İzmir takımı Altay’ın hedefi, Süper lig.

İyi de… Puandan önce para lazım.

Kasa boş, borç deve yükü.

Akıllıca formülle, nakdi-ayni yardım turuna çıkıldı.

Yumurta, turşu, salça, yağ, sabun, mazot, deterjan kim ne verse alındı.

Stat, forma verildi, kombine biletler de satıldı.

Moral yerine geldi. Kulüp Başkanı Ahmet Taşpınar, vali, belediye başkanlarını tribüne davet etti:

“ Destek verecekseniz baştan… Sonunda değeri olmaz…”

Dileği de olmadı. Davetliler gelmedi.

Babası Trabzonlu, kendisi Bursa doğumlu fırıncı Ali’den ses geldi:

“ Karnı aç yiğit, savaş kazanamaz…”

Kulübün bir yıllık ekmeğini verecek.

Takım 3 puan alırsa baklava;

Beraberliğe kurabiye gönderecek.

*    *

Fırıncı Ali’ye “Neden?” dedik.

Birilerine ders verircesine anlattı:

“ 10 yıldır İzmir’deyim. Burada kazanıyorum. Futbolu seviyorum. Altay’ın tesisi, Gaziemir’de fırınıma yakın…

Topçu uşaklara sıcak ekmek götürürüm.

Onlar yer, iyi koşar, takım coşar.

Şampiyon olursa, İzmir kazanır…

İzmir kazanırsa, ben kazanırım.

Karadenizlinin hesabı budur.

Anlamayan odundur…”

*     *

Ne valisi, ne müdürü, ne vekili, ne reisi…

Hepsine bedel çakma İzmirli, Laz Ali.

Yağ, yumurta vardı.

Ekmeğiyle sofra zenginleştirdi.

Diğerleri ne verdi?

Bilge kişiler der ki:

Başarmanın ilk şartı; işe başlayacaksın.

İkincisi; isteyeceksin. İstenmeyen işe başlanmaz.

Üçüncüsü; çalışacaksın. Çalışmadan kimse kazanamaz.

Dördüncüsü; İnanacaksın, inandığını herkese anlatacaksın.

Ve göreceksin ki, başarıya çıkan her basamak mutluluk getirecektir.

Malum, 12 Eylül referandum.

Yaklaşan her gün tansiyon artıyor.

Havalar sıcak… Piyasalar bozuk… Siyaset gergin…

Canı sıkılan, vakti boş bulan diğerine soruyor:

“Evet mi, hayır mı?

* *

Sonuç, sanki papatya falına bağlı.

Kim ne yapıyor, nasıl çalışıyor?

Hangisi kazanmayı daha çok istiyor?

Ayrıntıya bakan yok…

Hele İzmir…

“Kesinkes hayır çıkar” ezberinde!

* *

Evdeki hesap çarşıya uymazsa kimse şaşırmasın.

Öncelikle, AKP’nin İzmir örgütü başarıyı çok istiyor.

Bunun için İl Başkanı Ömür Kabak “İzmir’den hayır oyları çok çıkarsa, görevimi yapamadığım için istifa edeceğim” diyor.

Siyasi geleceğini koyuyor.

İstediğini başarmak için esnafa mektup, evlere CD, kitap broşür ne varsa gönderiyor.

* *

Çiğli’de partili kadınlar, iftar sonrası kahvehanelere giriyor.

“Ağabeyler, amcalar, babalar…” diye söze başlıyor.

AKP İlçe Başkanı Funda Özçoban, “ Bilmediğinizi, anlamadığınızı bacınıza sorun” ısrarıyla herkesi ikna noktasına getiriyor.

Kim derdi ki, AKP’li kadınlar kahvehanelere girecekti.

* *

Bir başka görülmemiş çalışma

Partinin gençlik kolu üyeleri, rock barlara, metalci gençlerin mekânına giriyor.

