” Meraklısına…
Ruhsat sahibinden…
Az kullanılmış…
Bakımlı…
Motor kaporta yenilendi…
Motor yüksek devirde bile tam randımanlı, sessizlik garantisi…
Kontrolleri yapılmış…
Trafiğe çıkarılmamış…
Charter’a verilmemiş…
Şık, sportif…
Otomatik vitesli…
Dijital kumanda paneli…
Çok fonksiyonlu…
Hafif bir dokunuşu bile algılayan hassas sensörler…
Kullanması keyifli…
İnanılmaz…
Sıradan bir sürüş keyfinden çok daha fazlasını bulacaksınız…
Ayağınızı yerden kesiyor…
Uzun yolda sorunsuz…
Masrafsız…
Temiz kağıdı var…
Fiyatı biraz pahalı…
Pazarlıksız…
Çünkü güzel şeylerin fiyatı yüksek olur…
Seyahat nedeniyle satılık…
Aracı kabul edilmez…
İlgilenenlerin…”
:)
Hayat işte.
Bir gün gelir erkekler de böyle pazara sürülür. Yeni bir şey değil aslında. Sadece hatun kısmı yediği haltı ortalığa
dökmeyi sevmez fazla. Çok yakın bir kaç arkadaşı bilir, ”mal” alım satımı, devri kimseye duyurulmadan yapılır.
Kadınlar da uzun zamandır kocalarıyla ”kardeş” olduysa, ihtiyaç duyduğu ilgiyi sevgiyi evdekinde bulamadığını
düşünüyorsa, evli olmayan da uzun süreli bir ilişki istemiyorsa başka arayışlara girebiliyor kolaylıkla. Onlar da
kurulu düzenlerini bozmuyor; ”dost” tutup bir sürü tantanayla uğraşmıyor; üç beş kuruş biriktirip satılık zevklerin
peşine düşüyor. Parasına göre servis alabiliyor. Bunun eğitimle, tutuculukla da ilgisi yok. Hayatın her alanındaki
kadınlar bunlar. Bazıları bir kafede karşısındakileri buğulu bakışlarının altından süzüp fiyat bile biçebiliyor.
Bazılarının da aradığı zaten gittiği mağazalarda. Darda kalan da eş dost tavsiyesiyle çabucak ulaşıveriyor aradığı
adrese.
İyi mi?
Değil.
Doğru mu?
Kişiye göre değişiyor ”doğru”lar. Hele hatun kişi kendine göre bir de düzen kurduysa kendince doğru cevapları
verdiğini düşünüyor zaten.
Kadın satılıyor ”mal” olarak; masum bebeler satılıyor ”mal” olarak; erkek satılıyor ”mal” olarak. Korkunç bir
piyasa kurulu, kendi kuralları da korkunç. Bir şekilde tuzağa düşen çok zor kurtuluyor. Çünkü piyasaya sürülen
”ürün” çok tatlı. İnsanlar, evli bekar demeden parasına göre almak istiyor. O ”mal” ın bir insan olduğu umurunda
bile değil. Satın aldığı ”zevk” için kapatıyor gözünü, tıkıyor kulaklarını. Kendi bacısını, evladını sakınan adam,
hayattan payına düşen zevki arayan kadın başkasının evladına, namusuna para sayabiliyor. İnsan ruhunun
karanlık koridorlarında kayboluyor haysiyet, ar, namus, Allah korkusu.
Kadın satılıyor…
”hayat kadını” oluyor…
Erkek satılıyor…
”jigolo” oluyor…
Satanın adı belli…
Ya alanın?
Alanın adı ne?
insanın iki ruhu vardır biri hayvani diğeri insani hangi encereden bakarsan oradaki kişilikle yaşarsın fakat hayvani olanın ne kocası belli ne karısı onlarda şehvetle yoğrulmuşlar yinede sorumluluk sahibi değiller ya insan akıl nimeti ile şereflendiği için nasıl olmalı orası insanlık noktasına kalmış herşeyin fiyatı var ama halis insanın fiyatı biçilemez biçenin vay aklına ancak paranın esiri olan değer biçer oda kuş misali uçar gider parasını el dumanını yel misali hayvani arzuların tamini kalır gözün eskiyi arar ruhun 18 lik gibi olsada ayna karşısında buruşukların yüzüne haykırır pilin buaya kadar sevenlerin paranın bittiği yere kadar der çünki gençliğini ettin heder eline kalır yalnızlık kader