Her sabah metroyla gidiyorum işe artık.

Üçyol’dan biniyorum sabah.

Yolcu halleri şenlikli biraz :)

İşçisi, memuru, hastası, talebesi dolu vagonlarda.

Bakına bakına giderken, dikaktimi çekti bebekli babalar :)

Sabah işe giderken biniyorlar ufaklık kucaklarında :)

Kreşe götürüyorlar :)

Her sabah beraber bindiğimizden, öyle olduğunu tahmin ediyorum :)

Konuşmalarından da yanılmadığım belli oluyor :)

Biraz zorlanıyorlar mini mini bebeyle yolculuk etmekten :)

Küçüklerin tam ”çocukluk” halleri haliyle :)

Uyukluyorlar, mızıldanıyorlar :)

Babalarının omuzuna yaslanıyor küçükler :)

Az büyükleri elinden tutuyor, anlattıkça anlatıyor sabah sabah :)

Şikayet eden yok, halinden memnun herkes :)

Hanımlarda yan yan gülümseme var sadece bebekli babalara bakarken :)

Babalar sabırla konuşuyor, laf yetiştirmeye çalışıyor ufaklığa yol boyu :)

Anne gibi olmuyor tabii ama çok güzel babayla çocukların halleri :)

İlgileri, sabırları, yakınlıkları görmeye değer :)

Bebek arabasıyla trene binen babalar bile gördüm :)

Bornova’da iniyor, asansörle çıkıyor, kreşe götürüyorlar bebeleri :)

Minicik bir bebeyle ilgilenmek yorucu evet, ama babalar hallerinden gayet memnun :)

Ufaklığı kucaklarına alıyor, beraber yürüyor, bir yandan da paltosuyla, şapkasıyla ilgileniyorlar :)

Sütünü, suyunu, simidini veriyorlar :)

Ankara’da da görmüştüm böyle ufaklığı kreşe götüren babaları metroda ve otobüste.

İstanbulda’da denk geliyordu bazen sabahları.

Yanımda şeker, çikolata taşımaya başladım artık :)

Onlar gülsün masum masum :)

İçim açılsın sabah sabah :)

Shalimar

Sabah erken saatler…

İşe gitme vakitleri.

İzmir’in içinde oturup da yakın çevre ilçelerde çalışanlar genellikle belediye otobüsü ile gidip geliyor.

Sabah otobüsleri kalabalık oluyor bu yüzden.

Memurlar, tamam…

Öğrenciler, tamam…

Öğretmenler, tamam…

Yaşlı dedelerin ne işi olur o saatte o otobüslerde?

Hadi bir gün yazlığa gitti bakmaya…

Öteki gün bahçeye gitti ilaç atmaya…

Devrisi gün hacıanneyle dalaştı sabah sabah, vurdu kendini yola.

Tamam.

Anlamışem.

Ama bizim otobüste her gün bizimle gidip bizimle gelen dedeler var.

Zorları ne?

Vallahi bilmiyorum.

Hastaneye desem…

Değilmiş.

İlk günlerde onları da işe gidiyorlar sanıyordum.

Sonra arkadaşlar anlattı:

Sabah namazı kılınca yola düşüp bizimle gelip meydandaki kahveye gidiyorlarmış.

Arkadaşları varmış.

Çay içip kahvaltı ediyor gazete okuyorlarmış.

Öyle 10 tane dede gösterdiler.

Kadrolu otobüs dedelerimizmiş hepsi de.

Kaç kere kendim duydum, otobüste arkadaşına rastladığında neden gittiğini sorana ”Bir hava alıp geleceğim, para vermiyorum nasılsa” diyeni.

Hele sabahları işe gelirken hastanede nöbetten çıkan bir hanımın halini gördükçe çok kızıyorum bu hallere.

Zavallım ayakta direğe yaslandığında bile içi geçiyor.

Dedeler, ”gençler yer veriversin” diyor utanmadan.

Sabah 8′den sonraki otobüsü beklemiyorlar.

Akşam 5′den sonrakine de kalmıyorlar.

Bizimle gidip bizimle geliyorlar.

Bir de maaşallah keyifler yerinde.

Anlattıkça anlatıyorlar.

Ya şoförü lafa tutuyorlar ya da binen yolcuya laf atıyorlar.

Bir saatlik yolda susmak nedir bilmiyorlar.

Giderken de gelirken de.

Nineler de var.

Sabahın köründe gelen yok ama onlardan.

Nenem, işi yoksa o saatte düşmüyor yola.

Nadir.

Ama akşam otobüsünde bir posta da onlarla beraberiz.

Güne gelen, cuması olan, pazarı gezen akşam bizimle dönüyor.

Önceki ya da sonraki otobüsle gitmiyor onlar da.

Hepsi yaşlı.

Pek de mahzun oluyorlar ayakta giderlerse.

Bir saatlik yoldan gelmiş, bütün gün çalışmış yorulmuşsunuz.

Bir saatlik yola gideceksiniz yine.

Yaşlarına hürmeten kıyamıyor o yorgunlukla ayakta gitmeye razı oluyor yer veriyorsunuz.

Dedem bütün gün kahvede neler yapmış hem anlatır hem güler, nenem günde yediği kısıra mana bulur kıkırdar oturduğu yerde siz sinir olursunuz.

Otobüsler küçük, yol uzun, yolcu çok.

Yaşlılar çalışanı düşünmüyor.

Yaşlılığın verdiği bencillik tavan yapmış çoğunda.

Otobüsün bedava olmasının tadını çıkarıyorlar düşüncesizce.

Belediye ne güzel hak tanımış, imkan vermiş, belli bir yaştan sonra otobüslerde ücretsiz seyahat edebiliyorlar.

Böyle mi olması lazım?

Bu kadar hor mu kullanmak lazım verilen imkanı?

Duyduk ki yılbaşından sonra belli sayıda bilet yüklenecekmiş kartlarına.

Yıl boyu o sayı bitesiye kullanabilecek, sonra tekrar ücretle yükleteceklermiş.

Dedeler anlatıyor, hiç hoşlanmamışlar bu işten.

Paralı olursa gidip gelmezlermiş.

Biz pek sevindik.

Hem sevindik hem de bizim orada çalışanlar olarak belediyeye dilekçe yazdık imza toplayıp.

İhtiyaçlarımızı anlatıp otobüslerle ilgili talepler yaptık

Ek olarak da yaşlıların otobüslere ücretsiz biniş saatlerinin işe gidip gelenleri de düşünerek ayarlanmasını istedik.

İstanbul’da saat 10 ile 16 arasıydı yanlış hatırlamıyorsam ücretsiz kullanım hakları.

İzmir’de de böyle bir düzenleme yapılmasını istediğimizi yazdık, halimizi anlattık.

Dilekçeyi okuyan zaten o maddeyi gördü mü, gerisine bakmadan atıyor imzayı.