Üç- beş kişi demeden anayasayı anlatıyor.

“Sizin gibi özgürlükten yanayız… Daha çok demokrasi istiyoruz” sözü veriyorlar.

Bir başka yerde; Menemen’in Yahşelli köyünde bir milletvekili, kavurucu sıcakta tek başına “evet” demeleri için tarla tarla dolaşıyor.

* *

Karşı cephede ne var?

“Burası İzmir, kimseye geçit vermez” hurafesi, rehaveti.

“Sen ondansın, ben bundanım” kısır muhabbeti.

* *

Göreceğiz kim kazanacak?

Karınca mı? Ağustos Böceği mi?

İzmir Kalkınma Ajansı hedef koydu:

“Önce marka olmalıyız…”

Şehrin marka olması için ihale açıldı.

Yedi kıtadan firmalar geldi.

Art Grup adı verilen konsorsiyum (çok ortaklık) kazandı.

İçinde ne kadar İzmirli var bilinmiyor ama…

Grup hemen işe daldı.

Dediklerine göre;

İzmir’in önde gelenleri ve ilçede yaşayan 600 kişiyle…

17 ayrı şehirde 2 bin vatandaşla…

10 ülkede 700 yabancıyla…

İzmir’i, İzmirlileri konuştu, ne bildiklerini sordu.

* *

Bu görüşülenler demiş ki;

“ İzmir cana yakın, kültürlü, modern gibi pozitif kavramları çağrıştırıyor…”

Yine tespite göre yabancıların yüzde 94’ünün İzmir hakkında bilgisi yokmuş.

* *

Çalışmaları toplayan kent markacı gruptan Charles Wright, tespitini patlattı:

“ İzmir’de gizli bir cevher, saklı bir cennet var…”

Neresi, nasıl detay vermedi. Şiirsel sıraladı:

“ Yemeğinden havasına, mutlu insanından tarihi dokusuna çok zenginlik var… Bu zenginliğe para harcayacak turistlerin gelmeni sağlayacağız… Örneğin zeytinyağı neden dünya markası olmasın? Çalışma tamamlandığında dünyanın her noktası İzmir’i duymuş olacak…”

Charles biraderimi ilk gördüğümde sarılacağım.

Ve diyeceğim ki:

“ Daha önceleri nerelerdeydin?”

* *

Kent markacı grubun eş başkanı bir Türk. Fehmi Özkan.

O daha iddialı.

Coşkuyu veriyor:

“İzmir, hemen her alanda patlamaya hazır şehir…”

Taktiği farklı:

“İzmir’i, İzmirliye anlatmak değim, hedef kitleye gerektiği gibi anlatmak gerekir…”

Markacı grubun programına göre;

Kim, nerede, ne yapacak, dört ay sonra belirlenecek, uygulamaya başlanacak.

Fehmi kardeşimizi de görürsem, ona da sarılacağım, diyeceğim ki:

“Nasıl geçti bilgisiz o güzelim yıllarımız…”

* *

Bundan sonra kimse ağzını açmamalı.

“Kimliksiz kent”, “ 8 bin 500 yıllık faili meçhul”, “Şehir görünümünde kasaba” geyiği yapmamalı.

Çıktık açık alnımızla…

Marka olmaya gidiyoruz marka!

Allah utandırmaya…

19 yıl önce. Temmuz 1991.

Bakanlar kurulu kararıyla Muğla’ya vali atanır.

Lale Aytaman.

Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk kadın valisidir.

Ulusal bir gazetenin haber müdürüyüm.

Herkes şaşkın, ben daha şaşkın.

Cumhuriyet tarihinde bir ilk…

Bir Mülkiyeli değil, kaymakamlık görmemiş.

Üniversitelerde Almanca hocası.

Evli, lisede okuyan bir çocuk annesi.

Ne yapar? Nasıl becerir, dağ-tepe nasıl dolaşır?

