermiyorum nasılsa” diyeni.

Hele sabahları işe gelirken hastanede nöbetten çıkan bir hanımın halini gördükçe çok kızıyorum bu hallere.

Zavallım ayakta direğe yaslandığında bile içi geçiyor.

Dedeler, ”gençler yer veriversin” diyor utanmadan.

Sabah 8′den sonraki otobüsü beklemiyorlar.

Akşam 5′den sonrakine de kalmıyorlar.

Bizimle gidip bizimle geliyorlar.

Bir de maaşallah keyifler yerinde.

Anlattıkça anlatıyorlar.

Ya şoförü lafa tutuyorlar ya da binen yolcuya laf atıyorlar.

Bir saatlik yolda susmak nedir bilmiyorlar.

Giderken de gelirken de.

Nineler de var.

Sabahın köründe gelen yok ama onlardan.

Nenem, işi yoksa o saatte düşmüyor yola.

Nadir.

Ama akşam otobüsünde bir posta da onlarla beraberiz.

Güne gelen, cuması olan, pazarı gezen akşam bizimle dönüyor.

Önceki ya da sonraki otobüsle gitmiyor onlar da.

Hepsi yaşlı.

Pek de mahzun oluyorlar ayakta giderlerse.

Bir saatlik yoldan gelmiş, bütün gün çalışmış yorulmuşsunuz.

Bir saatlik yola gideceksiniz yine.

Yaşlarına hürmeten kıyamıyor o yorgunlukla ayakta gitmeye razı oluyor yer veriyorsunuz.

Dedem bütün gün kahvede neler yapmış hem anlatır hem güler, nenem günde yediği kısıra mana bulur kıkırdar oturduğu yerde siz sinir olursunuz.

Otobüsler küçük, yol uzun, yolcu çok.

Yaşlılar çalışanı düşünmüyor.

Yaşlılığın verdiği bencillik tavan yapmış çoğunda.

Otobüsün bedava olmasının tadını çıkarıyorlar düşüncesizce.

Belediye ne güzel hak tanımış, imkan vermiş, belli bir yaştan sonra otobüslerde ücretsiz seyahat edebiliyorlar.

Böyle mi olması lazım?

Bu kadar hor mu kullanmak lazım verilen imkanı?

Duyduk ki yılbaşından sonra belli sayıda bilet yüklenecekmiş kartlarına.

Yıl boyu o sayı bitesiye kullanabilecek, sonra tekrar ücretle yükleteceklermiş.

Dedeler anlatıyor, hiç hoşlanmamışlar bu işten.

Paralı olursa gidip gelmezlermiş.

Biz pek sevindik.

Hem sevindik hem de bizim orada çalışanlar olarak belediyeye dilekçe yazdık imza toplayıp.

İhtiyaçlarımızı anlatıp otobüslerle ilgili talepler yaptık

Ek olarak da yaşlıların otobüslere ücretsiz biniş saatlerinin işe gidip gelenleri de düşünerek ayarlanmasını istedik.

İstanbul’da saat 10 ile 16 arasıydı yanlış hatırlamıyorsam ücretsiz kullanım hakları.

İzmir’de de böyle bir düzenleme yapılmasını istediğimizi yazdık, halimizi anlattık.

Dilekçeyi okuyan zaten o maddeyi gördü mü, gerisine bakmadan atıyor imzayı.

Ne kadar şikayet eden varmış bu durumdan…

Otobüs son duraktaki amir arkadaşlara da bahsetmiştik böyle şikayetimiz var dilekçe yazacağız diye.

İnsancıklar yaka silkiyor, ”illallah dedik artık” diyorlar.

Çalışanlar işe gitsin, ayak altından çekilsin, binsinler otobüse canları nereye isterse gitsin, gezsin, dolaşsınlar.

Ama sabahın köründe de yola düşmeyiversinler.

İşe gidenleri de düşünsünler.

İşten gelen insanın halinden de anlasınlar.

Dilekçemizi takip ediyoruz itinayla.