Ne kadar şikayet eden varmış bu durumdan…

Otobüs son duraktaki amir arkadaşlara da bahsetmiştik böyle şikayetimiz var dilekçe yazacağız diye.

İnsancıklar yaka silkiyor, ”illallah dedik artık” diyorlar.

Çalışanlar işe gitsin, ayak altından çekilsin, binsinler otobüse canları nereye isterse gitsin, gezsin, dolaşsınlar.

Ama sabahın köründe de yola düşmeyiversinler.

İşe gidenleri de düşünsünler.

İşten gelen insanın halinden de anlasınlar.

Dilekçemizi takip ediyoruz itinayla.

İmzası olan herkes şarlamaya hazır belediyeye :)

Du bakali n’oolcek :)

Bir tarif. Yemek tarifi. Nette gezinirken gördüm. Hanımların kişisel blogları var ya hani. Onlardan birindeydi.

Okurken dalıp gitmişim tarifin sıcaklığına. Yorum yazanların samimiyeti de sinmiş sanki o yemeğe. Tek tek okudum hepsini. Annelerimizin camdan cama uzattığı bir tabağın buğusu ve kokusu varmış gibi geldi bana. Sıcak, komşu tadında…

Meraklandım başka başka bloglara da gittim. Dikiş, nakış, örgü, ne gelirse aklıma. Bayıldım. İçim açıldı vallahi. Bir dantelin motifine takılıp gittim orada da.

Hepsinde de ciddi emek var, görülüyor. Karsız, art niyetsiz paylaşımlar. Öneriler, arkadaş listeleri, buluşmalar, buluşmalara giderken yapılan iş bölümleri, pişirilen kekler, börekler…

Kavga yok, dövüş yok, canım cicim yok, yüzüne gülüp arkadan iş çevirme yok, birbirinin ipliğini pazara çıkarma yok, birbirinin kuyruğuna basma yok, can acısıyla saldırmak da yok, dedikodu da yok, arkadaşının sırrırını ortalara saçmak da yok, ona buna haddini bildirmeye kalkışmak da yok, kişisel hırslar da yok. Okuduklarımda görmedim hiç. Sanki ocak başında çorba karıştırmak insanın bütün öfkesini de söndürüyor yavaşça. Yemek yapmak, el işi yapmak, sükunet veriyor usul usul. Çorbanın terbiyesi hayatın da terbiyesi gibi.

Bir kek tarifindeki minik bir sır daha çok ilgimi çekiyormuş. İnsanların sayfalarını anahtar deliğinden dikizleyip yalan yanlış gördüğünü ona buna fitlemek marifet değilmiş. Marifet ekmek hamurunun kıvamını tutturmakmış.

Marifet kanaviçeyi işlerken çiçeği kaydırmamakmış. Marifet dost bildiğinin varsa kusurunu ortalara dökmemeyi yaşlı halasından öğrenmekmiş. Marifet yaşlı komşu teyzenin rahle-i tedrisinden geçebilmekmiş.

Pet şişesinden zarif bir mutfak poşetliği yapmasını öğrenmek birinin ipliğinin pazara çıkmasını seyretmekten daha güzelmiş.

Oradakilerin birbirlerine motif, örnek, tarif vermelerini okumak çocukluğumdaki komşulukları sanki yeniden bulmakmış. Gözlerimi kapattım, o dinginliğin ruhuma işlemesini bekledim, dantel dantel, ilmek ilmek; buram buram…

İyi geldi sanki.

Vallahi.

Shalimar

Kız kısmı çağırır da oğlan durabilir mi? Uçtu gitti, yanında da biz. ”Abla” kontenjanından oradaydım ben de. Oğlumuz sevdiğiyle barıştı, yüzüğünü taktı. Kısmetse düğünümüz var yakında.

Delikanlı pırlanta gibi bir kardeşimiz. Seviyor kızı, evlenmek istiyor. Aileler de tanıştı, iş tamamına erecek derken amanın! Ayrıldılar.

Oğlan perişan, kız perişan.

Kızımız birdenbire evlilik kararının ciddiyetinden ürküyor. Ciddi bir konu çünkü. Flört etmeye benzemiyor bir yuva kurmanın heyecanı. Genç bir kızın gayet doğal halleri aslında bu haller.

Onlar üzgün, biz üzgün. Oğlan perişan kız perişan.

Bizimki geceyi nasıl geçirmiş haberi yok. Yemeden içmeden gözüne uyku girmeden şaşkın şaşkın dolanıyor ortalıkta. Ne yapacağını bilemez, elini kolunu koyacak bir yer bulamaz hallerde.

Dün akşam üzeri Beşiktaş’ta oturuyoruz sahildeki çay bahçesinde. Bir telefon. Kızımız ”gel” demiş, ”yüzüğümü istiyorum” demiş. Bir anda değişti halleri, aman aman. Aman ki ne aman. Beşiktaş’tan Beykoz’a nasıl gittik bilmiyorum. Diğer arkadaşım geçti direksiyona, bizimki elinden gelse arabayı kanatlandıracak.

Öteki arkadaşım Nihal, ayrı bir yazımın konusu. Allah herkese onun gibi dost, arkadaş nasip etsin diyeceğim. Bizim delikanlıyla dertleşiyor, herşeyinde yanında olmaya çalışıyor, dün akşam da biraz kafasını dağıtayım, morali düzelsin istemiş.

Beykoz’a giderken çiçeğimizi de aldık, dönüşte de düğün pastası niyetine çikolatalı keklerimizi yedik.

Çok güzeldi ama. Aşk harika. Sevenlerin sarmaş dolaş halleri bambaşka. Nasıl sarmaşıyorlar nasıl koklaşıyorlar görülecek şeydi.

Bu tür küçük ayrılıklar aslında ayırmıyor daha bir kuvvetli bağlıyor sevdalıları. Aşktan daha kıymetli birşey yok dünyada.

Kızımız bebek gibi, dünya güzeli, ilk kez gördüm çok beğendim ne yalan söyleyeyim. Oğlumuz olgun, aklıbaşında, efendi, pırlanta gibi bir delikanlı. Çok iyi bir eş, çok iyi bir aile babası olacak. Birbirlerine de o kadar yakışıyorlar ki o kadar olur.

Yüzüğümüzü taktık döndük, usulünce söz, nişan, düğün olacak. Bendeniz de nikah şahitlerinden biriyim kısmetse. İlla da olacağım diye pek bir mızmızlandım ama.

Allah herkese böyle güzel bir olayın için de bulunmayı nasip etsin.

Oğlaaannn bizimmmm kız biziiimmmm….

Shalimar

Öf!

Öf ki ne öf hem de. Futbolla pek ilgim olmadığından bizim takımın formasının rengine de dikkat etmemişim haliyle. Basındaki haberleri de alışveriş, süs vb. haberlerin dışında kaldığından ilgimi de çekmemiş demek. Hala kırmızı beyaz giyiyor sanıyorum millilerimizi. Öyle bilmeye de devam ediyorum. Avrupa kupası başladığından beri acınacak haldeyim. Her gördüğüm sakallıyı babam, her gördüm kırmızılıyı da bizim takımın futbolcusu sanıyorum resmen.