Meçhul, muamma…

*       *

Kadın valiliği isteyen merhum Cumhurbaşkanı Turgut Özal.

Hükümete bildiriyor.

Dönemin İçişleri Bakanı Mustafa Kalemli, Aytaman’ı arıyor.

İkna için bizzat ayağına kadar gidiyor.

Tereddütler gideriliyor, 47 yaşındaki Lale Aytaman Muğla’ya en büyük mülki amir oluyor.

*       *

Memuriyet bilgisi, kamu tecrübesi yok…

Yasa, yönetmeliklere hâkim değil…

Askeri, polisi, jandarmayı, muhtarı tanımıyor…

Bölgeyi tam olarak bilmiyor…

Halka ne anlatacağını kestiremiyor.

Ama yılmıyor.

Geceyi, gündüzle birleştiriyor.

Azimle, gözünü karartarak işlere dalıyor.

*      *

4 ay sonra iktidar değişiyor.

Sonrasında üç ayrı hükümet geliyor.

O hala yerinde duruyor.

Muğla’ya üniversiteyi başlatıyor.

Bodrum’a havaalanı geliyor.

Turizmin planlamasını çıkarıyor.

Marmaris, Bodrum, Fethiye’ye hatta köylere alt yapı getiriliyor.

Halk onu seviyor, o halkla yürüyor.

*        *

Kadın vali, 4,5 yıl sonra “yeter” diyor.

Bu kez siyaset bırakmıyor.

Muğla’dan milletvekili yapıyorlar.

Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi komisyonuna seçilen ilk Türk milletvekili oluyor.

Halen de konseyin onur üyesi.

*       *

Gitti… Bir daha kadın vali gelmedi.

İlkti, hep tek olarak kaldı.

Var mı bir bilen?

Neden kadın valimiz hala yok?

Bir hayvan aşığı düşünün.

Kara sevdalı gibi.

Varını, yoğunu, aklını, ömrünü hayvanlara adayan.

* *

Bu tutkuyla, sekiz yıl önce İzmir hayvanat bahçesine işçi olarak girer.

O dönem, kentin simgesi fil Pak Bahadur vardır.

Birbirlerine ısınır, adeta bütünleşirler.

Zamanla dişi fil Begümcan getirilir.

İki Asya fili, onun tek uğraşı olur.

* *

Hislerini anlayabilmek, isteklerini öğrenmek için eğitim şarttır.

Profesyonel hayvan bakıcılığı programına başlar.

Sertifikasını alır.

Yetmez.

Üniversite sınavına girer, Veteriner Laborant ve Teknikerliği bölümünü kazanır.

Ama yabancı dil şarttır.

İşe devam ederken, okul ve lisan eğitimini tamamlar.

Belediye, uluslar arası eğitim için Avrupa Hayvanat Bahçeleri Birliği (EAZA) desteğiyle İsrail’e gönderir.

* *

İşçi Rıdvan Ergüzer’e yine yetmez.

Yıllık izninde, kendi imkânlarıyla yollara düşer.

Avrupa’ya gider, hayvanat bahçelerini inceler.

Asya fillerinin anavatanı Tayland’dır.

Dişinden, tırnağından artırır.

Taylan yağmur ormanlarında fillerle birlikte yaşar.

Tavır, davranış hatta çığlıklarını ezberler.

* *

Doğal yaşam Parkı’nda Pak Bahadur’ un yerine gelen erkek fil Winner ve Begümcan’ın sorumlusudur.

İster ki; azmi ve çabası başkalarına örnek olsun.

Üniversite mezunu olarak hakkı teknisyen kadrosunu ister.

Yönetim, kabul etmez.

“Değerim yoksa başka yere gideyim” der.

“Olur” yanıtını alır ve gönderilir.

* *

O yani işçi Rıdvan, yine belediye çalışıyor.

Ama fillerden çok uzakta.

Çöp topluyor.

Tır muavini olarak gün boyu atıkları ana çöplüğe taşıyor.

