5683/7 sokak no bilmemkaç! veya 302/3 sokak ve bu ev numarasını alt sokaktan alıyor o zaman 302/4 sokak.

İzmir’in sokaklara isim yerine hepsine numara vermesi belki ilginizi çekmiştir. İşte bu sokaklarla babamında eski adıyla posta telefon telgraf ‘ın kısaltmasını kendine isim olarak alan devlet kurumunda çalışmasıyla haşır neşir oldum.

Ptt bank, bank olmadan önce her şeyi bünyesinde barındırırken çalışırdı babam ptt de. Mektup arabalarını görürdüm sabah erkenden salhane ptt merkezinde. Pazar günleri gelen mektupların hangi semtlere gideceğine karar verirlerdi. Evet tam manasıyla karar vermek, çünkü o zaman mektuplaşma vardı ve insanlar birbirlerinin adreslerini hele ilk kez mektup gönderiyorlarsa çok yanlış yazarlardı.

Anadoluda çalışan ptt memurlarıda ilk çalışma yıllarında olaya tam hakim olamadıklarından mektubu alırken bakmıyorlardı adres eksik mi değil mi diye.

Düzgün bir adres için sokak adı (no’su) ve evin numarası varsa kat(zemin,bodrum,3 ,4) ilçe ve il adı yeterliydi. Fakat o zarflara babamın anlattığına göre
Gön:Alıcı İbrahim’in babası
Alıcı:İbrahim …
şeklinde işi ciddiye alan fakat adres yazmakta sorun yaşayan insanlar vardı.
Böyle anlatınca eğlenceli olabileceğini düşünüyorsunuz. Salhane’de pazar günleri (memur tatili) mektup ayırmak İzmir’de o dönem posta dağıtıcılığı yapan her memurun hiç sevmediği bir işti. Sokakları o el yazılarından anlamak ayrı dert, numaraları çıkartmak ayrı dert.
Yazısı düzgün postacıda yoktur bu arada. Doktorlar bile okuyamıyorlar onların yazılarını.
Semtlerin uzmanları vardı tabi, biri de babam, tüm Gaziemir’i 15 yıl öncesine göre soy adından sokak adı verebilecek durumdaydı.

Hasan abi ve Muhammet abi vardı onlar Konak’ta Emlakçıların hepsinden daha çok boş ev bilirlerdi.

Bir süre önce babam emekli oldu ve özel bir kuryede çalışmaya başladı. Mektupları dağıtacak kişilere ayırıyor işi öğretiyor vesaire. Benide 1 gün yanına çağırdı dedi ki gel Gaziemir’i dağıt sende 1 gün.
Daha önceki Alsancak A kitabevi çalışma hayatından sonra mektup dağıtıcılığı yapmak bakalım nasıl olacak dedim ve gittim.
İş basit, yazan adrese git (Gaziemir’de sokaklar o kadar karışık değildir,fakat 1 insanın geçebileceği genişlikte sokakları var ve tabelası yok) zile bas kapıyı çal kurye diye bağır duyan bakan çıkmadımı oraya gittiğine dair bir kanıt al ve mektubu iade et.

Ana cadde üzerinde araba galerileri var onlara kredi kartı bildirimleri veya ticaret odasının toplantı bildirimleri verilecek. Poyraz oto sanırım yüzümde kirli sakal sırtımdaki çanta da dolu olduğundan biraz tedirgin yaklaştı :) (o ara köstence köprüsünün oralarda bombalı bir eylem yapılmıştı) Buyrun dedi sekreter, kurye dememle telefona sarılması bir oldu bana da o arada 1 dakika beklermisiniz dedi. Bekledim 15 20 saniye sonra güvenlik görevlisi elinde telsizle yanıma geldi buydun dedi tekrar kurye dedim yine mektubu uzattım o aldı götürdü sekretere imzalattı ve getirdi. Pis pis sırıttım çıktım. :)

Başka bir gün babam çalışmamdan memnun kalmış olacak ki Bornova 1. sanayi sitesine gönderdi beni 100 kadar postayla. 100 postadan 1 tanesini bile sokak adına bakmadan dağıtmak zorunda kaldım çünkü sanayiye girer girmez herkes “bana var mı” demeye başladı 3 saatte o babamın kurduğu (şu sokaktan gir burda 3 numaraya var ver onu sonra çık üst geçitten geç …. ordan dönünce -65/7 dekileride verirsin köşede lokanta var yemek ye zaten o saate anca yemek saati olur… 4 5 gibi en son plazaya git onları ver, bulamadıklarını geri getir sonra dağıtırız.) düzen tamamen alt üst oldu.