Portekiz maçında kırmızılıları bizimkiler sandım, golü izleyince bir sevindim ki aman aman. Evde misafirler vardı ters ters baktılar da öyle anladım golü biz atmamışız.

İsviçre maçında mutfaktaydım, tv den ”Hakan gol attı ” diye duyunca ben de ”yaşasınnn golll” diye bağırmışım kırmızılı kırmızılı görünce; az daha balkondan atacaktı beni evdekiler.

Çek maçında bilmem ne olacak. Kendi hallerim yani.

Sadece dinleyeyim en iyisi. Hiç olmazsa kırmızılılar atınca sevinmem boşuna. Vallahi içime oturuyor rakip takımın golüne sevinmek. Kahroldum kaç gündür.

Kim seçtiyse o renkleri Allahından bulsun!

Öğrenemedim de alışamadım da.

Sevmedim de!

Shalimar

” Meraklısına…

Ruhsat sahibinden…

Az kullanılmış…

Bakımlı…

Motor kaporta yenilendi…

Motor yüksek devirde bile tam randımanlı, sessizlik garantisi…

Kontrolleri yapılmış…

Trafiğe çıkarılmamış…

Charter’a verilmemiş…

Şık, sportif…

Otomatik vitesli…

Dijital kumanda paneli…

Çok fonksiyonlu…

Hafif bir dokunuşu bile algılayan hassas sensörler…

Kullanması keyifli…

İnanılmaz…

Sıradan bir sürüş keyfinden çok daha fazlasını bulacaksınız…

Ayağınızı yerden kesiyor…

Uzun yolda sorunsuz…

Masrafsız…

Temiz kağıdı var…

Fiyatı biraz pahalı…

Pazarlıksız…

Çünkü güzel şeylerin fiyatı yüksek olur…

Seyahat nedeniyle satılık…

Aracı kabul edilmez…

İlgilenenlerin…”

:)

Hayat işte.

Bir gün gelir erkekler de böyle pazara sürülür. Yeni bir şey değil aslında. Sadece hatun kısmı yediği haltı ortalığa

dökmeyi sevmez fazla. Çok yakın bir kaç arkadaşı bilir, ”mal” alım satımı, devri kimseye duyurulmadan yapılır.

Kadınlar da uzun zamandır kocalarıyla ”kardeş” olduysa, ihtiyaç duyduğu ilgiyi sevgiyi evdekinde bulamadığını

düşünüyorsa, evli olmayan da uzun süreli bir ilişki istemiyorsa başka arayışlara girebiliyor kolaylıkla. Onlar da

kurulu düzenlerini bozmuyor; ”dost” tutup bir sürü tantanayla uğraşmıyor; üç beş kuruş biriktirip satılık zevklerin

peşine düşüyor. Parasına göre servis alabiliyor. Bunun eğitimle, tutuculukla da ilgisi yok. Hayatın her alanındaki

kadınlar bunlar. Bazıları bir kafede karşısındakileri buğulu bakışlarının altından süzüp fiyat bile biçebiliyor.

Bazılarının da aradığı zaten gittiği mağazalarda. Darda kalan da eş dost tavsiyesiyle çabucak ulaşıveriyor aradığı

adrese.

İyi mi?

Değil.

Doğru mu?

Kişiye göre değişiyor ”doğru”lar. Hele hatun kişi kendine göre bir de düzen kurduysa kendince doğru cevapları

verdiğini düşünüyor zaten.

Kadın satılıyor ”mal” olarak; masum bebeler satılıyor ”mal” olarak; erkek satılıyor ”mal” olarak. Korkunç bir

piyasa kurulu, kendi kuralları da korkunç. Bir şekilde tuzağa düşen çok zor kurtuluyor. Çünkü piyasaya sürülen

”ürün” çok tatlı. İnsanlar, evli bekar demeden parasına göre almak istiyor. O ”mal” ın bir insan olduğu umurunda

bile değil. Satın aldığı ”zevk” için kapatıyor gözünü, tıkıyor kulaklarını. Kendi bacısını, evladını sakınan adam,

hayattan payına düşen zevki arayan kadın başkasının evladına, namusuna para sayabiliyor. İnsan ruhunun

karanlık koridorlarında kayboluyor haysiyet, ar, namus, Allah korkusu.

Kadın satılıyor…

”hayat kadını” oluyor…

Erkek satılıyor…

”jigolo” oluyor…

Satanın adı belli…

Ya alanın?

Alanın adı ne?

Shalimar

Bir çift kanat…

Bir çift yürek…

O yürekteki bir çift motor…

Biri hayat, biri aşk…

Hayatın içinde anne, baba, çocuk, ”eş” var, iş var, aş var.

Aşk’ ın içinde ”aşk” var, ”eş”, bazen var.

İnsan, ikisiyle bir bütün. İkisi de sorunsuz çalışsın istiyor, ikisiyle kanatlanıyor. İkisiyle birden yaşamın tadına varıyor.

Yürekteki o motorlardan biri ya teklerse? Arıza sinyali vermeyebilir her zaman. Pat diye durabilir biri. Mesela hayat… Anne, baba, eş, iş, belki çocuk; kaybedilebilir. Hayat motoru durursa acısı büyük olur. Ama hayat motoru dursa da hayat devam eder. Yerine konamayan kayıpların acısıyla da olsa devam eder. Tamiri mümkün olmasa da devam eder yaşam. Yüreğin yedek devreleri devam ettirir yaşamı bütün acısıyla.

Yürekteki ”aşk” motoru susarsa? Aşk biterse? Ayrılık olursa? Başka ellere yar olmak varsa kaderde? Devam eder mi yine yaşam? Aşk’ın yedek devresi var mı yürekte acep? Acısına rağmen hayatı devam ettirmeye yeter mi gücü? ”İnsana yoldaş olabilir mi yaşamın sonundaki ecel pistine kadar? Bazılarına ”evet”, bazılarına ”belki”, bazılarına da ”hayır”.

Aşk motoru tekledi mi yüreğin bütün güçleri hayatı bir çeşit ”otomatik pilot”a alıyor sanki. Yaşam otomatik pilotta devam ediyor, insan hayata kendi dışında devam eden bir düzen dahilinde katılıyor.

Nereye kadar?

Kimbilir…

Kim ne derse desin insan yaşamında belirleyici güç ”aşk”. Gece gözünü aşkla kapatıyor sabah gözünü aşkla açıyor. Hayat şartları, çevre, aile, çoluk çocuk, başka şeyler, dostlar mesela aşkdan önemli değil. Öyle olmasa bir çift göz uğruna herşeyini geride bırakıp giden olur mu ki? Ya da sevdiğine kavuşamadığı için yaşamına son verir mi hiç? Gidemeyen de yüreğini boşu boşuna mı kapatıyor yaşama?