Hayvan sevgisi hiç eksilmemiş.

Sinekleri bile kovmuyor!

****************

YAZAR NOTU: Olayı gündeme getiren “bizhayvanseveriz.com” grubuna teşekkürlerimle.

İzmir Büyükşehir Belediyesinin meclis onaylı 26 yönetmeliği vardır.

Alanı, konusu, sektörü, hizmetine göre kuralları belirler.

Yaptırımları içerir.

Bunlardan biri;

İlan ve Reklam yönetmeliğidir.

Kenti görsel kirlilikten kurtarmak…

Korsanlara izin vermemek…

Haksız kazançları önlemek…

Disiplin ve standart getirmek…

Belediyeye gelir yaratmak için hazırlanmıştır.

*       *

2000 yılında yürürlüğe kondu.

2008’de değiştirildi.

Meydan, bulvar, cadde, yapı, kamu alanı, park, bahçe her ne kadar yer varsa…

Buralara konulacak reklam araçlarının şekli, ölçüsü belirlendi.

Hatta çizgilerle gösterildi.

Billboardların sayısı, mesafesi izne bağlandı.

Her kim ki, bir bez afiş asacak;

İsmini, iznini, mührünü koyacaktı.

*      *

Yönetmelik emreder:

Sinyalizasyon, elektrik direklerine afiş bağlanmayacak.

Üst geçitlere bez asılmayacak.

Zemin kat üstündekilere reklam taşmayacak.

Kamu ortak kullanım alanları korunacak.

Her tarafa reklam panosu konulmayacak.

Bunlara uymayanlara;

Kabahatler kanununa göre cezalar yazılacak.

*      *

İzmir’de gören gözlere, bakmasını bilenlere…

Tablo ortada.

Her türlü korsanlık meydanda.

Maalesef yönetmelik rafta.

Yasağı uygulayacakların dev posterleri duvarlarda, kavşaklarda…

*       *

“ Welcome İzmir” kibarlığıyla…

“Goooooolllll…”

Tam 10 yıl böyle bağırdı.

Her seferinde ayrı bir heyecan, coşkuyla.

Bu onun işiydi.

Topu kaleye girerken görecek;

Boğazı yırtılıncaya kadar haykıracaktı:

“Goooooolllll…”

Bu kez öyle olmadı.

Çünkü bir şey görmedi.

Arkadan gelen muzip sese inandı, aniden coştu.

Daha doğrusu, sokak diliyle…

Gaza geldi, dolmuşa bindi.

“Şampiyonuzzzzzzz”

*      *

İşte o anda yer yerinden oynadı.

Tribünler sallandı, insanlar sahaya aktı.

“Ne yaptın” diye bağıran sesle…

Kendine geldi, başından aşağı ter boşandı ama…

İş işten geçmişti.

Koca Fenerbahçe’ye haksız bayramı başlatmıştı.

*      *

Saraçoğlu’nun kıdemli anonsçusu Hakan Bingül, 43 yıllık yaşamının golünü yedi.

Taraftar saldırdı, yöneticiler fırçaladı.

“Halkın huzur ve sükûnunu bozmak” suçundan…

Polis gözaltına aldı, savcı serbest bıraktı.

Muhtemel dava açılacak. Kamu adına.

*      *

Anonsçu Hakan ne kadar suçlu?

*      *

Şöyle bir savunma yapsa ne olur?

