Çocukluk anıları depreşti birkaç gündür… Blogta yazılan yazıların katkısı olsa gerek : )
Çocukluğun anıları içindeyken ben… farkettim ki, sınıfımı hatırlamıyorum…
Sahi hangi sınıfta okumuştum… bana öğretilenler vardı da… sınıfımı mı öğretememişlerdi… yoksa ben mi istememiştim bir sınıfa dahil olmayı…
Oysa okulun ilk gününü dün gibi hatırlıyorum…
Sabahtan babamla gitmiştik okula… sanıyorum ki, hepimiz birlikte olacağız yine arkadaşlarımla… öyle ya Mine de okula başlayacaktı bugün, hani nerde diye soruyordum babama… bilmiyordum tabi sınıf farkını… Biz mahallede zengin fakir, kız erkek, güzel çirkin demez birlikte oynardık oyunlarımızı… Ama büyüklerin dünyasında böyle değilmiş… Bizde okullu olarak ilk adımı atarken bu dünyaya, ilk bunu öğretiyor olmaları ne feci…
Gerçi benim böyle olacağım taaa o günlerden belli etmiş kendini…
Babam sınıfa yerleştirince gitmişti okuldan… küçük yer olunca bilirsiniz çok kişiyi, sağıma soluma bakınca var yine tanıdıklarım… ama benim içim Mine çok değerli ve niye burada değil ki : (
Zil çalınca öğretmenin yanına gidiyorum… küçüğüm ya bilmiyorum bizimkileri tanıdığını… neden Mine’yi almadınız diye soruyorum, anlatıyor hocam;
Mine öğleden sonra gelecek okula… öyle istemiş ailesi, seçimleri bu olmuş deyince… bende öğlenci olabilir miyim diyorum… gülümsediğini hatırlıyorum… seçseydin olurdun ama şimdi bu sınıftasın diyor…
İstemediğimi söylüyorum… öyle ya bunu ben seçmemiştim, babamlar seçmişti… galiba sorun oluyorum sınıfta diye müdür beyle konuş istersen diyor öğretmen…
Öylesine söylemiştim diye de annemlere anlatmış sonrası : )
Ben koşuyla müdürün odasına gidiyorum… daha okulda ilk günüm… müdür şaşkın olsa da dinliyor beni…ben bilmiyorum tabi, küçük yer olunca müdürde tanıyormuş bizimkileri… hayırdır diyor, noldu…
Mine öğlen gelecekmiş okula, ben sınıf olduğunu bilmiyordum… bende öğlen gelmek istiyorum, şimdi gidersem, sonra biz onunla geliriz beraber… diyen bir çocuk ve şaşkın bir müdür…
Sen sınıfına git şimdi diyor… ben sebebini de bilmiyorum… sınıfa gidiyorum ama işte şimdi ağlıyorum… okula gidiyorum diye ağlamadım ama bu sınıf farkı nedeniyle, ilk o gündür ağladığım…
Müdür bey babamları aramış, sizin kız böyle böyle diyor… bizimkiler şaşkın ve birazda mahcup hallerde “ tamam, istediği gibi olsun, böyle yapacağını bilemezdik” diyorlar… sonra Müdür Bey olanları öğretmen hanıma aktarıyor… zil çalınca yanıma geldiğinde Mübeccel Hoca, ben hala ağlamaklı…
Tamam şimdi gidebilirsin, öğlen geleceksin dimi okula diye sorarken… galiba okuldan kaçmak için sebep aradığımı düşünüyordu kendisi… oysa okumak, yaşamı okumak hiç kaçılacak şey mi : ) koşarak çıktım sınıftan ve sonrası da hep koşarak gittim okullarıma…
***
Bebek insan olarak geliyor dünyaya… sonrası katil olabildiği gibi, liderde olabiliyor… bu arada Hitlerde bir lider ama : ) benim örneğim bu olmasın… peki ya bilim adamları… onların sınıfı olabilir mi…hatta sınıflandırmak çerçevelemek değil mi…
İnsanım ben, insan olmaktır derdim… sınıfımda yoktur. sınıf diye bir kavgam da olmamıştır… değerlerim vardır, beni mutlu eden, başkalarına zarar vermeyen… olsa olsa bunları korumak ve yeniliğe açık olmaktır… gösterdiğim direnç… zira insana, doğaya, sevgiye ve bilgiye yakınım… sınıf farkı istemiyorum… köye gittiğimde, yerde dürümde yiyebilirim ellerimle… akşamında balık lokantasında rica ederim “ kılçığını alır mısınız “diye… her ikisinde de, güler bir yüzle : )
Sınıf… çıkar ilişkisini de pek doğru bulmam… Seçimleri olmalı insanın, sebebini bildiği…
Aidiyet duygusu mu… insanım işte, yaşama aidim, insan olmaya çalışaraktan…
Değerlerimle ben oluyorum… ama bu sınıf olmamalı… karıştırılmamalı… insanız işte… her şey insanlar içindir demez miyiz… gün gelir kendi yaptığımıza kendimiz bile şaşmaz mıyız…bunun gibi…
Özgürlük arayışları içindeyken… sınıflandırılma ile daraltmayalım hayatlarımızı…
İşte bu sebepten, sınıfımı sormasın kimse… zaten hatırlamıyorum : )
İlk sözü siz söylemek ister misiniz?
:)