İmzası olan herkes şarlamaya hazır belediyeye

Du bakali n’oolcek

Kavak Yelleri dizisiyle İzmir’li olmayanların “ne len bu?” dedikleri, “böyöz”, “boyöz tarifi” diye fellik fellik gugılladıkları İspanya kökenli Yahudilerin 1400′lerde İzmir’e göçerken yanlarında getirdikleri, gurbetteki İzmir’linin aklına geldiğinde kanının çekildiği sabah kahvaltımızın yapımını Mardin’li Mehmet Ali ustadan öğrendim bugün.

20 senelik ustam bu “Yahudi böreği”nin hamurunu açarken deliler gibi aradığınız harbi boyoz tarifini lütfettiler. Ve fotoğraflamama müsade ettiler.

Tarifi yazmadan önce bir iki şey var söylemek istediğim. Birincisi evde yapamazsınız! 2 sene kadar uğraşmalıymışsınız. İkincisi, yıllardır “ığğy çok yağğlığ” denen boyoz unlu mamuller arasında en yağsız olanmış. Üçüncüsü, boyoz yanına karpuz tavsiye etti ustam, bu yaz denemenizi tavsiye ederim. Kavun, üzüm vs. de denenebilir.

Gelelim bu sır tarife:
- Un (“En 1. kalite” der, usta. “Her un boyozu kaldırmaz!”)
- Tuz
- Su

Bu kadar Ha, ıspanak mıspanak koyarsanız size kalmış. Başka şeyler de koyabilirsiniz. Deneysel takılıyorum dersiniz kimse bişey demez.

Bu işin asıl sırrı hamuru açmakta. Yani dizideki gibi evdeki mutfakta yapılacak bişey değil. Kocaman bir tezgaha ihtiyacınız var bi kere. Mermer tabi ki. Hazırladığınız hamuru 250′şer gram ayırıyorsunuz. Fotoğraftaki gibi açıyorsunuz ve ikisinin arasına 60 gram margarin, koyuyorsunuz ama pastanecilerin kullandıklarından.

Aşağıdaki görüntüde de göreceğiniz gibi önce biraz oklava ile açıyorsunuz. Sonra hamuru tepenizde bir kaç tur attırarak biraz da mermere şaplatarak açıyorsunuz. İnanılmaz ince oluyor. Bazen yırtılıyor. Mermere yapıştırdıktan sonra kenarlardan iyice geririyorsunuz ki daha da incelsin hamur. Bu arada ayçiçek yağı ile tahin karışımını hamurun arasında çaktırmadan -çok az- sürüyorsunuz. Akabinde ikiye, sonra bi daha ikiye katlayıp rulo yapıyorsunuz. Bu haliyle bir gün dinlendirirseniz daha güzel olurmuş.

Kurban Bayramı ve tatili vesilesi ile hem Bergama’daki akrabalarımız ziyareti edelim hem havasından suyundan istifade edelim, gitmişken de geçmişinden feyz alalım diyerek ailecek yollara döküldük bayramın üçüncü günü.

Tatil gününün erken saatleri olmasına rağmen özellikle İzmir-Menemen arasında trafik oldukça yoğundu. Çiğli’de yapılan alt geçitler olmasa her halde daha da çok vakit kaybederdik şehir trafiğinde.

Menemen çıkışından itibaren her yerde mandıra, lokanta, restaurant ilanları hele de kahvaltı etmeden yola çıktıysanız pek davetkar geliyor göze. Özellikle Eski Foça yol ayrımında konuşlanmış çok sayıda mekan seçim yapmayı daha da zorlaştırıyor. Bu sefer daha önce de deneyip memnun kaldığımız Sakıpağa’nın Süt Evini tercih ettik. Kullanılan malzemeler taze ve özenle seçilmiş, çeşit bol, öğünler tatmin edici. Kahvaltı servisi yapan yerlerde sıkça rastlanan personel azlığı ve tecrübesizliğine bağlı gecikmeler yok. Kahvaltınızı beklerken diğer masalara servis edilenleri seyredecek kadar bile vaktiniz olmuyor, çay zamanında ve sıcak servis ediliyor. Çocuklar için güzel bir oyun parkı, minyatür futbol sahası bile var. Fiyatlar da adisyonu görünce kahvaltı keyfinizi kaçırmayacak gibi. Hedef Bergama olduğu için çok oyalanmadan tekrar yola koyulduk.