Yüreğin pırpırları ne zaman susar? Bilen var mıdır? İçinde birşeyler kanıyorsa pat diye susmuştur o minik motor. Gece yastığa damlayan iki damla yaş anlatır artık çalışmadığını. Boğazında düğümlenen sebepsiz hıçkırıklar hayatın bütün yedek güçlerinin devreye girdiğinin göstergesidir.

Yaşam devam eder…

Hayat devam eder…

Aşk?

Kimbilir…

Shalimar

Yazıya ”dişi” derim.

Olduğu gibi kalmadığı, pek çok düşünceyi doğurduğu için. Yazıyı yazan kalem de ”erkek” oluyor haliyle. Kalem, harflerden aksesuarlar yapıyor, kelimelerden elbiseler. Dişi olan yazıyı giydirmek için.Giydirmesini bilirse yazı da güzelleşiyor. Bir kadının üzerindeki elbiseyle güzelleşmesi gibi. Elbisenin kumaşı,modeli hep kalemin elinde. Dekoltesini de kalem açıyor. Kadınının dekoltesi gibi yerinde ve dozunda olursa keyfine doyum olmuyor.

Kalemde zevk yoksa dekolte bozuyor yazıyı. Kalemin ”gusto” su yoksa hem göğüs, hem bacak hem de ayak dekoltesi çıkıyor ortaya. Oysa yazıda da giyinmesini bilen kadın gibi sadece bir dekolte olması güzel. O da belli belirsiz, ortaya dökmeden, varlığını hissettirecek kadar. Açmadan, kışkırtıcı bir vaat olarak kalmasını bilecek kadar.

Dekolte yazıda da bir silah.Kullanmasını bilmeyen kendini vurur. Kadında çirkin, pespaye duran şey yazıda da çirkin. Kadında et pazarı gibi görünen şey yazıda da öyle görünüyor. Kadını basitleştiren şey yazıyı da basitleştiriyor. Kadında hayal gücüne yer bırakmayan şey yazıda da bırakmıyor.

Yazı ”dişi”, kalem ”erkek”.

Yazı da bir kadın gibi zarif, bakımlı olmalı. Ona bakmanın verdiği keyfi vermeli okunduğunda. ”Ucuz” olmamalı. Yıllarca değerini korumalı. Dekoltesi varsa hafiften yaramazlık düşündürmeli gözleri kapattırıp. ”Herşeyi” ortalığa döküp hevesini kırmamalı.

Yazı ”dişi”, kalem ”erkek”.

Yazan ”el” mi?

O da yazının ”ruhu” tabii ki.

Edası, işvesi, gözlerindeki pırıltı kadar vakarı da aynı zamanda.

Shalimar

Sustular!

Adam kızına tecavüz ediyordu.
Karısı biliyordu. Evin altında neler olduğunu orada kimlerin olduğunu biliyordu, sustu.

Komşuları biliyordu.

Biliyorlardı.

Sustular.

Delikanlı kızı kaçırıp hapsetmişti. İşkence yaptı, kemiklerini kırdı, tıp öğrencisiydi.
Annesi biliyordu, yeri geldi yardım etti, kızın yaralarını sardı gerektiğinde; sustu o da.

Adam bebeğe tecavüz ediyordu, 8 aylıktı o masum.
Annesi biliyordu, hastanede ne diyeceğini bilememişti.

Kayınpeder gelinine tecavüz ediyordu, oğlu askerdeydi.
Kayınvalide biliyordu, sustu. Gelin kayınpederinden hamile kaldı, oğlan askerden gelince babasını öldürdü, hapislerde karardı hayatı. Kayınvalide kendine yeni bir hayat kurdu, gelin ne oldu, bebek ne oldu bilmiyorum.

Gazetecinin taciz ettiğini söylüyor kızın annesi. İzin vermiş, öyle dedi. Kızına o şeylerin yapılmasına ses çıkarmamış.

Biliyormuş.

8 yaşında oğlana tecavüz ettiler, dövdüler, hastanelik oldu, yoğunbakımda şimdi. Polis kimin yaptığını arıyor.
Annesi biliyor, oğlunu o hale kimin getirdiğini biliyor.

Biliyorlardı.

Hep bildiler, öğrendikleri andan itibaren bildi hepsi de.

Sustular.

Bilmemeleri mümkün değildi ki! Aynı evde bakışlarını bile gizleyemezsin annenden babandan, eşinden. Mümkün mü bir kurbanı gizlemek? Mümkün mü yavrunun perişan halinden haberdar olmamak, haberim yok diyebilmek? Dünyanın öteki ucunda evladın ”ah” dese burada ciğerin yanar çünkü. Ama aynı evde bir damlacık masumdan haberin olmayacak… Mümkün mü?

Klinik psikolojide adını ne koymuşlar bu halin bilmem.

İnsan doğasında her tür sapkınlığın varolduğuna inanırım. Eğitim, aile terbiyesi, dini inançlar, karakter ve kişilik özellikleri insanın içinde tutar filizlenmesine izin vermez bunların, ortam bulamayınca susuz kalmış tohumlar gibi ölürler. Kimisinde hiç bir şey kar etmez kendinden acizi buldu mu birden bire sarar ruhunu canavar sarmaşıkları. Onlarda yok olmamış uykuya geçmiştir çünkü o tohumlar.

Olanlardan haberi olanlarda saklı olan ne peki?

Evdeki gece ”kurt” gündüz ”insan” olan o yaratık diğerlerinde hangi duyguları açığa çıkarıyor acaba?

Nasıl bir ruh halidir bu? İnsan en yakınının böylesine canavarlaşmasına nasıl olur da ses çıkarmaz? O masumlara nasıl olur da yardım etmez?

”Sapık” olan kim o halde? O şeyleri yapan mı? Ona bildikleri halde ses çıkarmayanlar mı?

Kim?

Evinde bebeğinin kemikleri kırılacak, susacaksın. Bir insanın hayatı karartılacak susacaksın yine. Normal hayatına devam edeceksin olanları bile bile.

Bile bile evet!

Biliyorsun!

Biliyor!

Biliyorlardı!

Ve sustular!

Hepsi de!

Shalimar

Olmaz mı?
Olur hem de bal gibi olur. Herşeyin taklidi, günümüz deyişiyle ”çakma” sı var da ”koca”nın neden olmasın?
”Çakma koca.”

Çakma çanta gibi aynı. Tanınmış bir markaya paran yetmez, Kapalıçarşı’dan, olmadı Beşiktaş pazarından alırsın hani. Görünüm ve model olarak avutur bir süre. Bir kaç defa dışarı çıkarsın, içine sinmemeye başlar, baktın olacak gibi değil, para biriktirip adam gibisini almaya karar verirsin. Defolarına sinir olursun çünkü.