Ben girdim, girer girmez metin redüktör kendisinin ve 4 tane daha redüktör firmasının mektubunu aldı. Sonra karşısındaki araba servisi aldı birazını, kafamı kaldırıp dükkanların isimlerine bakmaya fırsat olmadan ustalar çıraklar soruyorlardı “osmanlı büfe var mı ?”…

O köşedeki lokantada iş erken bitmiş olmasına rağmen az ezogelin ve yoğurtlu kızartma yedim :) Babam sağolsun…

İzmir’i belkide bu yüzden sevmiş olabilirim ben.
Zaz bileti kazandıran bir çekilişte soruyorlardı “izmiriseviyorumçünkü“…

Sizi bir kaç yıl geriye götürmek istiyorum sevgili İzmir’liler. Bildiğiniz gibi Expo şehir fuarı az daha İzmir’in oluyordu hatta, İzmir’de yapılacağına dair kutlama mesajı atan gsm operatörleri bile vardı o dönemler. Her neyse bir şekilde oldu ve fuar İzmir’den gitti hatta o zamanlar şimdi fuarın yapılacağı fuar hakkında ne dedikodular vardı. Expo 2015 sokaklarında çöp yığınları olan bir şehirde mi olacaktı? Bilmiyorum haberiniz var mı ama Expo 2015 Milano’da olacak ve bu Expo heyetinin aday şehirleri gezdiği sırada Milano’da temizlikten sorumlu işçiler grevdeydiler. Kısacası sokağında çöpüyle ya da bu dedikoduyla bile olsa fuarı almayı başardı. Tabi yapılan yüzlerce şartlı ihale fesh edildi.

Hep kötü şeyler olmadı aslında tarihi mekanların restorasyonuna adaylık sürecindede olsa önem verildi. Agora o seçimden sonra bu hale getirilmek için uğraşıldı. En azından İkiçeşmelikten bakarsak artık biraz daha ferah gözüküyor. Daha sonra şu Priştina Kent Müzesi (Eski itfaiye) yanındaki eski devlet binası da artık çarşafla kapatılıyor önceden kötü bir görüntü sergiliyordu. Oranın neden yıkılmadığını ve boş yere görüntü kirliliği yaptığını biraz araştırınca binanın eski devlet binası olması sebebiyle yıkılmasının Ankara’ya uzanan bürokrasi yolunda bir çok engele takıldığını anladım. Öğrenimimi Kütahya’da yaptığım için rahatlıkla söyleyebilirim ki Adalet ve Kalkınma Partisinin belediyesi olan illerde bürokrasi yok. Ya da bürokrası o illerde kısa yol. Gel gelelim en büyük 3. şehir olan İzmir için bürokrasi denen şey akşam saat 5′teki eşrefpaşa trafiği gibi.

Milano Expo Logosu;

Şimdi Milano Expo 2015 için çalışmalara hız vermiş durumda. Son 2 haftadır haber ajanslarında (küresel) fuarda yapılacaklar konusunda demeçler yer alıyor. Umarım Milano ününe ün katar ve en karlı şekilde tamamlar fuarı. Bizim kültür başkentimiz var da ben pek farkına varamadım açıkçası bunun. Şimdi önümüzde bir Avrupa Basketbol Şampiyonası var bakalım o nasıl olacak. Milano için dileklerimi yineliyor ve umut ediyorum ki Türkiye’nin daha bir çok ili bu gibi fuarlara aday olup İzmir gibi bürokrasinin engellediği tanıtım çalışmalarına maruz kalmaz. Demek ki neymiş expo duvarları çarşafla örterek kazanılmıyormuş. Umarım dediği gibi İzmir Fuarlar ve Kongreler kenti olur…