Günlerin kısa olması sebebiyle kahvaltı dışında duraklamadan yaklaşık 100 kilometrelik yolu aştık. Tavsiyem ilk olarak Akropole yönelmeniz. Yanınızda dersini çalışmış kimse yoksa Akropol’ün girişine yakın tazgahlarda çeşit çeşit hediyelik eşya ile beraber çeşit çeşit kaynak kitap bulmak mümkün. Tarih boyunca ilklere imza atmış Bergama –kendi adıyla anılan Krallığın’da başkenti- şehrinde kuruluşundan şu ana kadar yer almış bütün medeniyetlerin izlerini bulmak mümkün. Tepsi gibi düz ova üzerindeki en yüksek noktaya kurulmuş Akropol’den kuş bakışı manzara muhteşem. Anadolu’da inşaa edilip günümüze kadar ayakta kalan en dik anfi tiyatro da bu tepenin yamaçlarına kadar uzanıyor. Kendine güvenen sahneye kadar inip bir ses veriyor, ama çıkış biraz zorluyor haliyle.

Oraya kadar çıkıp da 19uncu yüzyılda zamanın yönetiminin izniyle götürülen(!) şu anda Berlin de yine koparıldığı şehrin adıyla anılan müzede endam eden Zeus Altarı’nın yerinde büyümüş fıstık çamlarına bakıp “cık, cık” etmeden geçmeyin.

Birçok medeniyeti konuk etmiş olan Bergama’nın namı o kadar yayılmış ki – bu yayılmada, ceylan dersisinden parşömeni icat edip sağa sola hava atacağız diye bütün krallara parşömene yazılmış göndermelerinin de etkisi olabilir- Mısır’lılar bile gözünü buraya dikmiş. Mısır medeniyetine ait kalıntılar bile var Bergama’da.

En belirgin örneği aşağı kentte yer alan Mısır Tanrısı Serapis’e adanmış tapınak. Kızıl tuğladan yapıldığı için Kızıl avlu olarak da anılan bir zamanların ihtişamlı yapısında yenileme çalışmaları devam ediyor.

Bergama ve yakın çevresinde bir gün hatta bir hafta sonu gezmekle bitmeyecek kadar çok doğal, tarihi ve turistik yer var. Biz kısa kış günümüze ancak bu kadar yer sığdırabildik. Yemek bile yemeye vakit kalmadı. Güzelim Bergama Çığırtmasını -bu seferlik – tadamadan gerisin geri İzmir’e dönmek zorunda kaldık. Siz siz olun, basit bir patlıcan yemeği diyenlere kanmayın, hele patlıcan yemeklerinin meraklısı iseniz denemeden karar vermeyin derim. Çok sayıda alternatif var ancak benim önerim restore edilmiş eski bir konak olan Bergama Ticaret Odası Lokali olacak. Servisi, ferah ortamı, hoş manzarası, lezzetli yemekleri ve uygun fiyatları ile ağız tadınıza uygun bir şeyler bulabileceğiniz, yeni tadları keyifle deneyebileceğinizi düşünüyorum.

Bir sonraki seyahatimiz için her türlü önerilerinize açığız, sağlıcakla kalın.

Adana’da…

Kasabın bıçağından, kaynayan kazana;

Masadaki tabaktan, milletin midesine inince yine olay oldu.

Eşek!

Sanki ilk kez kesilip, yeniyormuş gibi…

* *

Hiç değerini bilemedik bu güzel gözlü hayvanın.

İnsanın cefası-sefası, zahmeti-rahmeti sevdiğinedir denir ya…

Bana göre bu laf eşek içindir.

Eşek;

Asırlar boyu insana hizmet eden, kahrını çeken hayvandır.

Nedense hep aşağılanmıştır.

Onu hiç anlamamışızdır.

Kabaya, kötüye, çirkine, hataya, yanlışa hep bir eşek yakıştırması yapmışızdır.

* *

Eşeği kazığına bağlamış;

Eşek şakaları yapmış…

Uzuneşekler oynamış…

Komşunun çocuğunu eşek yavrusu yerine koyup “Sıpam” diye sevmiş…

“Eşek gibi çalıştım “ övüncüyle alkış beklemiş…

Eşek üzerinden ince, esprili fıkralarla mesajlar vermişizdir.