“Hâkim bey… Bu olay, yüksek heyecanın eseridir. İzmir’de de, dünyanın en büyük fuar organizasyonu EXPO 2015 için tüm kent ayaktaydı… Milano ve İzmir çekişiyor, oylama yapılıyordu. Şehirde yüz binlerce kişi şölenle, konserle sonucu bekliyordu. Bir ara devletimizin valisi kürsüye çıktı, mikrofonu aldı, “EXPO’yu kazandık. Hayırlı olsun” dedi. Herkes sarmaş dolaş oldu… Bağıran, bayılan birbirine karıştı… Bir dakika sonra Vali Cahit Kıraç sustu. TRT, canlı yayında “İzmir kaybetti” anonsunu yaptı… Koca Vali üzgün, şaşkın halde halka “ Üzüntülüyüz… Ancak bu İzmir için son değil” diye seslendi… Ama bu olay, valla billâh benim için sondur”

*       *

Adaletin özü, hak ve eşitlik ise…

Karar beraattır.

İşimiz muhasebecilik değil.

Mahkeme kurmak hiç değil.

Dikkatimizi çeken raporda…

Mantık ve sağduyuyu paylaşımdır.

*      *

Yasa gereği, belediyelerin gelir-gideri denetlenir.

Meclisin seçtiği üyeler bu işle görevlendirilir.

*       *

İzmir Buca Belediyesi 2009 denetleme raporundan:

Temsil ağırlama gideri 168 bin 770 lira.

Resmi, dini ve milli bayram ilan bedeli 195 bin 515 lira.

Spor derneğine yardım 145 bin 300 lira

Başkanlık makamı kahvaltı-yemek 29 bin 972 lira

Müzik ve dans festivali yemek 12 bin 690 lira

Öğretmenler günü kokteyli 19 bin 656 lira

Pansiyon adlı tiyatro oyunu 18 bin 290 lira

Briç turnuvası yemek 12 bin 150 lira.

Briç turnuvası kokteyl 15 bin 228 lira.

Edip Akbayram konseri 62 bin 450 lira

Edip Akbayram ekibi yemek gideri 3 bin 307 lira.

5. Kiraz şenliği ikram 11 bin 016 lira.

Kutlamalara çiçek gideri 10 bin 578 lira.

Şiir yarışması kokteyli 5 bin 940 lira

Fotoğraf sergisi kokteyli 5 bin 940 lira.

Vs… vb…

*       *

Aynı komisyonun tespitleri:

Teknik eleman (mimar, inşaat mühendisi) bulunmamaktadır.

Yeterli sayıda görevlendirme yapılmalıdır.

Hukuk işleri, Yapı kontrol, Ruhsat-denetimde…

Yazışmaları yapacak bilgili eleman yok, ciddi gecikmeler var.

Evrak biriminde bilgisayar bile yetersiz. Acilen giderilmeli.

Ruhsat yazılımında çok ciddi sıkıntılar, gecikmeler vardır, personel yok.

*       *

Tespitlere devam:

Ruhsat müdürlüğü personel araç yokluğundan…

Gereken denetimlerin yapılmadığı…

Gecikmelerin meydana geldiği…

Personelin eğitimsiz olduğu…

Demirbaşların yeterli olmadığı…

Bu nedenle rahat çalışılamadığı…

Diğer müdürlüklerde…

Araç ve iş makinelerinin oranım maliyetinin yüksek olduğu…

Mutlak yenilenmesi belirlenmiştir.

*       *

Vicdan sahibine sorsak:

İlaç mı, ruj mu?

Hangisi?

Eğer iddia doğruysa…

Eğer yanıtı bulunamıyor…

Veya verilemiyorsa…

Bu insanlık ayıbı hepimizindir.

Ve bu ayıp…

Yüzümüze yapışan, bir daha çıkartılamayacak, gelecek nesillere taşınacak utanç yaftasıdır.

*      *

Doğa ve Hayvanları Koruma-Yaşatma Federasyonu diyor ki:

“ İzmir’de kedi ve köpekler, fare zehri ile katlediliyor!”

Korkunç olayın iddia değil, gerçekliğini olay tanıklarına dayandırıyor.

İsim ve dilekçelerini veriyor.

Yetkililerin duyarsızlığını, yaşanılan çaresizliğini yansıtmak;

Kaderini belirleme şansı olmayan, titreyerek, ağzı köpürerek, inleyerek yaşamları sonlandırılan kedi ve köpeklerinin hakkı için soruyor:

“ Neden?”