Biraz sitem oldu ve tam da fuarın açılış günlerine denk geldi ama bilerek böyle yaptım. Ben her sene fuardan biraz daha umutlanıyorum. Spor müsabakaları falan ayrı bir renk katmaya başladı. Bir başka istatistik gösteriyor ki İstanbul kültür başkenti olmayı hak etse de oradaki adamlarında böyle bir şehire yöneticilik yapma becerileri yok :) Bu arada üzerinden bayağı geçti ama ben yinede söylemek istiyorum Emniyet Müdürümüzün İstanbul’a atanmasındaki en büyük etken İzmir’in kent yaşamının güvenilir olmasıydı. Bunu görenlerde hemen sanki ülkedeki tek şehir İstanbul’muş gibi ülkenin en yetenekli emniyet müdürünü oraya atadılar. İzmir yöneticisiyle gayet barışık bir şehir ve yöneticinin neyi yapmak isterken önüne hangi engellerin çıktığınında farkında.

Varyant’ta Manzara Seyretmek!!!

Bilen biliyordur Varyant’ın manzarasını. Konak meydanı,belediye sarayı,hükümet konağı ve kemeraltı çarşısının bir kısmını ve hepsinin üstüne şerbet olacak denizi görüldüğü tek yerdir İzmir’de. Oturduğum semtten eğer merkeze gideceksem 15 dk yol yürümeyi göze alıp gider konak otobüslerine binerim. Şöförün arkasına da otururum ki virajları alırken denizi tam görebileyim. Genelde eski otobüslere binmek istiyorum Konak’a giderken veya gelirken sebebi ise eski otobüsler rampayı yavaş çıkıyorlar bende doya doya manzara seyrediyorum.

Özellikle stresli zamanlarımda Varyant hep bana mutluluk vermiştir. Dershane sınavlarından çıktıktan sonra sonucu beklerken otobüste o manzarayı seyretmek sonuçları, öss yi zorunlulukları ve sorumlulukları unutturuyor sadece baktığım denizdeki vapurların suyu yarışı ve sonunu seçemediğim körfezin görüntüsü kalıyor. Tabi otobüsler daha sonra Eşrefpaşa’ya geldiklerinde bütün sorumluluklar ve zorunluluklar geri geliyor. Mesaisi bitmiş süpermarket çalışanları biniyorlar otobüse harala gürele kendi aralarında konuşup eğleniyorlar. Tek yaptıkları kahkahalar atmak gün içinde yaşadıkları olayları birbirlerine anlatmak. Sabah 8 akşam 5 çalışan bu arkadaşlara gerçekten şaşırıyorum. Yani her gün her şey aynı işliyor sabah kalk kahvaltı işe gel akşam dön. Ya o insanlar bu işten kalan zamanlarında benim tahmin ettiğim gibi karamsarlığa düşüp surat asmayacak uğraşlar buluyorlar ya da rol yapıyorlar. Ya da en vahim ve kesinlikle doğruluğu tartışılmaz olanı “mecburlar” sigortaları yoksa kız bile vermiyorlar onlara.

Diğer taraftan otobüsler sadece böyle sabah 8 akşam 5 çalışan insanların mekanlarından geçmiyor Alsancak’a giden otobüste aynı yerden geçiyor. Alsancak ise başlı başına bir iş merkezi. Lüks kahvehanelerin bulunduğu elit bir semttir Alsancak, ha diyeceksiniz apartmanlar var tamam ama çoğu diş hekimi bilmem kim, ortopedi uzmanı op. dr. bilmem kim gibi tabelalarla dolu. Bu kadar şikayetçi olduğuma bakmayın ben hala İzmir’e yeterli yatırımın yapılmadığını düşünüyorum. Daha çok plaza ve rezidans götürür İzmir. Expo vardı ne oldu o kadar ihaleler güm. E bu ihaleye giren şirketlerin niyetleri de belli olmuş oldu yatırım İzmir’e değildi expoya idi… Neyse efendim herkese göre memleketi en iyisidir…

Alsancak’a geri dönüyoruz,

Belkide biraz yürürseniz kafasında rengarenk şapkalarla gezen genç bir kız görebilirsiniz. Muhtemelen şımarıktır kıyafetleri yok denecek kadar azdır/kısadır ve görünen yerlerinde de zaten markaları yazmaktadır. Elinde mutlaka elektronik bir cihaz vardır ve uzun süre yürümezler ya bir taksiye binerler ya da tanıdık bir honda civic’e atlarlar.