* *

Eşeği iyi tanımak lazım.

Kesinlikle inatçı değildir.

Kendini koruma güdüsü yüksektir. O nedenle inanmadığını yapmaz.

İster dayakla, ister yemle yerinden kıpırdamaz.

Düştüğü çukura da bir daha düşmez.

Sessizliği, sabrı ünlüdür.

Zaten konuşup, hakkını savunma imkanı olsa en zengin hayvan olurdu.

Belki de…

İnsanın diğer insana “Eşeklik etme” lafına;

“Haksızlık etme” diyebilirdi.

Düşünün… Hiç tembel eşek gördünüz mü?

* *

Sakin, sade, cesaretli, azimli ve sevimlidir.

Bu yapısı Amerika’da semboldür.

Cumhuriyetçi partinin amblemi olmuştur.

Barack Obama, eşekli bayrakla seçilmiştir.

Nasreddin Hoca’nın üzerine ters oturması;

Eşeğine güveni ve aklına inanmasındandır.

* *

En yüce hak, yaşama hakkıdır.

Güncelliği nedeniyle…

Yazımız; eşeği kesen, etini satan, sözde kontrol edenlere değil…

İnsana örnek olamayan eşeklere ithaftır…

Hemen hemen her Perşembe geceyarısı Gandalf’ın aynalı gözlük takmış versiyonu olan ak sakallı dede rüyalarımda önermelerde bulunmaya başlar: “Bak evladım, mavi hapı seçersen Pazar gününü evde geç saatlere kadar uyuyarak, günün yarısına kadar tembel tembel pijamayla dolanarak, hafta sonu gazeteleri içinde dinlenerek geçirebilirsin. Kırmızı hapı seçersen, senin gibi aklı evvel arkadaşlarınla sabahın köründen gün batana kadar İzmir çevresi kazan siz kepçe gezersiniz, başına neler gelir, karşına kimler çıkar ben karışmam…” . Ben de bu önermeye “seyahat ya ak sakallı Gandalf” diye atlayıp ertesi sabahın erken saatlerinden itibaren mail ve cep telefonu trafiği ile hafta sonu için ekibi ayaklandırırım.

Bu haftaki planımız bizim beklentilerimizin de üstüne çıkarak Pazar sabahı 9dan akşam 19’a kadar süren yaklaşık 300 kilometrelik bir rota ile sonuçlandı. Yediklerimiz içtiklerimiz de olmak üzere gördüklerimizi, günümüzü sizi sıkmamaya çalışarak kaleme alayım dedim… malum bu sitenin takipçileri de biraz kurtluca, doğaya, tarihe, yemeğe, fotoğraf çekmeye hayat akarken kenarından tutunup onunla gezmeye meraklı kişiler:

Sabahın dokuzunda toplandığımızda asıl hedefimiz rotayı Salihliye kırıp Sard harabelerinde vakit geçirmek, bol bol fotoğraf çekmek ağzımızı Salihli’nin meşhur odun köftesi ile tadlandırdıktan sonra Kurşunlu Şelalelerine gidip vadi içinde sonbahar yaprakları üzerinde hışırtılı, çıtırtılı bir yürüyüş yapmaktı. Ancak, kader bizim için bambaşka planlar yapmaktaydı…

Sabah 9 dediğimiz halde 15 dakika önceden telefonu kapımın önünden çaldıran arkadaşlarım sayesinde saat tam 9 da Küçük Park Fırınından kahvaltılık almak için sıraya girmiştik. (İzmir-Kemalpaşa-Salihli arasında kahvaltı edecek güzel yer bilmiyoruz, önerilere açığız) Ege Üniversitesi kavşağında sıfırladığım sayaç Sart (Sardes veya Sardeis) Harabelerinin girişinde 75 kilometreyi gösteriyordu. (Giriş 5 ytl, bileti saklıyorsunuz sonra lazım olacak.) Biz öncelikle eskiden Ankara-İzmir asfaltı üzerinde görmeye alıştığımız Gymnasium tarafını geziyoruz. Sart Lidyalara başkentlik yapmış zamanın en büyük ve gelişmiş metropollerinden biri. Oldukça ciddi resterasyon ile ayakta duran Gymnasium’u ve hemen yanından geçen zamanın otabanı, Kral Yolunu yapmaya altın, mücevher ve Sarda ismini veren turuncu kuvars yetmeyince Lidyalılar çareyi para basmakta bulmuşlar ve savurganlıkları ile paranın bulunmasına vesile oldukları için tarihe geçmişler. Adet olduğu üzere onlarca poz fotoğraf aldıktan sonra Metropolün aynı ihtişamdaki Artemis’e adanmış Tapınağı’na yöneldik.