*      *

Haklı isyanları dorukta.

Çalmadık kapı, başvurmadık makam bırakmamışlar.

Bitmeyen katliamı öğrenmek istiyorlar.

Belediyelerden umutları yok, çünkü suçlular.

Valiliğe…

İl Çevre ve Orman Müdürlüğü’ne başvuruyorlar.

Elektronik postalarla, bilgi dinmeye çalışıyorlar.

Sordukları hep aynı:

“Neden?”

*       *

Sahi neden?

Lafa gelince; çağdaş, her türlü hak-hukuka saygılı, özgürlükten yana, canlıya hayran, yeşile baygın varlıklarız.

İzmir gibi, ülkenin batıya açılan penceresi kentte yaşıyoruz.

8-9 bin yıllık geçmişimizden söz ediyoruz.

İnsanlık deyince burnumuzdan kıl aldırmıyoruz.

Sadakati, sevgisine asla ulaşamayacağımız…

Köpek ve kedileri, fare zehriyle öldürüyoruz.

Sokak ortasında, çocukların önünde.

Neden?

Kısa adı İZGEP.

Açılımı; İzmir Geliştirme Platformu

Bağımsız, tarafsız, özgür irade ve söylemli…

Bir fikir grubu veya düşünce topluluğu.

Çarşamba günleri toplanır.

Etkili, yetkili isimler dinlenir.

Şehre katkı yolları aranır.

*      *

Son konuk; Vali H.Cahit Kıraç’tı.

İzmir’de 3 yılı tamamlayan Vali’nin gözlemi:

“Un var, şeker var, yağ var…

Helvayı yapmayı bilmiyoruz”

*      *

İzmir’i, İzmirlileri böyle özetledi.

Sebeplerini söylemedi.

*       *

Teşhis doğru.

Aksini de savunan yok.

Helva yapmayı beceremiyoruz.

Onun için giderek köyleşiyoruz.

Adana, Antep, Kayseri, Konya, Eskişehir, Bursa ve hatta Samsun imrenerek izliyoruz.

*       *

Sözüm; helvaya.

Helva kavurmak veya yapmak…

Herkesin harcı değildir.

Unu, yağı, şekeri koyarsınız da…

Beceri yoksa, ayar bilinmezse; mideye inmez, çöpe gider.

*       *

Helva denilen tatlıda;

Kullanılacak tencerenin cinsi…

Kaşığın tahta olması…

Ocağın kısık yanması…

Yağın, unun oranı…

Su veya sütün yavaş yavaş yedirilmesi…

Unun, renge göre harmanlanarak kavrulması…

Pişme sırasındaki sabrın, dinlendirilirken gösterilmesi önemlidir.

*      *

Lezzetli helva yapmak;

Yaratıcı düşünebilmektir.

Ayar tutturmaktır.

Ölçüyü bilmektir. Sabırlı olmaktır.

Ötesinde…

Tencerenin malzemesine sevgi katabilmektir.

*       *

Soramadım Sayın Vali’me…

İzmir’de var mı böyle vizyon?

Söyleyemediğiniz bu muydu?

İzmir’de ekmek kaç kuruş?

350 gram 75 kuruş.

Belediye ekmeği kaç kuruş?

300 gram 40 kuruş.

Fırıncı bu paraya satamaz mı?

*     *

Düşünelim.

Büyükşehir Belediyesi koca ekmek fabrikası kuracağına…

Suyu, elektriği kasasından ödeyeceğine…

Parka, yola, kaldırıma satış büfesi koyacağına…

Hizmet adıyla büyük zarara gireceğine…

Fırıncı esnafını da mağdur edeceğine…

Bir formül bulunsa!