Bir diğer durak ise Bornova bence zaten İzmir 3′e ayrılıyor. Havaalanı, Gaziemir, Karabağlar tarafı Alsancak, Konak, Eşrefpaşa tarafı ve birde Bornova tarafı. En sakin yerler Bornova’da bence ya da nezih bir yer olduğu için kalabalık oluşu sakin olmasına engel olmuyor. Hep oranın havasının suyunun daha temiz olduğunu düşünmüşümdür ama gördük ki değilmiş. Bornova ve İnciraltı, Güzelyalı semtleri sanki emekli olunca ev alıp oturacağım semtlermiş gibi geliyor hep bana. Kafa dinleyebileceğin güzel yerler. Seferihisar’da bir dubai havası var ki onu başka bir yazıda anlatacağım. The Burj el Arab dikseniz tam Dubai olur orası…

İzmir kaça ayrılır demişken kimine göre İzmir 1′e ayrılır o da Eski İzmir ve hatta bazılarına göre 2 ye ayrılır Karşıyaka-Göztepe…

Serkan ÖZÇİM

Fotoğraflar: Fırat Çardak, Görkem Erbilgin, Evren Aydın

Merhaba sayın İzmir’liler ya da İzmir’i sevenler. Size ikinci yazımda hayatımın ikincilerinden bahsedeceğim. hehe yok tamam :)

Yine küçüklüğümden bir hatıra anlatmak istiyorum. Ben küçükken yani yaklaşık 5 yıl önce bir kitabevinde çalışırdım. Her ne kadar günlük 3 ytl maaş alsamda ve çalıştığım yer komşumuzun olsada ben iş hayatına “pazarlamacılık” sektöründen bodoslama dalmıştım. Ondan önce bir kez pazarda incik boncuk satma deneyimim olmuştu ama ondan da başka bir yazımda bahsetmek istiyorum.

Efendim annemin ve babamın zoruynan yaz tatilinde evde oturup arşın arşnı g.t büyüteceğime git hem kitap okursun hem harçlık çıkartırsın(oysa aldığım para yemek ve yol parasıyla bitiyordu) dediler. Bende eyvallah gidelim dedim ve temmuz ortasında başladım işe. İş yeri Alsancak’ta idi. A kitabevi diye bir yer belki bileniniz vardır. Gerçi artık yok. Kıbrıs şehitlerinin ara sokaklarındaydı. Böyle arkaya doğru up uzuuun bir dükkandı. Aralarda küçük küçük odalar, odaların içinden başka bir odaya girişler falan. Arka tarafında genelde antika plak ve çok eski kitaplar bulunurdu. Hele bir yer vardı ki (aslına dükkan daha önce bir Alsancak zengininin metresini attığı evmiş) süs havuzu var böyle kuş mu yunusmu tam hatırlamıyorum ağzından su çıkartıyor tabi ben orada çalışırken o havuzun mekanizması çalışmıyordu. Dükkanın sahibi olan “Hamit” bey yani komşumuz dükkanın her bir yanını ufak ufak “aporlo” döşemiş ve adeta inletiyordu dükkanı. Gerçi o daha yumuşak parçalar çalardı. Enrico Macias dinlerdi mesela (benimde Enrico hayranlığım burdan geliyor olsa gerek. Sen 13 yaşında çocuğa günde 5 saat Fransızca şarkı dinletirsen ben sana sabahları bonjour derim, bir şeyi yanlış yaptım mı “pardon” derim yani olacağı bu.