Kocanın ”çakma’’sı da beraber oldukları kadınla evlenmeyi düşünmeyen erkekler. Evlenip ayrılanları da vardır içlerinde, tekrar başlarını bağlamaya niyetleri yoktur. Seviyeli birlikteliklerinden gayet memnundurlar. İstedikleri herşeye sahiptirler. Senin sevgin, ilgin, yatağın onlarındır. Sen kıskanıp sahiplendikçe mutlu olurlar ama etrafta da ‘’sanki nikahlı karım” diye hafiften alaycı bir ifadeyle sözünü ederler. Hatta bazıları daha da ileriye gidip erkek muhabbetlerine malzeme yapar kadınını. Göğsündeki benden kalçasındaki yara izine kadar bilmeyen kalmaz seni o masada. Bazılarının hayallerini süslersin, adam o kadar anlatır çünkü.

Evlenip bir yuva kurmaya hiç niyetli değillerdir. Bir ayakları kapı eşiğinde, bir valizleri de portmantodadır zaten. Gitmek isterse gider, arkasına bakmaya da lüzum görmez.

Sen bütün sevginle bağlısındır. Erkeğine ait olduğun için mutlusundur. Umursamazsın evli olmayışlarını, kocan gibidir zaten adam. Erkek, evli gibi davranmakta, bekar gibi gezmektedir. Evler ayrıdır hala. Birlikte geçirilen saatler vardır sadece. Yavaş yavaş minik sökükler başlar ilişkide. Çakma çantanın defoları gibi görünür hale gelir artık.

Bir davete giderken taklit çantanı koluna takıp gidemezsin. Orada ne kadar kadın varsa anlar ”çakma” olduğunu. Bir sana bakarlar bir de kolundakine. Alaycı bakışlarını da gizlemezler. Bütün havan söner, keyfin kaçar.

Bir davete giderken sevgilini de koluna takıp gidemezsin. Orada ne kadar kadın varsa anlar adamın ”çakma” olduğunu. Bilirler adamın evlenmeye niyeti yok; görürler en ufak bir yırtık söküğü adamın hallerinde. Bir ona bakarlar bir de senin yüzüksüz parmağına. Alaycı bakışlarını da gizlemezler. Hele bir de tanıdıkların arasındaysan canın sıkılır. Bütün havan söner, keyfin kaçar. Sevgilin, seviyeli beraberlik yaşadığın adamın gözü sağa sola da takılır işin kötüsü. Sana da bazı erkeklerin umut dolu bakışları yönelir.

Çakma çantayı gizleyemezsin, çakma koca da gizlenmez. Çantaya çok para vermedim nasılsa der, iyisini alırsın ama beraber olduğun adama verdiğin duygularındır. Duyguların azı çoğu olmaz. Aşk aşktır, aşkda ”çakma” da yoktur zaten. Çantayı üç gün kullanır atarsın acımazsın parana, yüreğini verdiğin adamı atarken geri alamayacağın şeyler için günlerce gözyaşı dökersin. Kendine kızarsın aslında. ”Çakma” olduğunu bile bile onu seçtiğin için kızarsın kendine. Çevrende kimseye tanıştıramazsın, koluna takıp gidemezsin bir yere. Bunu gördüğün için kızarsın yine kendine. Evlenip bir aile kurmayı istiyorsun çünkü, seviyeli bir beraberlik yaşamayı düşünmüyorsun. Çakma çantayı kolunda sökükleriyle, yırtıklarıyla taşıyamayacağın gibi adamı da taşıyamazsın hayatında daha fazla. Bilirsin o sökükler, yırtıklar, gittikçe büyüyecek adamın halleriyle, sözleriyle.

Taklit çantayı atarsın çöpe. Taklit kocayı da çıkarırsın hayatından.

Çantanın kalitelisini arar bulursun.

Kocanın da ”çakma” olmayanını.

Shalimar

Bizim kuşağın kült önderlerinden biriydi Karl Marx. Yeni yetme çağlarımızda düşünce hayatımızın kilometre taşlarındandı. Kitaplarını eline alıp da okuyup anlamaya çalışmayan yoktu çevremde. Hayata dair bazı notlar almıştım kendim için. Zamanla düşünce hayatım kendine göre bir şekil aldı haliyle. Ama üzerimde belki de o dönemin de etkisiyle derin izler bıraktığını söyleyebilirim. Bütün düşüncelerine katılmıyorum ama bu her dediğini de reddetmemi gerektirmiyor tabii ki.

Gazetede bir yorum yazısı okudum geçenlerde Karl Marx’ın işçilerle ilgili düşünceleri hakkında. Sayın Enver MIHÇIOĞLU, günümüz ekonomisinin halleri ile Marx’ın düşüncesini karşılaştırıyordu Dünya gazetesinde. Kaç gündür düşünüyorum üzerinde. Hak verdim.

Ekonomiden hiç anlamam, akademik ve teorik bilgim de sıfırdır, piyasalarla tek ilgim aradığım parfümü hangi mağazada bulabilirimle sınırlı. Bilimsel bilimsel yazamayacağım yani.

Neyse. Ne diyordu Karl Marx? Kapitalist sistem işçilerin aleyhine olan ve işçiyi gün geçtikçe yoksullaştıran bir sistemdi. İşçi yoksullaşırsa piyasalarda talep düşecek fakat arz artmaya devam ettiği için üretim fazlaları ortaya çıkacaktı. Bu artış sistemin çöküşüne kadar uzanan bir dizi olaylara neden olacaktı.

Marx’ın bugünün ekonomi dünyasında Çin faktörü ile ilgili bir öngörüsünü hatırlamıyorum, benim vaktiyle okuduğum kitaplarında yoktu, varsa ben de öğrenmek isterim.

Bugün bütün dünyada üretim sektörü Çin’e kaymış vaziyette. Çeşitli nedenlerle firmalar fabrikaları Çin’e taşıyor. Bizde bile piyasaya Çin malları hakim. Kalitesini tartışacak değilim, olayların sonuçları daha önemli. Buradaki fabrika kapanıyor, işçi işinden ve gelirinden oluyor. Ama piyasalara ürün akışı devam ediyor. Alım yapamayan bir kitleye ürün satılmak isteniyor. Parası olmayan adam nasıl alışveriş yapar? Sayın Mıhçıoğlu’nun da yazdığı gibi burada devreye finansal kredi sistemi giriyor. Kişiler olmayan paralarıyla olan ürünü satın almaya başlıyor. Marx açısından bakarsak işçi yoksullaşmış, kendini batıran bir sistemin içine girmiş vaziyette. Kredi kartları, bireysel krediler kişisel ekonomi düzenleme becerisini gösteremeyen bireylerde yıkıma yol açıyor. Ekonomi piyasalarında bireylerin yıkımı sitemi çökertebilecek bir ivme bulabilir. En son örneğini Amerikan Morgate piyasalarında yaşanan durumda gördük hatırlarsanız. Günümüzde üretim ikinci plana düştü, aslolan tüketim artık. Ürünlerin fiyatı birkaç yıl öncesine göre oldukça düştü, cep telefonları, pc ve diğer yüksek teknoloji ürünlerini hatırlayın.Fiyatlar düşse bile alım gücü olan insan azaldı. Üretemeyen, piyasalara bir değer sunamayan insanlar nereye kadar tüketici olabilir ki? Sistem, kendini yoketme safhasına geçerken esas mağdur olan işçi kesimi, çalışacağı fabrikalar taşınmaya başladığı için gittikçe yoksullaştı.