*      *

Fırıncılara çağrıda bulunulsa:

“ Ekmeği, benim sattığım kuruştan verin…”

Veya fırıncılar gelse ve önerse;

“ Ey yetkililer, biz işyerimizde bir köşe açalım.

Bir görevlinizi koyun, sizin fiyattan satış yapsın.

Kira istemeyiz. Her semtte, hazır yeriniz olur.

Belediye de zarardan kurtulur”

*      *

Uzlaşıyla güzel tablo oluşur.

Belediye ile fırıncı el ele.

Partili, meclis üyesi Fırıncılar Odası Başkanı da laftan kurtulur.

Büfe kirliliği yaşanmaz.

Fırıncı da karnından konuşmaz.

*      *

Belki bir başka öneri getirilir.

Fırıncılar der ki;

“Yarısını belediye, yarısını biz verelim.

Fakir fukaraya bedava ekmek yedirelim.

Tüm şehir olmasa da…

Kenar semtleri güldürelim”

*      *

Olmaz mı?

Olur. Çok da güzel olur.

Nasıl olacak?

Belediyenin en yetkili ismi; haftalardır masasında bekleyen dosyaya baksa…

Veya fırıncıların beklediği randevuyu verse…

İş hallolacak.

*       *

“Allaha kurban, eve kavurma” hesabı…

Herkese yararlı olacak.

İzmir’de büyük belediye fırını büyütecek.

Günlük ekmek üretimini artıracak.

Kaldırıma, parka, durağa yeni satış büfesi koyacak.

Gramajı biraz küçültüp…

Ekmeği 40 kuruştan satacak.

Vatandaşı mutlu kılacak.

*      *

Peki, fırıncı esnafı ne yapacak?

*       *

İzmir Fırıncı Odası Başkanı:

“Kendi politikasıdır. Yorum yapmam”

*       *

Oda Başkanı Nejdet Durmuş, hoş insandır.

Mesleğin içinden gelmiştir.

Oda tarihine de damga vurmuştur.

Mesleğin kavgacısıydı.

Lafını esirgemezdi.

*      *

Siyasete girinceye kadar.

İki yıl önce CHP’ye girdi.

Hem küçük, hem büyük belediyenin meclis üyesi oldu.

Sonra aniden sustu.

*     *

Düne dönelim, neler demiş?

İzmir Fırıncılar Odası kongresi (9 Haziran 2005)

O dönem Esnaf Birliği Başkanı, şimdiki Milletvekili M.Ali Susam.

Durmuş’a destek için kürsüde:

“Ekmeği ucuza satan belediye başkanı, farkı cebinden mi koyuyor… Belediye işçisini, kaynağını kullanıyor, öyle ucuza satıyor… İzmir’de halk ekmek olamaz, olmamalı…Ekmeği politika aracı yaptırmayız..”

Nejdet Durmuş, “Aynen… Aynen öyle” diyor.

*      *

Fırıncılar Federasyonu Genel Kurulu’nda Durmuş isyanda:

“ Federasyon belediye fırınları kapamakta başarı sağlayamadı…

Fırıncının ekmeği ile oynanıyor” (22 Aralık 2005)

Durmuş’un gıda fuarında panelde konuşması:

“Belediyeler ekmekten elini çekmeli… Ekmeği ucuza satıyorlar, o zaman “Fırıncılar halkı kazıklıyor” diye algılanıyor.”

*     *

Parti rozetli, fırıncı etiketli…

Sıfatında çifte belediye meclis üyesi ekli…

Nejdet Durmuş’a bugün soruyorlar:

“ Belediyenin ekmeğine ne dersin”

“Yorum yok…”

*     *

Olmayan lafa karşı laf mı olur?

O zaman…

Bizden de yorum yok!

Papatya falı gibi.

Satılacak, satılmayacak…

Davası bitecek, bitmeyecek…

Satışı iptal edecek, edilmeyecek…

Teminatı yanacak, yanmayacak…

Ve sonunda;

Alıcı çıkacak, çıkmayacak.