Her neyse işte ben bu kitabevinde 2 ay kadar çalıştım günlük 3 ytl aldım her akşam sanki beni test eder gibi paramı en son ana kadar bırakırdı, bende utanıp isteyemezdim taa ki bi akşama kadar…

Yine tezgahları topluyoruz dükkanın önünden yan tarafımızda bir bakkal vardı bende ona laf atıyorum. Hamit abi içerde biriyle telefonda konuşuyor. Ben topladım tezgahları çıkıcaz müzik setini kontrol etti kapattı ışıkları söndürdü kasadaki parayı aldı(sanmayın milyarlar var, 50 ya da 60 ytl anca, pek satış olmuyordu. Arada plak almaya gelen oldu mu yüzlerce dolar kaldırıyorduk ama işte o da arada.) Çıktık kıbrıs şehitleri caddesinde yürüyoruz. Konuşuyoruz öyle etraftaki tezgahtar kızlar hakkında yorumlar falan yapıyoruz. :) Şuna bak kahveyi dökecek şimdi, aa bak ayakkabıyı kendi deniyor ahaha gibisinden.

Ben hala söyleyemedim ama para mevzuunu :) En son ben yine söyleyemedim otobüse binerken kentkart yükletti 3 ytl bana :) anladım ki daha önce planlamıştı bunu. Teşekkür ettim ve 45 dk lık yolu geldik…

Günlerden bir gün yine Hamit abi dükkanı bana bıraktı ve bir işini halletmek için çıktı gitti. Ben oturup dergileri falan okuyordum. Beni oraya “100 temel eseri” okumam için gönderdiler ama ben vücut geliştirme dergilerinde ki erkek veya bayanların vücutlarına bakıp bakıp içimden ünlem içeren cümleler kuruyordum. Ohalar, Yuhalaralar havada uçuşuyordu yani iç dünyamda. Tam o sırada içeri bir ikizkenar üçgen girdi.
Amcamın vücut tam üçgen. Kollar deseniz vinç koluna benziyor yani recep ivedik görse “yau bunlar insansa ben hayvanım yau” diyeceği cinsten. Neyse adam girdi selam verdi bakmaya başladı vücut geliştirme dergilerine benim elimde de görünce ;
adam:ilgileniyor musun?
ben:eee, yok sadece okuyordum.
adam:sağlıklı olmak için çok gerekli bir spor vücut geliştirme, ilgilensen iyi edersin bak ne güzel boyun uzuyor dengelersin kilonla boyunu…..

ben o anlatırken sıkılmış hesap makinasıyla 9856 ile 192192 ü çarpmaya çalışıyorum sonra doğruyu bulduğu için hesap makinası ile gurur duyuyorudum ki bir soru sordu.

adam:ne kadar şu dergiler.
ben:eee şey bakayım listeden.(dergiler 2. el oldukları için üstündeki fiyatara satmıyoruz biraz indiriyorduk, ama dergiler gıcır gıcır yani.)
tekrar ben:1.5 minyon abi.
adam:hmm ama bunun üzerinde zaten bir minyon 250 bin yazıyor.
ben:hadi yaaa. o zaman 1 minyon yeter.
adam:al bakalım 5 minyon para üstü istemez harçlık yaparsın.
ben:ee şey sağolun teşekkür ederim ama alamam.
adam:al ulan işte uzatma.
ben ikizkenar üçgenden tırsmıştım ve almak zorunda kalmıştım ama parayı bozdurum kasaya 1 minyon koymalıydım. (o zamanlar milyon değil minyon derdim sebebini bilmediğim bir nedenden ötürü) bakkala sordum “yoğ lan git işine” dedi. Reklam ajansı vardı yanda oraya sorsam mı diye düşündüm yok artık dedim ne bu kahve mi bozuk para alacak. Hadi bakkalın yaptığı gibi “bir sakız al bozayım” yapsa. Bende 2 metre bir afiş yaptırıp parayı bozdursam üstüne borcum kalır.
Neyse bu mantıklı çıkarımlardan sonra parayı tamamen kasaya attım ve bir daha da bakmadım unuttum hamit abi akşam geldi dedi kaç dergi sattın ben uçuyorum tabi ıhlamuru fazla kaçırmışım sabah beri içiyorum…

Hatırlamıyorum valla dedim o da neyse tamam dedi ama bir dahakine yaz kaç dergi sattığını madem unutacaksın…

Neyse efendim fazla uzattım daha sonra devam ederiz Alsancak A kitabevi maceralarına… Kalın sağlıcakla.

Merhabalar efendim…

İlk yazımın olması münasebeti ile size kendimden ve İzmir’den bahsetmeyi uygun buldum.

