Pişştt!
Kız kime diyom? Baksana kör olmayacası?
Efendim? ( Şaşırmıştı, kendisine böyle seslenen kadını önce çıkartamadı. Tanıdık geliyordu siması ama tanıyamamıştı. “Tanımak zorunda mıyım?” diye geçirdi aklından.)
Kız ne güzel olmuşsun. Büyümüşsün maşallah!
( Kız “La havle…” modunda.)
Sağolun.
Yavuklun var mı kız senin?
“Yok dayanamayacağım şu kadına. Şeytan diyor bir tane geçir. Töbe töbe… İnsanı günaha sokar böyleleri…”
Ey koca şehir!
Kimleri ezip de geçtin?
Kimler yok olup gitti?
Denizine mi sormalıyım? Kaç kişi yok oldu sularında diye yoksa sana mı sormalıyım?
Ağzın olsa, konuşsan benimle, anlatsan yokuşunun sokaklarında kimler geçip gitti? diye uzun bir hikaye anlatsan. (daha fazla…)
Sokaklarda yürüyordu, torbası elinde. Ne vardı torbasında? Bilemiyorum. İri gözlerine takılıp kalmıştım. Esmer, ufak boylu, 8-9 yaşlarında bir oğlan çocuğuydu. Karşımdan gelip geçiyordu, derdinin büyük olduğu hissiyatine kapılıyordu insan.
Birden ürperdim, rüzgarla birlikte onun torbası yere düştü ve benim yanıma kadar sürüklendi. İri gözleriyle baktı bana. İri ve simsiyah…
Artık uyanın! Hristiyan,
yahudi, ister kafir olalım,
içimizi korkuyla titretecek an geldi,
işte ağırıyor yeni gün.
Kutsal kitap, gerçeğiyle bizi eğitti,
o anın geldiğini sezdiren belirtiler
artık çokça görüldü.
(daha fazla…)
Yataktan huzursuzca kalkmış, dikkatli gözleriyle odasına göz geçirmişti. “Her şey aynı.” diyerek, canı sıkılarak kalkmıştı yeni güne. Onun her günü aynıydı. İtiraf bile etmek istemiyordu bunu kendine. Bazen canı yataktan bile çıkmak istemiyordu. Hayattan kopmuş, soyutlanmış hissediyordu kendini.
“O olsaydı…” dedi kendi kendine fısıldarmış gibi. Ama yoktu. Hayat devam ediyordu. Klasik olan bazen söz olarak dile getirilen bu mana ona o kadar manasız geliyordu ki! Tekrar canı sıkıldı. Kalktı ve her zaman giydiği ropdöşambırını giydi. Yüzünü yıkamadı yine. Traş da olmadı. Traş bıçağı bile paslanmıştı. Biliyordu kötü göründüğünü. Umurunda değildi bütün bunlar…
Bir insanın ihtiyacı nedir? “Bu da soru mu?” diyebilirsiniz.
Evet ama cevabını istiyorum.
Ben söyleyeyim mi? Bence bir insanın ihtiyacı; doymak, barınmak, kuşanmak ve sağlıklı olmaktır.
Bunun dışında geri kalan ihtiyacımız yok.
Bu saydıklarım içinde yer almayan hiçbir şey için tüketim yapmak zorunda değiliz.
Öyle bir hakkımız da yok lüksümüz de!
Türkiye’de bir zamanlar, eskilerin deyimiyle “fakirleri aç bırakmayan kültürün” şimdi magazinel kültüre yenik düştüğünü, “komşusunu aç bırakmayan” kültürün dirilmesiyle açlıkla savaşılınabilineceği kanısındayım.