*      *

İzmir Limanının bahtsızlığı.

Türkiye’nin en büyük ihracat limanı.

Yarım asından fazla süre hizmet veriyor.

Ege ihracatının neredeyse tümü buradan yapılıyor.

Ama kaderi bir türlü değişmiyor.

*      *

3 Mayıs 2007’de özelleştirme ihalesine çıkarıldı.

1 milyar 275 milyon dolar veren konsorsiyum kazandı.

Ege İhracatçılar Birliği de ortakları arasında yer aldı.

Ama özelleştirme kararına dava açıldı.

Tam 29 ay sürdü.

Danıştay’ın kararı ile hukuki engel kalktı.

Bu kez küresel ekonomik krize yakalandı.

*      *

İhaleyi alan Global-Hutchison ve EİB ödeme güçlüğüne girdi.

Süre istedi, “Nisan’da toparlanırız” denildi.

Özelleştirme İdaresi kabul etmeyince, 15 milyon dolarlık teminat da gitti.

*      *

İhalede ikinci gelen Çelebi Holding’e teklif götürüldü.

Önceki ihaleyi 5 milyon dolar farkla kaçıran Holding, bu kez “Şartlar değişti” dedi.

Düşünme süresi istedi.

45 olmadı yasal olarak 90 gün beklenecek.

“İstemiyorum” derse, çok zayıf ihtimalle üçüncü teklif verene gidilecek.

Arkas Holding’e…

İlk ihalede 1 milyar 230 milyon dolar veren Arkas’a, rakamı yükseltmesi istenecek.

Kabul görmezse, yeniden ihaleye çıkacak.

*       *

En az bir yıl daha gidecek.

*       *

Biz yine papatya falına dönelim:

“İzmir’in yüzü gülecek, gülmeyecek…

Gülecek, gülmeyecek…

Gülecek, gülmeyecek…

Bir taşocağı düşünün:

Ruhsatı eski Bornova Belediye Başkanı’nın ‘oluru’ ile verilsin…

Tahsisli alanını istediği gibi genişletsin…

Bakanlıkça yönetmeliği aykırı üretimi belirlensin…

Bölge halkını sokaklara döksün…

Çevredekiler kapanırken, o çalışmaya devam etsin…

Ormanlık koruma yollarını betonlaştırsın…

Yeni Belediye Başkanı tarafından ruhsatı iptal edilsin…

Savcılıkça soruşturma açılsın…

Büyükşehir Belediyesi’nce mühürlenmesin…

Üstüne üstlük…

Bu koşullarıyla Büyükşehir Belediye şirketi ihalesine alınsın…

Düşük fiyat verdiği için ihaleyi kazansın…

Ve tıkır tıkır çalışsın!

*      *

Nasıl anlatacağız?

Hukuk devleti olduğumuzu…

Yasa ve yönetmeliklere inandığımızı…

Adaletin varlığını…

Yöneticilerin tarafsızlığını…

Dolayısıyla neyi savunacağız?

*      *

Konu; taşı ocaktan çıkaran firma değildir.

Devlet kurumlarının durumudur.

Vilayeti, belediyesi, adaleti, orman idaresi yetmedi bakanlığı eksik kalıyorsa;

Bir yerlerde bir yanlışlık vardır.

O yanlış, vatandaşın güvenine vurulan darbedir.

Ve o yanlış, inançların yıkılmasıdır.

*       *

Mesele, hak ve hukuka saygıdır.

Bunun aksine yol açılmamasıdır.

*       *

Yoksa…

Taşocağı neden kollanmakta,

Firması neden korunmakta,

Ruhsatsızlıktan niye mühürlenmemekte,

Belediye şirketine nasıl mal satmakta,

Ormandaki talana niçin göz yumulmakta…

Soruları ve sorgulaması haddimiz değildir!

*       *

Vatandaşın boyu-posu bellidir.