Kredi kartı afları, faiz indirimleri, telekom şirketlerinde çeşitli kampanyalarla borç miktarında düzenleme yapılmaya çalışılması gibi yakın zamanda yaşadığımız olaylar aslında sistemin çöküşünü önlemeye yönelik. Tüketici düzeyinde alınmaya çalışılan bu tedbirler büyük finans piyasalarında, ülke ekonomileri düzeyinde de benzer şekillerde uygulanmaya çalışılıyor. Sistem tüketicinin, tüketici de eve çalışıp para getiren işçinin kazancına dayanıyor çünkü. İşçinin çalışacağı fabrika olmazsa kazanç da olmaz. İşçi olmazsa mühendis de olmaz. Mühendis olmazsa sanayi de olmaz. Sanayi olmazsa yan sanayi de olmaz. Hizmet sektörü de turizm sektörü de olmaz. Hepsi birbirinden destek alıp gelişen şeyler.

Evde oturup oje sürerken aklıma düştü işte Karl Marx. Böyle düşünürler farklı konularda çok zıt şeyler söylemiş ve düşüncelerine temelde katılmıyor bile olsak zaman geliyor bazı konularda ”haklıymış” diyebiliyoruz. Kelimeler farklı olsa da anlatılmak istenen aynı aslında. Serbest piyasa koşulları kendi şartlarıyla gelişiyor. Sistemde tökezleyenlerin sitemi çökertmemesi için eninde sonunda yetkili kurulların ufak da olsa müdahalesi oluyor.

Açıp bir kez daha okuyayım Marx’ı. Friedrich Hayek’i de bulmam lazım.

Öf!

Shalimar

Bahar geldi. Havalar biraz serin ama olsun, her yer yemyeşil. İnsan da doğa gibi baharda bir başka oluyor. Toprak altındaki tohumların çimlenmesi,kuru dallara su yürümesi gibi insanın da damarlarına ”can” yürüyor sanki. Kışın kasveti ve karanlığı ruhlarımızı da terkediyor yavaş yavaş.

Benim için bu yenilenme sokaklarda arabalarda çilekleri görmemle başlıyor. Marketlerde neredeyse oniki ay çilek var ama böyle arabalarda ve pazarlardaki çilek benim beklediğim. Başka herhangi bir meyve değil, illa çilek olacak. Kırmızı pembe minik minik çileğin boyundan büyük kokusu belki beni baştan çıkaran… Kimbilir…

Evde elimde koca bir kaseye doldurup denizi seyrede seyrede keyfini çıkarıyorum. Mayhoş tadı, ferahlatan aroması aslında ruhumu besliyor,içim açılıyor. Bütün hayallerim uyanıyor,karşı koyamıyorlar o davetkar kokuya. Açıyorum gönlümün pencerelerini, havalandırıyorum içerisini. Çilek dolu kaseyi koyuyorum baş köşeye.

Bahar geldi.

Çilekler geldi…

Ruhumda bahar temizliği yapmanın zamanı geldi…

Umut geldi…

Gözlerime parıltı geldi…

Aşk geldi…

Shalimar

Bir kaç gün önce Eyüp Sultan Camiine gelmiştim. İstanbul’da en sevdiğim mekanlardan birisidir burası. Herzamanki gibi çok kalabalık bir gündü. Abdest almak için lavaboya girdim.İçerisi tam bir curcunaydı;çoluk çocuk kalabalık, evlere şenlik bir hal. Yanıma bir hanım oturdu arkadaşıyla da konuşuyorlar bir yandan.Arkadaşı ”pantolonun içine külotlu çorap giymeseydin keşke nasıl abdest alacaksın” filan deyince ilgimi çekti. Sonra pantalonu ve çorapları çıkarıp öyle abdest almaya karar verdi yanımdaki hanım. Kot pantolonlu, sarışın hoş bir bayan. Baktım, iç çamaşırıyla kaldı başladı abdestini almaya. Ben de ”tamam” dedim, şimdi bu yobaz sürüsü yolar bu kadıncağızı. Tetikte bekliyorum, olur da bir şey olursa koruyayım diye.

İçerde çarşaflısı, başörtülüsü çeşit çeşit kadın dolu.Aman Yarabbi! Kimse de dönüp bakmadı ya.Bir Allahın kulu bile başını çevirip bakmadı, sataşmadı, bacaklarına laf atmadı.Ne bacaklarına ne de çamaşırına.Bende hafiften bir hayal kırıklığı tabii.Şimdi bekliyoruz ya bu türbanlılar bizi paralayacak diye.İlaç için bile bakan yok.

O hanım aldı abdestini, çorabını pantolonunu giydi, arkadaşı da aldı abdestini beraber çıktılar. Ben hala bekliyorum bari arkasından bir laf eden çıksa diye.O da yok.Herhangi bir yerde hakkında yazı yazılacağını da zannetmiyorum. Ağır ağır giyindim çıktım.Onlara bakan yok, kadınların gözü benim çizmelerin topuklarında.Neyse, camiye girdim, dualarımı yapıp çıktım, aklım iç çamaşırıyla abdest alan hanımda kaldı, ne yalan söyleyeyim.Gazetelerde yazılanlara bakılırsa o haliyle olay çıkması lazımdı.Ama hiç bir şey olmadı.Kimin ne niyetle orada olduğunu bilen sadece Cenab-ı Allah.İnsanlar geliyor, abdestini alıyor, ibadetini, duasını yapıyor, etrafına bakmıyor bile. Hanımefendi de akıl edememiştir belki ayağına başka çorap giymeyi, bahçede cenaze vardı, belki cenaze sahiplerindendi, üzüntülüydü. Hepimizin başına gelebilecek kadınca bir hal sonuçta.

Hayat gazetelerde yazıldığı gibi değil.Birilerinin korkuları, birilerinin provokasyonları belki tv de ve gazetelerde yer bulabilir ama hayat bambaşka.Hayat kendi akışında.Olması gereken de bu zaten.

Shalimar

Önceki sene kızımın lise mezuniyet balosu vardı. Eve döndüğünde anlattığı tek şey erkek arkadaşlarından birinin rakı bardağı ile pistte yaptığı gösteri oldu. Delikanlı zeybek havasında rakı bardağı ile nefis bir gösteri yapmış. Hiç görmemiştim, ilgimi çekti.Başka bir yerde izleme şansım olunca kızıma hak verdim. Harika birşey. Kadın da erkek de yapabiliyor. Bendenizin rakı ile arası pek olmadığından izleyici modundaydım maalesef.