Tapınağın dış kapısında köylü kadınların el emeği göz nuru hazırladığı ürünler ve mevsime göre, baharatlar, kuru veya taze meyvelerin satıldığı (aldığınız bilet burada lazım olacak, müzekart varsa bilet lazım değil) Vahşi doğa, avcılık ve ay tanrıçasına adanmanın bile doğanın yıllar süren tahribatından koruyamadığı tapınak kalıntıları ve devasa boyuttaki sütunlarından etkilenmiş zihnimiz açlıktan guruldamaya başlıyan midemizin etkisi ile düşünemez hale gelince, soluğu ilk bulduğumuz Meşhur Salihli Odun Köftecisinde aldık. (Ekim Kasım ayında yolun her iki tarafı böğürtlenlerle donanıyor, ona göre)

İnşallah bu yazıyı midenizin boş olduğu bir saatte okumuyorsunuzdur !

Pazar günleri yemek uğrağını 13 den önce yapmakta fayda var, biz oturduktan sonra ortalık birden bire kalabalıklaşmaya başladı, biz çıkarken insanlar akın akın geliyordu. (Keşke harabelere de bu kadar ilgi olsaydı) Adet olduğu üzere masaya Salihlinin güzel dağ suyundan sürahi sürahi geliyor. Arkasından közlenmiş patlıcan, közlenmiş biber ve son olarak da mis kokulu Odun Köftesi geliyor. İsteğe bağlı olarak, kendi yapımları ayran, kese yoğurdu kıvamında yoğurt ve salata alınabiliyor. 3 Yaşındaki kızım bile seve seve yedi köfteleri. Hesap da son derece makul, kişi başı 10-12 liraya tepe tepe doyuyorsunuz.

Tatlı ihtiyacını Kemalpaşa tatlısı ile kapatmaya çalışmaları eksik kalmış. Yöresel bir şeyler düşünseler daha iyi olur.

İnsanın karnı doyunca olmıyacak maceralara dahi balıklama atlıyabiliyormuş, yaşadık gördük. Bozdağ’a bu kadar yaklaşmışken Kurşunlu Kaplıcalarında çok vakit kaybetmeye gönlümüz elvermedi. Ama, günü birlik piknik yerleri, belediye tesisleri, 4 yıldızlı oteli ve doğa harikası vadisi ile Kurşunlu Kaplıcaları’da günün geri kalanı büyük bir keyifle değerlendirebileceğiniz yerlerden biri. Şiddetle tavsiye edilir. (Suda bulunan başlıca mineraller: kalsiyum sülfat, bikarbonat, sülfat ve hidrojen sülfürmüş. Kaplıcaların romatizma, cilt ve kadın hastalıkları, solunum yolu hastalıkları, sinirsel hastalıklar ile ameliyat sonrası eklem ve kireçlenme rahatsızlıklarının tamamlıyıcı tedavisinde olumlu etkileri görülmekteymiş, wikipedia sağolsun oradan öğrendik). Ama bizim aklımız köfteciye gelirken yolda gördüğümüz Bozdağ-Ödemiş tabelasın takılmıştı bir kere. Zirvelerde dolaşmak varken vadide niye vakit kaybedelim diye vurduk kendimizi yokuşa. İsminden de anlaşılacağı gibi yokuştan illallah demiş Egeliler tarafından kurulmuş olan Allahdiyen beldesini geçer geçmez el değmemiş sert yamaçları sonbaharın renklerine boyayan yaprak döken ağaç ormanlarının görsel şöleni başladı. Muhteşem manzaraya kapılıp ilk sert virajdan manzaraya dahil olmamak için dikkatle takip ettiğimiz yol bizi Bozdağ’a ulaştırdı.

