Son yılların en gözde turistik mekanlarından biri Şirince. Eski bir Rum yerleşimi. İzmir’in burnunun dibinde. Selçuk ilçesine bağlı ve adıyla müsemma şirin mi şirin bir köy.
Şirince’ye defalarca gittim yıllar içerisinde. Ve her gidişimde daha bir kalabalıklaşmış, daha bir ticarileşmiş ve maalesef ki daha bir özgünlüğünden sıyrılmış, koparılmış görmekteyim bu cennet köşeyi. Bu durum ne yazık ki ülkemizde turizm anlayışının, çok rastlanır makus bir neticesi.
Fotoğraf: Zeliha Poyraz
Son Şirince ziyaretimde, farklı ayrıntılar düştü not defterime. Mesela bunlardan biri, daha önceleri defalarca önünden geçtiğim ama bir kez olsun girip denemediğim, “Bizim Ev” adlı kır restoranıydı.
Kalabalık bir aile grubu olarak gittik, Şirince yolu üzerindeki mekana. Yanımızda altı yaşlarında, afacan mı afacan üç tane çocuk olduğundan mıdır, yoksa genel müşteri hizmeti anlayışları mı böyledir bilemiyorum, bir miktar soğuk karşılandık. Özellikle birkaç personel vardı ki tabiri caizse “niye geldiniz” der gibiydiler.
Geçenlerde Reha Muhtar’ın yazısı vardı gazetedeki köşesinde: ”Rakı içen ve şarap içen erkeklerin kadınlar nazarındaki halleri” diye, okuyanınız vardır belki. Hatun kişi olarak bu mevzudaki düşüncelerimi yazmak geldi içimden.
Sayısız mekan ve kent vardır ama kumpir denilince benim aklıma iki yer gelir. Biri şehirler sultanı İstanbul’umun nazenin semti Ortaköy ve o harikulade ibadethane, Ortaköy Camiinin hemen ardındaki gözlemeci ve kumpircileri. O kumpircilerden alınmış karnı şişkin patateslerle, ayakları aşağı, boğaza sallandırıp keyif çatılan, felekten çalınmış saatler.