Devamlı takip ettiğim bir sitede bir dans hocasının bu konu ile ilgili yazısını gördüm. Öyle bir anlatmış ki zeybetikoyu. Nurşen hoca bu dansta tek ”partner” rakı bardağıdır diyor. Öyle kıyıda köşede kuytuda değil tam dans pistinin ortasında kur yapılan bir sevgili rakı bardağı. Bardağı dans pistinin ortasına bıraktığınızda herkes kenara çekilir ve siz kalırsınız sadece. Bir bardak rakı ve siz.

Bir yudum rakı ve bir yudum aşk…

Sözlerin terkedildiği bir hikaye…

Özlemlerin, kırgınlıkların adımlara dolandığı an…

En kara sevdaların figürlere dönüştüğü bir dans…

Benim seyrettiğimde rakı ve adam birbiriyle bütünleşmişti. Rakı ile dans etmeyi biliyordu. O rakı dolu bardağın yerinde olmak istedim bir an. Kadını ne kadar şanslı diye düşünmüştüm.

Rakı bardağının üzerine çıkanlar var, kıranlar var. Onlar rakı ile dans etmesini bilmeyenlermiş. İçmesini bilmek ayrı, dans etmesini bilmek ayrı. İçmesini bilenle sohbet etmek güzel, dansetmesini bileni izlemek ise muhteşem bir şey. Becerebileceğimden emin değilim, rakı içmiyorum yoksa Nurşen hocadan mutlaka ders alırdım.

Rakı ve dans…

Kadın ve erkek…

Hayat ve ölüm…

Aşk…

Shalimar

Hatırlar mısınız bilmem. Benim çocukluğumda tv siyah beyazdı.Yayın koptuğu zaman ekranda bir resim olurdu, ”necefli maşrapa”. Fonda bir müzik, arıza giderilinceye kadar onu seyrederdik. Çocuk halimle hiç televizyonun başından kalkmazdım normal yayına geçinceye kadar, niyeyse. Gündemi düşündükçe durduk yerde aklıma gelir oldu o maşrapa. Arka planda başka şeyler olurken izleyicilere seyirlik başka şeyler niyetine daha doğrusu necefli maşrapa olacak şeyler sunuluyor gibi geliyor bana.

Şimdi türban var vitrinde. Bu seferki necefli maşrapamız türban. Biz serbest bırakılsın mı tartışalım. Gümrüklerden kaçırılan silahların haddi hesabı yok. Türbanı nasıl bağlayacağız düşünelim. Sigara kaçakçılığı korkunç boyutlarda. Ödediğiniz paranın neredeyse dörtte biri kaçakçıların patronlarını zengin ediyor. Cemil İpekçi’ye türban yakışır mı diye oy verelim biz; hala seçim sonuçları yazılı olarak açıklanmamış. Türbanın rengine karar verelim seçimi boşverip. Ekranda ”necefli türban” var hala. Bir arkadaşımızın yazısından hatırladığım kadarıyla Amerika bize savaş uçaklarının bazı programlarını vermiyormuş. Çok lazım sanki. Türbanın rengine ve modeline göre nasıl makyaj yapılmalı dersini izleyelim şimdi, daha mühim. Üzerinde çarşaf çarşaf yazı yazmak gerek sonra da. Siyasi simgeden başlayıp İran modelinden devam edip çene altı bağlayan nenelerimize kadar gitmeli. Artık nereye kadar yol bulursak.
Adamlar Türkiye’nin yarısını nerdeyse kendi topraklarının içinde gösteriyor haritalarında. Biz hala dolanmışız türbana göremiyoruz önümüzü. Birileri ciddi ciddi ülkemizi bölmeyi düşünüyor hem de sesli düşünüyor, biz necefli maşrapalarla oyalanıp duruyoruz hala.

Daha neler neler. Biz türbanla oyalanıp birbirimizi kıralım, düşman olalım birileri başka işlerini çevirsinler arkada. Görünmez kollarla sarsın bazıları bizi, öyle dalmışız ki necefli türbanın desenine, uyuyoruz sanki.

Ne yapsak? Taze çay demlemeye gitsek mutfağa biraz olsun dikkatimiz ekrandan pardon ”necefli türban”dan başka şeylere yönelir mi acep?

Ne dersiniz?

Shalimar

”Shalimar”
Parfüm…
Unutulmaz bir aşka adanmış bir parfüm. Romantik bir aşk hikayesinin sembolü.

Efsaneye göre, Hint Kralı Şah Cihan, Tac Mahal adlı cariyesini çok sever. Bu kral, dünyadaki tüm erkekler gibi,
sevgilisini sevindirmek için elinden geleni yapar. Kral, çok sayıda güzel park yaptırarak, Tac Mahal’le el ele parklarda dolaşır, sohbet eder. Kral, çok sevdiği bu kadının gözlerinde çok daha güzel bir başka dünya bulur. İkisinin izlerini taşıyan parklar, Shalimar olarak adlandırılır. Shalimar, Hint dilinde “aşkın kutsal sarayı” anlamına geliyor.
Kral, sevgilisi ve ülkeleri, zamanla birlikle yok olmuş; ancak, romantik aşk hikâyeleri dilden dile dolaşarak güzel bir efsaneye dönüşmüştür. Parfüm üstadı Jacques Guerlain, bu güzel efsaneden ilham alarak, 1925 yılında ”Shalimar” parfümünü yaratmış. Aşktan doğan bu parfüm, sihirli bir Doğu havası taşır ve güzel kokusu kuşaktan kuşağa aktarılarak yayılır.

Shalimar’ın ve kullandığım rumuzun hikayesi böyle. Aynı zamanda benim de kullandığım parfüm; hikayesi de iflah olmaz bir romantik olduğum için çok hoşuma gidiyor.

”Shalimar”
Aşkın kutsal sarayı…

Hayatınızda herdaim aşk olması dileğiyle…

Shalimar

Deniz…
Uçsuz bucaksız bir su.Kıyıda ayaklarını yalayan munis bir dalga. Sakin, serin, pırıltılı, huzur verici. Kurnaz ama. İçine girmek için soyunman gerek. Taşıdığın bütün sıfatları teker teker çıkarmalısın kıyıda. Denize sadece kendin olarak girebilirsin. Herşeyini bırakır ama mahremiyetini korursun. Deniz saygı duyar mahremiyete. Ürperirsin ilk anda, soğuk gelir. Yavaş yavaş alışırsın. Yüzme biliyorsan tadını çıkarmaya başlarsın. Ama fazla açılamazsın, derinleşir, yorar seni. O kadarıyla yetinirsin bazen. Üzerinde tadı kalır, tuzu kalır, kokusu kalır, ıslaklığı kalır, diriliği kalır.