Mevsim normalleri üzerinde seyreden hava sıcaklıkları sebebi ile hiç kara rastlamadık. Belki kayak tesislerinde bir avuç vardır diye oraya yöneldik. Lakin, il özel idaresi tarafından işletilen tesislerin nizamiyesi ziyaretcilere kapanmış, tesisler kuş uçmaz kervan geçmez bir durumda kar yağmasını bekliyordu.

Kısmet değilmiş diyerek bu sefer de rotayı Mermeroluk Ormaniçi Dinlenme tesislerine kırdık. 5 hektarlık alanda kurulu dev, hatta tabiat anıtı çınar, kestana, karaçam ağaçları ile kaplı. Orman derin bir vadi içinde olduğundan güneşe uzanmak isteyen ağaçlar metreler boyunca uzamış gitmiş. Özellikle çamlar “şapka düşüren” niteliği kazanmış. Yerler kestane ve çınar ağaçlarının yaprakları ile , hava çok yoğun olmamakla beraber kendini hissettiren bir mangal dumanı kokusu ve kışı bu bölgede geçirmeye hazırlanan ötücü kuşların cıvıldamaları ile dolu. Ve resmen çivi gibi, seyahat boyunca dişlerimizin birbirine çarptığı tek yer burasıydı. Hazırlıklı gitmekte fayda var. Kış ve her iki bahar boyunca dağcıların ve doğa sporcularının uğrak yeri olan Mermeroluk Orman içi tesisleri çadır kurmak için de çok müsait. Su ve tuvalet problemi büyük oranda çözülmüş.

Donma eğilimi gösteren el ve ayaklarımızı ısıtmak biraz da turistik alışveriş etmek için Bozdağ’a geri döndük. Birbirine bakan kahvelerde herhangibi birinde dağdan toplanan adaçaylarından içmek ayrı bir keyif. Bozdağ çevresine yaşayanların açtığı tezgahlarda adaçayı, kekik, ıhlamur ve adını öğrenip de unuttuğum bir çok faydalı bitkiyi taze veya kurutulmuş olarak bulmak mümkün. Bunun yanında damarsız Bozdağ kestanesi, nar ekşisi, yörenin leziz siyah üzümlerinden yapılma pekmez, bu üzümlerin kurusu (mevsime göre tazesi), muhtelif çap ve büyüklüklerde iştah kabartan pırıl pırıl zeytinler, altın gibi pırıl pırıl zeytinyağları, Ödemiş’in medar-ı iftarı: Kumpir (patates değil “kumpir” diyeceksiniz), her derde deva şişe şişe kekik suyu bulmak mümkün. Pazarlık konusunda çok töleranslı değiller, ona göre.

Biraz ısınıp alışverişimizi yaptıktan sonra bu sefer akşam güneşinde gölden yansıyan dağ ve orman manzarası çekmek için Gölcük’ün batı kıysına attık kendimiz. Fotoğraf için günün en uygun saatlerini ve ışığını muhteşem manzarayı ve renkleri poz poz makinemizin belleğine aktarmak için değerlendirdik.

Günün son ışıkları sisler altındaki Ödemiş ovasını görsel bir şölene çevirirken, yine bir yerlerden yuvarlanmamaya dikkat ederek, bu sefer Bozdağ’dan inişe geçtik. Ovaya indiğimizde güneş de çoktan ufkun gerisine inmişti, bu yüzden Birgi, Tire ve Ödemiş’i başka bir güzel Ege gününde ziyaret etmek üzere hızla geçtik. (Evde akşam yemeği için ekmek yoksa Ödemiş’in mis kokulu fırınlarından ekmek almadan geçmeyin. Nohut mayası ile yapılan kocaman ekmekler, bir de sıcaksa, katıksız olarak bile eve ulaşmadan yarılanabilir)

Tarih, doğa, güzel lezzetler ve tertemiz hava ile geçirilen koca bir günün ardından çevre yolu çıkışında yaşanan şehir trafiği bile keyfinizi kaçırmaya yetmiyecektir inanın. Ve bu programı yaşayanlar için Pazartesi sendromu bir sonraki haftaya kadar ertelenir, garanti.

Buraya kadar okuyacak sabrınız varsa bir Perşembe gecesi sizin aksakallı dedenizin size iki hapı önermesi yakındır, sağlıcakla kalın…