Fotoğraf: Koray Atasoy

Bir çok ilki ben İzmir’de yaşadım.Hani “yahu İzmir’lisin tabiki ilkleri İzmir’de yaşayacaksın” diyebilirsiniz ama bir çok batı ilini(İstanbul,Bursa,Kütahya,Manisa…) 5 veya 6 şar defa gidip görmeme rağmen ilkleri hep burada yaşadım. Mesela ilk mini eteği burada gördüm, ilk boyuzun, ilk karadut şerbetinin, ilk tavuk döner ekmeğin, ilk kokoreçin, ilk gevreğin tadına burada baktım. E yine diyebilisiniz bunlar hep İzmir’in simgesi şeyler. Mini etek kökeni avrupaya dayanan bir kıyafet ne alakası var İzmir’le değil mi efendim.

İlk gördüğümde bayağı şaşırmıştım aslında ben bu kıyafeti. Bir abla giymişti karşımızdan geliyordu bense annemin elinden tutmuş yoldaki taşları ayağımda vurup ilerletiyordum. Gittiğim yere kadar götürmeye niyetliydim o taşları ama kaldırımlar falan denk geldimi oralara çıkaramıyor ve taşı elime alıyordum annemse bütün oyun hırsımın içine eden şu sözleri sarfediyordu. “Oğlum bırak, yerden alma pis şeyleri” ya anne sen ne bilirsin taş sektirmeyi bırakta işimi yapayım diyemiyordum tabi taşı orada bırakıp yoluma gidiyordum.

Her neyse, abla giymiş mini eteği karşımızdan geliyor bacakları görünüyor ve çok estetik bir görüntü var. Bacaklarının rengi benimkilere hiç benzemiyor. Onunkilerde ton farkı yok dizinden altındaki bölümde ama benim bacaklarım yara ve bere içinde ayrıca dizimden aşağısının rengi ile yukarısının renginin tonu tutmuyor birbirini. Onunkilerse tek renk. Sonra iyice bakıyorum ve farkediyorum ki bu rengi sağlamak için bacağın üzerinde bir şey var. Nedir o? Evet çorapmış. Abla kurnazlık yapıp bacağının renk uyumunu sağlamak için bacağının rengine yakın bir çorap giymiş. Küçük aklımla bu yorumu yapabildiğim için o aralar kendime gurur duyuyordum.(daha okula bile başlamamışım o zamanlar) Ama bir sorun vardı o rengin adı neydi ya?. Yok bulamıyordum turuncu değil kırmızı değil ama o ablanın bacaklarının etine “ten” deniyormuş onu öğrendim. Bende de ten varmış mesela ellerimin üstü falan hep tenmiş. Vücudum ten ile kaplıymış. E bende yine o küçük aklıma buna ten rengi demeye başladım. İlk cümle içinde kullanışımı ise istop oynarken yaptım. Millet benim kadar zeki olmadığı için kaldı öyle “ten rengi ne renk be” diyenler falan çıktı. Düşünün şimdi;

5 yaşındasınız istopta ebesiniz ve top elinizde herkes durmuş sizden renk bekliyor gidip tutmak için. Siz yani ben diyorum ki;
ten rengi…

uzuuunca bir sessizlik taki benim bütün herkesi kafalarından topla ebeleyince son buluyor. Herkes o nasıl renk ya nerden bulunur ki ten ne demek? gibi sorulara cevap arıyor ben sırayla herkesi ebeliyorum. İstop tarihine geçen bu hareketim ile ödül bile aldım. Dünyanın en iyi istop oyuncusu bendim artık, bir kerede bütün oyuncuları ebeledim yaşasın yihhuuu. hahaha artık sıradaki renk olan fuşya’ya geçebilirim. Fuşya deyip bu sefer daha fazla kişi ebelemeliydim. Evet yapabilirdim bunu ama önce fuşya ne renk bi onu bulayım…Fulya’yı andırıyor ama Fulya ne renk ki…off…

Yaşasın mini etek işe yaramıştı ve ben istopta rekor kırmıştım. Artık mahallenin kızlarından Ceren ve Merve ben hangi oyunu oynuyorsam onu oynayacaklardı. Seni seviyorum mini etek…

Bir dahaki yazımızda görüşme üzere hoşçakalın efendim…
Serkan Özçim