Bazen sadece yüzmek yetmez. Seni alsın götürsün istersin. Küçük de olsa bir tekneyle açılırsın ummana. Görürsün, deniz sahili usulca öpen minik dalgalar değil sadece. Derinliğini görürsün. Gücünü görürsün. Huyunu öğrenirsin. Seninle oynadığı çapkın oyunda boyun eğersin. Usul usul teslim alır seni. Kokusuyla başın döner. Halden hale girersin.

Senden iyi kaptan olur mu yavaş yavaş çıkar ortaya. Sakin sularda dümen tutmak kolay. Otomatiğe bağlasan da gider tekne nasılsa. Önemli olan fırtınada tekneyi yönetebilmen. Günlük güneşlik bir havada fırtınanın kokusunu duyabilmelisin. Tedbir alacak zamanın olmalı.Yer gök birbirine girdiğinde kendini ve tekneyi koruyabilmelisin. Kendini cehennemin dibinde bulduğun anlar olacak. Sırılsıklam olacaksın, ellerin donacak dümene yapışmaktan. Ne direğin kalacak ne de bir parça yelkenin belki. O zaman göreceksin içindeki kaptanı. Sahilde sana huzur veren minik dalgaların öfkelenip seni yenmesine izin vermeyeceksin. Çıkacaksın o cehennemin dibinden. Teslim olmayacaksın. Ama bileceksin gücünü. Bileceksin o masmavi suyun canına okuyacağını. Bileceksin ve hazırlıklı olacaksın her an. Bileceksin sakin bir koydaki suyun da okyanus olduğunu. Bileceksin en sakin suyun bile içinde okyanusun gücünü taşıdığını. Aldanmayacaksın çarşaf gibi göründüğüne. Bileceksin okyanus da bir ada sahilleri de. Aynı onlar. Huyu suyu aynı. Gücü de aynı. Deniz deneyecek seni böyle. Huzur da verecek yıkım da. Onu ne kadar sevdiğini görmek isteyecek. Karanlık sularında yitip gitmeni değil, becerikli bir kaptan olmanı bekleyecek. Deneyecek seni hep. Çaresiz kalacaksın bazen; tuzdan parçalanacak dudakların, güneş başına geçecek. Seviyorsan vazgeçemeyeceksin, koşa koşa geri geleceksin. Ama bileceksin aczini. Asla kendine çok güvenmeyeceksin. Her zaman tedbirli olacaksın. İzin vermeyeceksin derinlerde boğulmana.

Deniz deneyecek seni. Kaptan olarak sana saygı duyacak. Sana açacak sırlarını. Sana gösterecek hazinesini. Seni koruyacak, ”korkma” güvendesin diyecek. Duyacaksın fısıltısını. İyi bir kaptan olduğun sürece korkmadan seyir yapabileceksin. Deniz bunu bekler senden. Kaptanlığını görmek ister, onu teslim almanı ister.

Tıpkı bir kadın gibi.

Shalimar

Hayat ne tuhaf. Dünyaya gelirken bilmez insanoğlu kendini nelerin beklediğini. Daha çocukluğunda karşılaşabilir çetin hayat mücadelesiyle. Kendi dışında gelişen olayların bile bedelini ödemek zorunda kalabilir kimileri. Kimileri de bir anda allak bullak olan kurulu düzenlerinin bozulmasının travmasını yaşar. Öyle olaylar var ki insanın yaşamında açtığı hasarın büyüklüğü sıcağı sıcağına anlaşılmaz. İnsan o fırtınaya dönen rüzgarda savrulmamaya çalışırken içindeki hasarı farkedemez bile. Biraz ortalık durulsun başlar yaranın acısı. Olanlar da önce kendini suçlama, bu devreyi atlatırsa sebep olanlara düşman kesilme, bu devreyi de sağ salim geçirdiyse bu sefer kendini hayata kapama dönemine girer. Sanki dağ başında inzivaya çekilir ruhu ve gönlü. Bedeni sosyal hayatın içinde, işe gidip gelir, kayıplarını telafiye çalışır, dışardan gayet normal görünür ama değil. Ruhunda derin yaralar açılan insan toparlanamaz kolay kolay. Yapabilse bedenini de götürecek ruhunun yanına ama olmaz.Olamaz, olamıyor.

Kırık gönüllerin iyileşmesi zaman alır. Acısı olan insanı anlarsınız.Gözlerindeki ürkekliği görürsünüz. Yaklaşamaz. Yaklaştırmaz.Ses tonunuzdaki en ufak bir yükselme bütün yaralarına değer başlatır kanatmaya. Yaralı bir kedi yavrusu gibi kaçar hemen.Kapanır iyice. Cevap vermeye çalışır, altta kalmamaya çalışır.Sert sert söylediği şeylerde kendini nasıl korumaya çalıştığını görürsünüz. Ne kadar savunmasız olduğunu anlarsınız.Sizi uzaklaştırmaya çalışır kendinden.Bir yandan da ister ki gelin, yaralarını sarın, okşayın hırpalanan ruhunu.Tek başına saramadığı yaraların acısını sizin yumuşacık elleriniz dindirsin.Korkar yine de yaklaşırsınız, ürkek ürker kaçar pençelerini gösterir.Siz korkarsınız bu sefer.Zannedersiniz karşınızda kötü, düşüncesiz, kaba saba biri var.Kavga etmek istemez uzaklaşırsınız.Oysa karşınızdaki insan sadece ruhundaki yıkımı tamir etmeye çalışıyordur.O haliyle onu sevecek dostlara ihtiyacı vardır aslında.O kendine bile yabanileşmiş halini anlayacak birilerine.Sıcacık bir bakışı esirgemeyecek birilerinin yolunu gözler durur.

Sorunlarını üzerine yıkacağı insanlar değildir onun aradığı.İnsan birinin sorununu onun yerine çözemez ki zaten.Ama ona dostluğuyla güç verebilir.Kendi çözümlerine ulaşacak duruma gelmesini sağlayabilir sadece.Doğru olan da bu bence.Sıcacık bir dost yüreği yaralı bir ruhu iyileştirebilir, hırpalanmış bir gönlü tamir edebilir.Kalpten kalbe bir yol vardır derler.O yol dostların da yoludur.Onlar yıkıma uğramış bir insanı tekrar ayağa kaldırabilir.O güce sahiptirler.Yeter ki dost olmak istesinler.

Yaklaşın.Korkmayın, uzatın elinizi.Bırakın yaralı dostunuz alışsın, yaklaşacaktır.Dost sıcaklığına kayıtsız kalacak bir insan daha yeryüzüne gelmemiştir.

Bekleyin.

”Bu yazıyı yaklaşık iki yıl önce deneme olarak defterime yazmışım.Kişisel gözlemlerimi not ederim bazen.Sizlerle paylaşmak istedim.Hayata ve insana dair şeyler zamana mekana kişilere göre değişmiyor maalesef.Kadın erkek de farketmiyor.Hepimizin başına gelebilecek haller bunlar.”

Shalimar